Διάβασα πριν από λίγο και είδα στο μπλογκ της γαλαρίας το κείμενο και το βιντεάκι που ακολουθεί, και στα αλήθεια εντυπωσιάστηκα. Πέραν όμως από την προφανή ηλιθιότητα του δημοσιογράφου που ρωτάει αν φώναξε κάτι εναντίον των μπάτσων έναν άνθρωπο με προβλήματα στην ομιλία (ναι ρε μαλάκα οκ, φώναξε, αυτό δικαιολογεί τον οποιοδήποτε μπάτσο να κακοποιεί άτομο με αναπηρία;) και αν κινήθηκε με το καροτσάκι του εναντίον των μπάτσων, ωστόσο εγώ δε θα σταθώ τόσο στην στάση του δημοσιογράφου όσο στην στάση του αναπήρου, στάση αξιοπρέπειας και κουράγιου, στάση ενός ανθρώπου φαινομενικά αδύναμου αλλά ουσιαστικά τόσο δυνατού. Στάση ενός ανθρώπου που δεν είναι ένας άνθρωπος, αλλά ένας άνθρωπος μέρος μίας κοινότητα αγώνα. Και κάτι τέτοιες στιγμές βλέπει κανείς που είναι η δύναμη μας.
Και για να μην ξεχνιόμαστε ας θυμηθούμε και τα δικά μας καμώματα προ ολίγον εβδομάδων. Ήθελα πάρα πολύ να γράψω κάτι για εκείνη τη φάση, αλλά ήμουνα εξοργισμένος.
