Η πρηνής θέση του σκοπευτή...

...είναι ο τίτλος του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ζ.Π. Μανσέτ, από όπου αυτό το ιστολόγιο έχει πάρει τον τίτλο του.

Ήταν χειμώνας. Νύχτα. Ένας άνεμος παγωμένος που ερχόταν κατευθείαν απ' την Αρκτική, παράδερνε πάνω απ΄τη θάλασσα της Ιρλανδίας, σάρωνε το Λίβερπουλ, στροβιλιζότανε πάνω απ' τον κάμπο του Τσεσάιρ (όπου οι γάτες τσίτωναν τ' αυτιά τους ακούγοντάς τον να σφυρίζει απ' τις καμινάδες), κι από εκεί ερχόταν, έμπαινε από το κατεβασμένο τζάμι και χτυπούσε καταπρόσωπο τον άντρα τον καθισμένο μέσα στη μικρή Μπεντφορντ. Ο άντρας δεν ανοιγόκλεινε τα μάτια του.

 Αν έχετε διαβάσει τον σχωρεμένο Ζαν Πατρίκ τότε πιθανά ο τίτλος να σας βάζει αμέσως στο νόημα (το πιο πιθανό είναι να μην ισχύει κάτι τέτοιο, μιας και φημίζομαι για τις διετραμμένες ερμηνείες μου πάνω σε μεγάλα καλληιτεχνικά δημιουργήματα -κοινώς καταλαβαίνω ότι θέλω εγώ). Αν δεν έχετε διαβάσει το μυθιστόρημα ή αν ο Μανσέτ δεν σας λέει τίποτα πιθανά να αναρωτιέστε τι έπαθα και πήγα από τις πεταλουδίτσες και τις θλιμμένες κινέζες σε τύπους με γκάνια.

Λοιπόν, στο μυθιστόρημα αυτό ο Μανσέτ μας λέει την ιστορία ενός εκτελεστή ο οποίος αποφασίζει κάποια στιγμή να διακόψει την συνεργασία του με το αφεντικό του. Το οποίο αφεντικό όμως τσαντίζεται, γιατί τα αφεντικά είναι αυτά που διακόπτουν τις συνεργασίες, και έτσι ξεκινάει ένα αιματηρό κυνήγι όπου το αφεντικό κυνηγάει τον ήρωα μας και τελικά καταφέρνει να τον εγκλωβίσει σε μία τελευταία δουλειά η οποία όμως αποδεικνύεται παγίδα για να τον ξεκάνει.

Σε αυτή την τελευταία δουλειά ο αγαπητός μας ήρωας βρίσκεται λίγο πριν το τέλος εγκλωβισμένος στην πρηνή θέση.

Το θέμα θα μπορουσε να ήταν απλό, αν επρόκειται ακριβώς για ένα απλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Όμως ο Μανσέτ, έτσι και αλλιώς, είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων όπως επίσης και εγώ είμαι μία ακόμα πιο ιδιάζουσα (σε βαθμό διαστροφής) περίπτωση αναγνώστη, οπότε και το θέμα μας δεν είναι καθόλου μα καθόλου απλό.

Δεν θέλω να κάνω λογοτεχνική ανάλυση (ακόμα και αυτή τη διεστραμμένη που συνηθίζω σε φιλικές παρέες) οπότε θα είμαι λιτός.

Ο σκοπευτής είμαστε εμείς, η πρηνής θέση είναι η θέση στην οποία βρισκόμαστε. Αλλά η πρηνής θέση του σκοπευτή είναι η δυνατότητα που έχουμε -αν το θελήσουμε- να αντιπαλέψουμε και να αγωνιστούμε ενάντια στην θέση μας, και την κατάσταση μας. Αλλιώς θα καταντήσουμε σαν τον ήρωα μας.

Καμιά φορά συμβαίνει και το εξής: Είναι χειμώνας. Νύχτα. Ένας άνεμος παγωμένος που ερχόταν κατευθείαν απ' την Αρκτική, παράδερνε πάνω απ΄τη θάλασσα της Ιρλανδίας, σάρωνε το Λίβερπουλ, στροβιλιζότανε πάνω απ' τον κάμπο του Τσεσάιρ (όπου οι γάτες τσίτωναν τ' αυτιά τους ακούγοντάς τον να σφυρίζει απ' τις καμινάδες). Αυτός ο παγωμένος άνεμος περνάει απ' την Αγγλία, φτάνει στο Πα-ντε-Καλαί, σφυρίζει πάνω από γκρίζους κάμπους κι έρχεται και πέφτει ίσια πάνω στα παράθυρα του μικρού διαμερίσματος του Μαρτέν Τεριέ. Αλλά τα τζάμια του δεν τρίζουν. Αυτός ο άνεμος δεν έχει δύναμη πια. Τέτοιες νύχτες ο Μαρτέν Τεριέ κοιμάται ύπνο βαθύ κι ατάραχο. Και μέσα στον ύπνο του παίρνει την πρηνή στάση του σκοπευτή.

Για να μην ονειρευομάστε λοιπόν, και μεις κάποτε τις εποχές που μπορούσαμε να αγωνιστούμε.