Ίδια είναι η διανόηση, δεξιά κι αριστερή; -Ναι. Άλλη ερώτηση;

Σήμερα στο ΠΡΙΝ εμφανίστηκε ένα άρθρο, που παίρνει θέση υπερασπιζόμενο τους 17 (ο ένας απέσυρε την υπόγραφη του) διανοούμενους της άκρας αριστεράς. Το άρθρο είναι του Κώστα Μάρκου.

Την ώρα που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η βάρβαρη επίθεση της κυβέρνησης και της ΕΕ κατά των εργαζόμενων, με «εθνική συστράτευση» όλων των εφεδρειών του συστήματος, ορισμένα τμήματα της Aριστεράς, ακόμη και της επαναστατικής, ασχολούνται, με ιδιαίτερο πάθος, με το λάθος των 18 διανοουμένων που πήραν μεν θέση υπέρ του Ντ. Παλαιστίδη, υποβαθμίζοντας, όμως, την αντίθεσή τους στην απαράδεκτη απόλυσή του από την εργοδοσία της Άγρας, στο όνομα της υπαρκτής εκδοτικής προσφοράς της συγκεκριμένης επιχείρησης.

Μάλιστα, μπορείτε να μας πείτε τότε κύριε Μάρκου καταρχήν εσείς γιατί ασχολείστε; Και μάλιστα δεν ασχολείστε καν με το θέμα της απόλυσης, αλλά με αυτούς που κατέκριναν τους 17 κολλητούς σου διανοούμενους. Δηλαδή, αν εμείς που ασχολούμαστε με ένα τόσο μερικό ζήτημα τη στιγμή που οι μογγολικές ορδές των ΕΕ ΗΠΑ ΝΑΤΟ ΔΝΤ and the mother's belt επελεύνουν στα ιερά χώματα της πατρίδας μας, κάνουμε λάθος, εσύ που ασχολείσε με μας που κράξαμε τους 17 πόσο λάθος είσαι; Επίσης, θα θερμοπαρακαλούσα τους υπερασπιστές του Πετσόπουλου να σταματήσουν να μας λένε για την εκδοτική προσφορά του συγκεκριμένου εκδοτικού οίκου, γιατί την επόμενη φορά που θα περάσω έξω άπο τη Σύγχρονη Εποχή ή τον Ελεύθερο Τύπο θα πρέπει να ανάψω και ένα κερί. Εκδοτικός οίκος είναι, βιβλία βγάζει, κάποια καλά κάποια κακά, και ο φούρνος στη γειτονιά προσφέρει στον τόπο αλλά δεν έχει γίνει πια τόσο θέμα. Έλεος πια με αυτό το επιχείρημα.

Tελικά, τη θέση της κριτικής πήρε το τσουβάλιασμα των «18» με τους «προοδευτικούς» διανοούμενους του κατεστημένου, που στήριξαν την απόλυση. Eνώ μηδενίζεται το έργο τους υπέρ του εργατικού κινήματος, της Αριστεράς, της κομμουνιστικής αναγέννησης, του μαχόμενου μαρξισμού και υλισμού, ανεξάρτητα από μεγαλύτερες ή μικρότερες πολιτικές και θεωρητικές διαφωνίες μας.

Κοίτα να δεις κύριε Μάρκου. Στο χωριό μου όταν βγάζουμε τις πατάτες το βασικό κριτήριο για να μην τις μπερδεύουμε με τις πέτρες είναι ότι οι πρώτες τρώγονται. Για αυτό, συνηθίζεται να υπάρχει ένα τσουβάλι όπου μπαίνουνε οι πατάτες ενώ οι πέτρες γυρνάνε πίσω στο χώμα. Έτσι λοιπόν, η πανάρχαια σοφία της τιμημένης ελληνικής αγροτιάς μας έχει μάθει πως γίνονται οι βασικές κατηγοριοποιήσεις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση τώρα: Ή στηρίζεις το σύλλογο ή στηρίζεις τον Πετσόπουλο. Απλό είναι. Θεωρείς ότι ο σύλλογος έχει κάνει λάθη στη στρατηγική του; Σεβαστό. Αφού τελειώσει η διαμάχη μπορείς όμορφα και ωραία να ασκήσεις την κριτική σου. Όσο διαρκεί η διαμάχη, το να υπερασπίζεσαι και μάλιστα πετώντας την μπάλα στην έξεδρα με άθλια επιχειρήματα του στυλ, "έχει προσφέρει στον πολιτισμό", "είναι καλός εργοδότης" είναι εμμέσως θέση υπέρ του Πετσόπουλου. Α, και να σου πω, χαλάρωσε λιγάκι με την "προσφορά στον μαχόμενο μαρξισμό και υλισμό". Δεν τους στείλαμε διακοπές στην Τασκένδη να ξεκουραστούν.

Ορισμένα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα, μάλιστα, τους επιτίθενται ακριβώς γι’ αυτό τους το έργο. Η στάση αυτή δεν στοχεύει στη συντροφική κριτική, αλλά ανοίγει την πόρτα στην ηθικοπολιτική εξόντωσή τους, με το στίγμα του «συνεργάτη του ταξικού εχθρού».

Μάλιστα, η αλήθεια είναι ας πούμε ότι και εγώ που τους επιτέθηκα, τους επιτέθηκα για αυτόν ακριβώς το λόγο. Επιθυμώ την ηθικοπολιτική εξόντωση του Μπιτσάκη και είμαι έτοιμος να τον βάλω να σκάψει αρδρευτικά κανάλια στην Ήπειρο. Για κουλάρετε εκεί στα γραφεία του ΝΑΡ που σας θίξανε το διανοούμενο και θα τον εξοντώσουνε όσοι του ασκούνε κριτική.

Η έλλειψη αντίστασης από την επαναστατική κομμουνιστική Αριστερά σε αυτές τις απόψεις και πρακτικές, στη φθορά πρωτοπόρων αγωνιστών και στην περιφρόνηση της ενωτικής στρατηγικής του εργατικού κινήματος βοηθά άθελά της μια συνειδητή πολιτική επιδίωξη της αστικής τάξης:

Να μη συναντηθούν τα πρωτοπόρα τμήματα της εργασίας, τα νέα ημιαυθόρμητα εργατικά και ιδιαίτερα τα νεανικά ρεύματα και κινήματα με την επαναστατική διανόηση, τη μαρξιστική αναζήτηση της εποχής μας και την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. 

Καλά εδώ είναι το τεράστιο μεγαλείο της σκέψης του σωστού κομμουνιστή ανθρώπου. Δείτε σας παρακαλώ και διαβάστε πολύ προσεκτικά λέξη προς λέξη. Δείτε τώρα πως λειτουργεί το σχήμα αυτό: Κάπου στο αδιόρατο σύμπαν της διανοήσης υπάρχει η σκέψη του Μπιτσάκη και του Μιχαήλ. Αυτή η σκέψη προσπαθεί να έρθει σε επαφή με τις μάζες. Ο κακός ο καπιταλισμός (που έχει κάνει καθηγητή πανεπιστημίου ας πούμε, τον Ευτύχη) εμποδίζει τις σκέψεις αυτές από την επαφή τους με τις μάζες. Υψώνει τείχη, ξέρετε τώρα. Ε, πάνω σε αυτό νταραβέρι που δεν γίνετε ποτέ, άθελα μου βοήθησα και εγώ. Μάάάάάλιστα. Εγώ, γιατί νομίζω ότι από τη στιγμή ότι ο διανοητής που εμποδίζεται από τον καπιταλισμό έχει το πλεονέκτημα ότι είναι υποκείμενο ενώ ο καπιταλισμός αντικειμενική συνθήκη και έτσι άμα θέλει μπορεί πολύ εύκολα να έρθει σε επαφή με τις μάζες; Γιατί οι μάζες πρέπει αυτές να έρθουνε σε επαφή με το μεγαλειώδες πνεύμα του Ευτύχη; Αναρωτήθηκε ο Ευτύχης, πως θα αντιδρούσε ένας σύντροφος του της ίδιας οργάνωσης που είναι στο σύλλογο ο οποίος δίνει μία μάχη δύο μήνες τώρα διαβάζοντας αυτό το κείμενο; Γιατί πρέπει ο συνάδελφος να πάει στον Ευτύχη, και όχι ο Ευτύχης στο συνάδελφο; Να σου απαντήσω εγώ κύριε Μάρκου. Γιατί είστε ένας λενινιστής στην χειρότερη δυνατή εκδοχή του, αυτήν του πλήρους διαχωρισμού στελεχών και οπαδών, πνευματικής και χαιρωνακτικής εργασίας, αυτήν του πάνσοφου κόμματος που οι εργάτες θα πρέπει να ακολουθούν με κλειστό το στόμα.

Και στην τελική να τι απάντησαν κάποια μέλη της οργάνωσης σας.

Με ανησυχία διαβάσαμε ένα δεύτερο κείμενο 18 συγγραφέων, διανοούμενων και καθηγητών, που προσπάθησαν – ανεπιτυχώς- να κρατήσουν «ίσες αποστάσεις» στο θέμα μιας αντιπαράθεσης εργαζόμενων με εργοδότη. Προκαλεί εντύπωση, πώς άνθρωποι με συμβολή στην αριστερά και στη θεωρία, στον μαρξισμό και τον πολιτισμό δεν ξέρουν (;) ότι στην ταξική πάλη δεν είναι θέμα «καλής θέλησης». Ότι σε μια εργατική διαφορά με την εργοδοσία δεν κρίνεται η ποιότητα του παραγόμενου προϊόντος της επιχείρησης. Ότι ο αγώνας ενός σωματείου, ενός απολυμένου για τη δουλειά του, ενός κλάδου, γενικά των εργαζόμενων, δεν γίνεται με «συνεννοήσεις» και φιλοφρονήσεις, αλλά με αγώνες, απεργιακούς και άλλους, με δημοσιοποίηση της απόλυσης και της στάσης του εργοδότη, με μπλοκάρισμα της παραγωγικής διαδικασίας. Πως κάθε φορά, η εργοδοτική πλευρά και οι σύμαχαχοί της κάνουν λόγο για «υπερβολές» και «ακρότητες» όταν ξεσπούν εργατικοί αγώνες. Πόσο μάλλον όταν έχουν γίνει όλες οι προσπάθειες και έχουν δοθεί εξαντλητικά όλα τα χρονικά περιθώρια για την ανάκληση της απόλυσης, πριν ξεκινήσουν οι απεργίες, οι συγκεντρώσεις και το μάζεμα υπογραφών και κειμένων.

Δυστυχώς, το εργατικό κίνημα έχει κακή εμπειρία από στάσεις και αντιλήψεις της παραδοσιακής αριστεράς σε τέτοια ζητήματα. Όπως το «δεν απεργούμε» στον αριστερό εργολάβο, «δεν κάνουμε αντιπαράθεση και αγώνες» στον αριστερό δήμαρχο, «δεν καταγγέλλουμε» τον αριστερό εκδότη ή καναλάρχη… Τα γράφοντα των εν λόγω, κρύβουν την αντίληψη της διαφοράς του «μικρού» επιχειρηματία με τον «μεγάλο» (καπιταλιστικές είναι οι επιχειρήσεις σε κάθε περίπτωση… ειδικά μια Α.Ε. όπως η Άγρα που απασχολεί πάνω από 10 εργαζόμενους), του «ξένου» με το «ντόπιο» κεφάλαιο, κ.ο.κ. Οι εργαζόμενοι έχουν δικαιώματα και τα υπερασπίζονται, είτε δουλεύουν σε «μικρά» είτε σε «μεγάλα» αφεντικά. Τα συμφέροντα και οι ανάγκες τους δεν καθορίζονται με βάση το μέγεθος ή την ποιότητα των προϊόντων της κάθε επιχείρησης, ούτε με βάση τις «προθέσεις» ή αντιλήψεις των εργοδοτών.

Η ταξική πάλη είναι και «θορυβώδης» και άδικη για τους εργοδότες! Εκθέτει τους εργοδότες δημόσια. Έχει ανάγκη τις μορφές που «ενοχλούν» και στριμώχνουν τον αντίπαλο.

Είναι κουραστική, σκληρή και δίκαιη για την εργαζόμενη πλειοψηφία, που υφίσταται την εκμετάλλευση και την επίθεση καθημερινά.

Ώστε να παραμείνουν καθηλωμένα στο «χώρο», στο «αυθόρμητο» και στο «κίνημα», στην ιδιοκτησιακή θεωρητική αυτάρκεια και τον πολιτισμό της αστικής «ανταγωνιστικότητας». Ώστε να παραμείνουν, τελικά, ακίνδυνα. Γιατί, ως γνωστόν, χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα. Αυτή η επιδίωξη της αστικής τάξης είναι ιστορικά αντιδραστική και θα ηττηθεί.

Καλά αφού θα ηττηθεί γιατί χτυπιέσαι τότε; Τι σε νοιάζει; Βασικά, όμως αγαπητέ κύριε Μάρκου θα πρέπει να σε πληροφορήσω ότι τα βιβλία σου ανάποδα τα διάβασες. Πρώτα υπάρχει το κίνημα και μετά η θεωρία του. Πρώτα κάτι κουνιέται και μετά διαμορφώνει εικόνα και θεωρεί τον κόσμο. Στην τελική πρώτα υπήρξαν εργατικοί αγώνες και μετά ο κομμουνισμός. Αλλά άμα κάνει κανείς τόσο μεγάλη διαστροφή της πραγματικότητας είναι δυνατόν μετά να ξεχωρίσει την πατάτα από την πέτρα;

Γιατί, ο σύγχρονος καπιταλισμός που σαπίζει βυθιζόμενος σε ιστορική κρίση, γεννά έναν καινούριο δυνητικό «νεκροθάφτη» του: Την τάση για ιστορική συγχώνευση εργασίας - επιστήμης και εργατικού κινήματος - επαναστατικής διανόησης, η οποία μπορεί προοπτικά να καταργήσει το τελευταίο οχυρό όλων των εκμεταλλευτικών κοινωνιών ενάντια στον κομμουνισμό, τον καταμερισμό ανάμεσα στη χειρωνακτική και διανοητική εργασία.

Αχ αυτός ο μαρξισμός λενινισμός!!! Αν δεν είχε τους ντετερμινισμούς του πώς θα κοιμότανε τα βράδια; Μου λέτε;

Με αυτή την τάση συμπορεύονται οι επαναστάτες εργαζόμενοι και διανοούμενοι. Από αυτή τη σκοπιά πρέπει να να υπερασπιστούμε τους «18» και το έργο τους, αλλά και να ασκήσουμε την όποια κριτική μας. Και από αυτή τη σκοπιά πρέπει να δυναμώσει η αλληλεγγύη στο Ντ. Παλαιστίδη για την άμεση ανάκληση της εκδικητικής απόλυσής του.

"Και για να μην μου την πέσετε, εγώ είμαι με τον Παλαιστίδη και την ανάκληση της απόλυσης..." Το ξέρουμε κύριε Μάρκου. Δεν σας την πέφτουμε. Καλή σας νύχτα και καλή σας τύχη.

ΥΓ. Όταν τα μεγάλα μυαλά στα κομματικά γραφεία κάθε είδους, σαν μεγάλοι στρατηγοί της εργατικής τάξης που είναι, καταλάβουνε ποιο είναι το πολιτικό διακύβευμα της επαναπρόσληψης του Ντίνου, και ποια η πολιτική αξία να νικήσουμε, να μου στείλουνε γράμμα να πάμε για καφέ στη Σόλωνος.