Κυκλοφόρησε από τη Συνέλευση για την Κυκλοφορία των Αγώνων η παρακάτω μπροσούρα... Αντιγράφω από τον πρόλογο... Θα τη βρείτε ως επι το πλείστον σε κοινωνικούς χώρους, καταλήψεις και στέκια, αν και σύντομα θα ανέβει κάπου και σε ηλεκτρονική μορφή. Για οποιαδήποτε πληροφορία skya παπάκι espiv τελεία net.
Πρόλογος
Μπορεί ο Δεκέμβρης του 2008 να έχει περάσει αμετάκλητα στην ιστορία, το πλήθος όμως των ζητημάτων που άνοιξε και των ερωτημάτων που άφησε μετέωρα εξακολουθούν να μην μπορούν εύκολα να απαντηθούν, ταλανίζοντας όσες και όσους βάδισαν στα χνάρια του. Ήδη ένα περίπου χρόνο μετά, η ίδια η εξέγερση του Δεκέμβρη έχει για αρκετούς/ες σχεδόν περάσει στη σφαίρα του μυθικού, ρίχνοντας στη λήθη όχι μόνo τα προβλήματα και τις ελλείψεις τις οποίες ανέδειξε, αλλά και, κυρίως, τη στάση που σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο κρατήσαμε όλοι και όλες εμείς που συμμετείχαμε ενεργά στις δράσεις και τα εγχειρήματα που διαδέχθηκαν τη δολοφονία της 6ης Δεκέμβρη.
Η μπροσούρα που κρατάτε στα χέρια σας είναι το αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας αποτίμησης της εμπειρίας και επεξεργασίας του τρόπου δράσης ενός πολύ μικρού κομματιού κόσμου που συμμετείχε στα οργανωτικά εγχειρήματα του Δεκέμβρη. Μια διαδικασία που συγκροτήθηκε λίγους μήνες μετά τον Δεκέμβρη, έπειτα από πρόσκληση της συλλογικότητας «Νομάδες Αντιρροής», με σκοπό να συζητήσει το πώς ο Δεκέμβρης και η κρίση έχουν αλλάξει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες της πολιτικής δραστηριότητας γενικά, και της δικής μας συγκεκριμένα, αλλά και να επανεξετάσει, στη βάση αυτή, τι κάνουμε τώρα (στη Μετά Δεκέμβρη εποχή) ώστε να προχωρήσουμε παρά κάτω. Μια πρόσκληση που απευθύνθηκε σε έναν κόσμο τόσο γνωστό όσο και άγνωστο μεταξύ του. Ενώ, δηλαδή, κάποιοι από εμάς μπορεί να είχαμε συναντηθεί στη βάση της κοινής κοινωνικής/ταξικής μας θέσης με διάφορες αφορμές στο δρόμο (κινήσεις αλληλεγγύης, απεργίες, φοιτητικές κινητοποιήσεις κτλ.), παρόλα αυτά ουδέποτε πιο πριν είχαμε επιχειρήσει να συζητήσουμε διεξοδικά και να αποτιμήσουμε την εμπειρία μας προκειμένου να βρούμε από κοινού τρόπους να δράσουμε. Από την άλλη, κάποιοι σύντροφοι συμμετείχαν στην πρωτοβουλία επ’ αφορμή του καλέσματος και χωρίς να μας γνωρίζουν προσωπικά από πριν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ατζέντα των ζητημάτων με τα οποία καταπιάνεται η νεοσύστατη αυτή συνέλευση, ένα εκ των οποίων είναι η κριτική αποτίμηση της εμπειρίας από τις κοινότητες αγώνα του Δεκέμβρη, προσδιορίστηκε από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που αποτελούν τη διαδικασία, σηματοδοτώντας, έτσι, το τέλος της παρέμβασης στη συνέλευση της πολιτικής συλλογικότητας που είχε την αρχική πρωτοβουλία του καλέσματος. Γιατί ας μην το ξεχνάμε: ο Δεκέμβρης στάθηκε αφορμή (και) για τη δική μας γέννηση.
Κοινή υπήρξε η πεποίθηση πως οι αδυναμίες που συναντήσαμε στις κοινότητες αγώνα που συμμετείχαμε, πολλές φορές, επαναλαμβανόταν από εγχείρημα σε εγχείρημα με διαφορετικό ή/και παρόμοιο τρόπο (καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, συνελεύσεις γειτονιάς, κτλ.). Αδυναμίες οργανωτικές, αδυναμίες διεύρυνσης της εξέγερσης σε άλλους χώρους, αλλά και εγγενείς αδυναμίες των οργανωτικών κινηματικών δομών που υπήρχαν πριν το Δεκέμβρη και των υποκειμένων τα οποία τις αποτελούν. Αυτές λοιπόν τις αδυναμίες, τις οποίες αναγνωρίσαμε και ως δικές μας αδυναμίες, προσπαθήσαμε να θέσουμε στις από κοινού μας συζητήσεις, συγκρίνοντας ο καθένας την υποκειμενική του οπτική με αυτές των υπολοίπων. Ο τρόπος αυτός συζήτησης υπήρξε στην ουσία και τρόπος συγγραφής των κειμένων: οι διαφορετικές οπτικές που κατατίθενται στα ενυπόγραφα κείμενα και οι οποίες εκθέτουν την κριτική αποτίμηση του κάθε εγχειρήματος, στάθηκαν αφορμή για ανταλλαγή απόψεων χωρίς απαραίτητα να επιδιώκεται η επίτευξη συμφωνίας πάνω σε κάθε επιμέρους εκτίμηση. Για το λόγο αυτό, και τα επιμέρους κείμενα της συλλογής αυτής φέρουν ατομικές αντί για συλλογικές υπογραφές. Αν επιλέξαμε αυτόν τον πολυφωνικό τρόπο παρουσίασης είναι γιατί πολιτικά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε και τις απόψεις που υποστηρίζουμε: ως αφορμές για διάλογο, όχι μόνο μεταξύ μας, αλλά πρώτα και κύρια με έναν κόσμο με τον οποίο βρεθήκαμε δίπλα-δίπλα σε διάφορες στιγμές το Δεκέμβρη, χωρίς, για διάφορους λόγους, να σταθεί δυνατό να επικοινωνήσουμε. Αλλά και με έναν κόσμο ο οποίος μπορεί να έχει παρόμοιους προβληματισμούς, ουδέποτε όμως του δόθηκε το βήμα να τους εκφράσει, εφόσον, όπως γίνεται συχνά, το λόγο συνηθίζουν να παίρνουν αυτοί που μπορεί να λένε και να γράφουν πολλά, αλλά που στην ουσία ελάχιστα πράγματα έχουν να πουν. Με τον τρόπο αυτό συζήτησης προσπαθήσαμε να δούμε και μέσα από τις εμπειρίες μας: να συνδέσουμε την κάθε επιμέρους εμπειρία με τα ευρύτερα πολιτικά ζητήματα που έχει ανοίξει η εξέγερση και να ενσωματώσουμε οργανικά τη ζωντανή αυτή πείρα που αποκτήσαμε, ώστε να αναζητήσουμε σε αυτή ξανά τα ίχνη μας. Με την έννοια αυτή, κοινό σημείο σύγκλισης των επιμέρους οπτικών που κατατέθηκαν στις συζητήσεις αποτελούν τα «συμπεράσματα», στα οποία καταλήξαμε μέσα από την τριβή και την επεξεργασία των διαφορετικών εμπειριών και για το λόγο αυτό υπογράφονται από όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της διαδικασίας. Γιατί για εμάς δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική δραστηριότητα χωρίς να εξετάζει συνεχώς τους στόχους τους οποίους θέτει στον εαυτό της και χωρίς να διερευνά τα πραγματικά αποτελέσματα που παράγει η δράση της.
Η μπροσούρα που κρατάτε στα χέρια σας είναι το αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας αποτίμησης της εμπειρίας και επεξεργασίας του τρόπου δράσης ενός πολύ μικρού κομματιού κόσμου που συμμετείχε στα οργανωτικά εγχειρήματα του Δεκέμβρη. Μια διαδικασία που συγκροτήθηκε λίγους μήνες μετά τον Δεκέμβρη, έπειτα από πρόσκληση της συλλογικότητας «Νομάδες Αντιρροής», με σκοπό να συζητήσει το πώς ο Δεκέμβρης και η κρίση έχουν αλλάξει τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες της πολιτικής δραστηριότητας γενικά, και της δικής μας συγκεκριμένα, αλλά και να επανεξετάσει, στη βάση αυτή, τι κάνουμε τώρα (στη Μετά Δεκέμβρη εποχή) ώστε να προχωρήσουμε παρά κάτω. Μια πρόσκληση που απευθύνθηκε σε έναν κόσμο τόσο γνωστό όσο και άγνωστο μεταξύ του. Ενώ, δηλαδή, κάποιοι από εμάς μπορεί να είχαμε συναντηθεί στη βάση της κοινής κοινωνικής/ταξικής μας θέσης με διάφορες αφορμές στο δρόμο (κινήσεις αλληλεγγύης, απεργίες, φοιτητικές κινητοποιήσεις κτλ.), παρόλα αυτά ουδέποτε πιο πριν είχαμε επιχειρήσει να συζητήσουμε διεξοδικά και να αποτιμήσουμε την εμπειρία μας προκειμένου να βρούμε από κοινού τρόπους να δράσουμε. Από την άλλη, κάποιοι σύντροφοι συμμετείχαν στην πρωτοβουλία επ’ αφορμή του καλέσματος και χωρίς να μας γνωρίζουν προσωπικά από πριν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ατζέντα των ζητημάτων με τα οποία καταπιάνεται η νεοσύστατη αυτή συνέλευση, ένα εκ των οποίων είναι η κριτική αποτίμηση της εμπειρίας από τις κοινότητες αγώνα του Δεκέμβρη, προσδιορίστηκε από κοινού με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που αποτελούν τη διαδικασία, σηματοδοτώντας, έτσι, το τέλος της παρέμβασης στη συνέλευση της πολιτικής συλλογικότητας που είχε την αρχική πρωτοβουλία του καλέσματος. Γιατί ας μην το ξεχνάμε: ο Δεκέμβρης στάθηκε αφορμή (και) για τη δική μας γέννηση.
Κοινή υπήρξε η πεποίθηση πως οι αδυναμίες που συναντήσαμε στις κοινότητες αγώνα που συμμετείχαμε, πολλές φορές, επαναλαμβανόταν από εγχείρημα σε εγχείρημα με διαφορετικό ή/και παρόμοιο τρόπο (καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, συνελεύσεις γειτονιάς, κτλ.). Αδυναμίες οργανωτικές, αδυναμίες διεύρυνσης της εξέγερσης σε άλλους χώρους, αλλά και εγγενείς αδυναμίες των οργανωτικών κινηματικών δομών που υπήρχαν πριν το Δεκέμβρη και των υποκειμένων τα οποία τις αποτελούν. Αυτές λοιπόν τις αδυναμίες, τις οποίες αναγνωρίσαμε και ως δικές μας αδυναμίες, προσπαθήσαμε να θέσουμε στις από κοινού μας συζητήσεις, συγκρίνοντας ο καθένας την υποκειμενική του οπτική με αυτές των υπολοίπων. Ο τρόπος αυτός συζήτησης υπήρξε στην ουσία και τρόπος συγγραφής των κειμένων: οι διαφορετικές οπτικές που κατατίθενται στα ενυπόγραφα κείμενα και οι οποίες εκθέτουν την κριτική αποτίμηση του κάθε εγχειρήματος, στάθηκαν αφορμή για ανταλλαγή απόψεων χωρίς απαραίτητα να επιδιώκεται η επίτευξη συμφωνίας πάνω σε κάθε επιμέρους εκτίμηση. Για το λόγο αυτό, και τα επιμέρους κείμενα της συλλογής αυτής φέρουν ατομικές αντί για συλλογικές υπογραφές. Αν επιλέξαμε αυτόν τον πολυφωνικό τρόπο παρουσίασης είναι γιατί πολιτικά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε και τις απόψεις που υποστηρίζουμε: ως αφορμές για διάλογο, όχι μόνο μεταξύ μας, αλλά πρώτα και κύρια με έναν κόσμο με τον οποίο βρεθήκαμε δίπλα-δίπλα σε διάφορες στιγμές το Δεκέμβρη, χωρίς, για διάφορους λόγους, να σταθεί δυνατό να επικοινωνήσουμε. Αλλά και με έναν κόσμο ο οποίος μπορεί να έχει παρόμοιους προβληματισμούς, ουδέποτε όμως του δόθηκε το βήμα να τους εκφράσει, εφόσον, όπως γίνεται συχνά, το λόγο συνηθίζουν να παίρνουν αυτοί που μπορεί να λένε και να γράφουν πολλά, αλλά που στην ουσία ελάχιστα πράγματα έχουν να πουν. Με τον τρόπο αυτό συζήτησης προσπαθήσαμε να δούμε και μέσα από τις εμπειρίες μας: να συνδέσουμε την κάθε επιμέρους εμπειρία με τα ευρύτερα πολιτικά ζητήματα που έχει ανοίξει η εξέγερση και να ενσωματώσουμε οργανικά τη ζωντανή αυτή πείρα που αποκτήσαμε, ώστε να αναζητήσουμε σε αυτή ξανά τα ίχνη μας. Με την έννοια αυτή, κοινό σημείο σύγκλισης των επιμέρους οπτικών που κατατέθηκαν στις συζητήσεις αποτελούν τα «συμπεράσματα», στα οποία καταλήξαμε μέσα από την τριβή και την επεξεργασία των διαφορετικών εμπειριών και για το λόγο αυτό υπογράφονται από όλα ανεξαιρέτως τα μέλη της διαδικασίας. Γιατί για εμάς δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική δραστηριότητα χωρίς να εξετάζει συνεχώς τους στόχους τους οποίους θέτει στον εαυτό της και χωρίς να διερευνά τα πραγματικά αποτελέσματα που παράγει η δράση της.
0 σχόλιο-α ακολούθησαν:
Δημοσίευση σχολίου