Για να γεννηθεί ο Χριστός

...μας βγαίνει η παναγία...

Merry crisis and a happy new fear.

Όμορφες στιγμές ταξικής πάλης

Εδώ... Ευτυχώς που έχουμε φαντασία.

Και μιας και τα πράγματα στην Ελευθεροτυπία έχουνε ταχείς ρυθμούς να ρωτήσω κάτι... Από όσο ξέρω η Ε στους περισσότερους προμηθευτές της είναι εντάξει σε ότι αφορά τις οφειλές και αυτούς που έχει αφήσει απλήρωτους 5 μήνες τώρα είναι οι εργαζόμενοι της. Όταν μια εταιρεία πτωχεύει δεν πάει σε αυτούς που τους χρωστάει;

Λέω γω τώρα μαλακίες έτσι...;

Τέλος πάντων. Οι εργαζόμενοι εκεί ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Αν το θέλουνε είναι το θέμα...

Να ρωτήσω εγώ τώρα γιατί δεν αναλαμβάνουν οι απεργοί να τρέχουνε το σάιτ της Ε; Νομίζω θα ήταν μια καλή δοκιμή αυτοδιαχείρισης. Ή επιμένουν ακόμα διάφοροι στο να τηρούν τα προσχήματα με την κυρία Μάνια;

Καλή δύναμη σε όλους εκεί κόντρα στα φιλοεργοδοτικά τσαλιμάκια μερικών. 

Αλληλεγγύη ρε...

Και ξαφνικά αγαπητέ-η μου αναγνώστη-στρια διάφοροι (αν)εγκέφαλοι του α/α/α χώρου θυμήθηκαν ότι είναι εργάτες. Τόσα χρόνια ήταν άλλα πράγματα... αρνητές της εργασίας (sic), αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, αυτόνομοι, ελευθεριακοί. Αλλά τώρα αυτοί οι εγκέφαλοι διαπίστωσαν ως δια μαγείας ότι ζούνε σε μια εκτός απο καταπιεστική και κρατιστική κοινωνία και σε μια κοινωνία που τους εκμεταλλεύεται.

Ως εδώ έχει καλά. Ποτέ δε θα αρνηθώ σε κάποιον που ξυπνάει μία κούπα καφέ. Μάλιστα θα του τη φτιάξω με τα χεράκια μου και θα του κάνω και δύο φέτες με μαρμελάδα φράουλα να καρδαμώσει να βγει στον έξω κόσμο.

Το όλο θέμα και η όλη μου τσαντίλα προέρχεται από το ότι διάφοροι τέτοιοι εγκέφαλοι του χώρου σκάνε σε εγχειρήματα και πρωτοβουλίες και δεν έχουν καν την αιδώ του νέοκοπου να σταθεί λίγο στο πλάι και να ακούσει. Απόντες μια (πολιτική) ζωή από την ιστορική κίνηση, στυγνοί κατήγοροι των ρεφορμιστικών αγώνων (όλων των εργατικών αγώνων δηλαδή...), πλήρως υπεύθυνοι αυτοί και μόνο αυτοί για την γκετοποιήση των αντιεξουσιαστικών και ελευθεριακών ιδεών και το lifestyle του αντικοινωνισμού με μια βαριά εσάνς συνειδησιακής πρωτοπορίας έρχονται τώρα να μας πούνε τι πρέπει να κάνουμε, τι πρέπει να γίνει, ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος. Και να τα πλάνα, και να τα οργανωτικά σχέδια, και να τα εργατικά μέτωπα, και να οι στρατηγοί που ψάχνουν απεγνωσμένα στράτευμα να τους ακολουθήσει. Αλλά το μόνο στράτευμα που υπάρχει είναι κάτι μουλάρια με φορτωμένα τα καπούλια τους μπροσούρες και αφίσες.

Κάποτε αν δε βαρεθώ να κάνω αυτό το άχαρο έργο, θα κάτσω να μαζέψω διάφορα πράγματα από το αρχείο μου που λέγανε διάφοροι αντιεξουσιαστές, αυτόνομοι και αναρχικοί σε αγώνες που γίνονταν τότε. Όχι για να φανώ ή να να φανούμε καλύτεροι. Ούτε για να καταδείξω την οξυδέρκεια μας. Ο μόνος λόγος είναι να διαφανούν οι αιτίες και οι λόγοι που στο ζήτημα που λέγεται εργατικοί αγώνες το μεγαλύτερο κομμάτι του α/α/α χώρου κοιμόταν χρόνια ολόκληρα ύπνο βαθύ. Και με αυτή την έννοια είναι υπεύθυνο από το κεφάλι μέχρι τα πόδια για τη μέχρι ενός σημείου κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

Βαθιά ριζωμένη μέσα στα μυαλά του περισσότερου πολιτικοποιημένου κόσμου βρίσκεται η λογική της πρωτοπορίας. Εκεί θα ρίξω όλο το φυτοφάρμακο που μπορεί να βγάλει ο εγκέφαλος μου. Απλούστατα επειδή ιστορικά αυτα ΠΡΕΠΕΙ να τελειώσουνε. Πρέπει να τα τελειώσουμε.

Σαν πιο εύκολο πράγμα να κάνω σε σχέση με όλα αυτά παραθέτω μερικές παραπομπές απο αυτό εδω το ιστολόγιο και όχι μόνο. Παραπομπές που δείχνουν νομίζω με τον καλύτερο τρόπο αντιλήψεις και λογικές που επικρατούσαν τότε στο χώρο. Δεν είναι κάτι καινούριο αλλά εκείνη η παλιά καλή συζήτηση με το Γκαρσόν Λεκιάστικα και την απόλυση στη Θεσαλλονίκη. Με τη σειρά όλη η ιστορία εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ...

Εδώ ακόμα ένα ενδεικτικό του προ Δεκέμβρη του '08 κλίματος...

Και τέλος κάτι ακόμα πιο παλιό απο κάποιους που έχουνε το θράσος να προτείνουν στην εργατική τάξη πλάνα.

Και τέλος κάτι ακόμα. Μια παλιά συνέντευξη κάποιων ρεφορμιστών στο Blackout της Θεσσαλονίκης. Η συνέντευξη πρέπει να έγινε στις αρχές του '08 αν θυμάμαι καλά.

Αυτά λοιπόν τα πολύ λίγα και ενδεικτικά εκ μέρους μου. Αν έχετε υπομονή συνιστώ να διαβάσετε και τους διαλόγους μιας και εκεί βρίσκεται περισσότερο αυτό που θέλω να πω.

Τέλος πάντων για να προβοκάρω έτσι τελειώς αυτή την ανάρτηση θέλω να εκφράσω την αμέριστη και ειλικρινή μου αλληλεγγύη στους διωκόμενους πάνκηδες της Ινδονησίας... Έτσι για να ρίξω και μία σπόντα στους φιλοισλαμιστές συντρόφους (μα καλά που πήγανε όλοι αυτοί;).

Εφιάλτης στο δρόμο με τα πεύκα

'Ντάξει δεν ξέρω κατα πόσο μπορεί να έχει ενδιαφέρον ή σημασία να λέω όλα αυτά που λέω εδώ σε σχέση με το θάνατο της αδερφής μου, αλλά είναι ο δικός μου τρόπος (η γραφή και η δημοσίευση) να... να τι; Να βγάλω τις σκέψεις μου; Μπα... πάρα πολλές... Τις αναμνήσεις; Άστο, άμα είναι να εκτίθεσαι φρόντιζε να κρατάς πράγματα για σένα, δεν είδες τι έπαθε ο Kurt; Τι λοιπόν βγάζω...; Θραύσματα και στιγμιότυπα μάλλον... Σκέψεις και οδύνες.

Νόμιζα, αγαπητέ μου ότι η εργασιοθεραπεία βοηθάει κάπως το όλο θέμα του πένθους. Έτσι λέγανε. Έτσι λένε. Μαλακίες όπως τα περισσότερα που λένε άλλωστε. Στο μόνο το οποίο βοηθάει είναι ότι απωθεί το πένθος, το σπρώχνει κάτω χαμηλά, το κλείνεις και το μπουκώνεις με μαλακίες για να μην το βλέπεις. Αρχίζεις να το αγνοείς. Αλλά είναι εκεί. Και οι σκέψεις και τα συναισθήματα και ο πόνος. Και θα βγούνε. Και έτσι ένα πρωί ξυπνάς κλαίγοντας από έναν εφιάλτη. Από έναν εφιάλτη που είσαι εσύ στη θέση του αρρώστου. Που είναι εσένα το σώμα σου πρησμένο και που ανοίγουν οι πόροι του δέρματος να τρέξουν τα υγρά που δεν μπορεί να τραβήξει η βελόνα της παρακέντησης. Που είσαι εσύ εκεί να ζεις την βιολογική αντίφαση να σου επιτίθεται το ίδιο σου το σώμα. Να σε σκοτώνει ο ίδιος σου οργανισμός. Να πιάνεις το δέρμα σου και να λες τι σκατά έχει απο κάτω. Να υπόκεισαι μία τρομερή σαρκική μεταβολή που ακόμα και Cronenberg δεν τολμάει να δείξει. Και ξυπνάς κλαίγοντας και ρωτάς στο σκοτάδι αν είσαι πρησμένος αλλά κανένας δεν μπορεί να στο επιβεβαιώσει. Άσχετα αν υπάρχει κάποιος εκεί. Είναι ακόμα σκοτάδι.

Έχω μαζέψει πολύ οργή μέσα μου από όλη αυτή την ιστορία. Και δεν είναι μόνο η οργή της οντολογικής αδικίας. Η ζωή είναι άδικη ακόμα και στην πιο ουτοπική κοινωνία και αυτό είναι γεγονός. Τα έχω πάρει με την όλη διαχείριση της ασθένειας, του θανάτου και του πένθους. Και δεν τα έχω πάρει πολιτικά με το ΕΣΥ και τους γιατρούς. Για μια σειρά από λόγους και όχι οικονομικής επιφάνειας της οικογένειας μου (το αντίθετο μάλλον) η αδερφή μου είχε καλή μεταχείριση, μπορεί όχι την καλύτερη αλλά σίγουρα καλή. Τα έχω πάρει με όλη την γύρω γύρω μαλακία. Με όλη την γύρω γύρω άγνοια, συναισθηματική κενότητα, εθελοτυφλική άγνοια και όλο το εν γένει μπούκωμα.

Στις πολύ δύσκολες στιγμές στο νοσοκομείο, όταν πλέον ήταν ζήτημα χρόνου μία συγγενής που ήταν μαζί ήθελε να μας δώσει χάπια. Τσακώθηκα μαζί της. Επέμεινα να αφήσει τους δικούς μου να βιώσουν χωρίς χημείες αυτό που τους συνέβαινε. Επέμεινα, ξέρωντας τη μάνα μου και τον πατέρα μου, όσο σκατά μπορώ να τους ξέρω, ότι δε θα καταρρεύσουν. Ότι όσο τους κρατάνε στα πόδια τους θα σταθούν όρθιοι. Έτσι μας μάθανε. Έτσι ξέρουνε. Έπρεπε να το περάσουμε με καθαρό μυαλό. Να είναι εκεί ζωντανή η ανάμνηση και όχι στην άχλυ του Lexotanil και του Xanax. Να μπορείς να ανατρέξεις σε αυτό ως κάτι που όντως συνέβηκε. Στο μυαλό μου είναι ο μόνος τρόπος να διαχειριστείς κάτι. Όσο πιο σαφές τόσο πιο εύκολο να το χειριστείς. Να κρατηθείς. Να κόψεις κομμάτια. Να κρατήσεις κάτι χρήσιμο απο αυτό.

Τα ίδια είχαμε και στην κηδεία. Να τσακώνομαι από το πρωί. Πάρτε εκείνο, πάρτε το άλλο. Αφήστε μας να βιώσουμε τον πόνο μας, φώναζα. Και ήταν σα να έλεγα άντε γαμηθείτε εσείς και οι κοινωνικές σας συμβάσεις. Αντέξαμε. Και πήγαμε την Ζωή την τελευταία της βόλτα όρθιοι όλο τον ανηφορικό δρόμο του χωριού των δύο σχεδόν χιλιομέτρων. 

Τώρα έχουμε πάλι τα ίδια. Πάρε εκείνο. Κάνε το άλλο. Και ένας γιατρός μου είπε. Και μια γνωστή μου είπε. Πάρτε. Δε θέλω να πάρω τίποτα ρε... Και ούτε θέλω να πάρει κανένας άλλος κάτι. Και ας ξυπνάμε κάθε πρωί κλαίγοντας και ας βλέπουμε εφιάλτες και ας είμαστε συναισθηματικά σκατά. Αν δεν μπορώ, αν δε μπορούμε να βιώσουμε την ευτυχία ας μπορέσουμε τουλάχιστον να βιώσουμε την δυστυχία. Ας μπορέσουμε να βιώσουμε και όχι να αναισθητοποιούμαστε.

Και εδώ έρχεται η επεξήγηση του γιατί διάολο έχεις έναν ολόκληρο κοινωνικό περίγυρο, να σου λέει πάρε πάρε. Δεν είναι επειδή εσύ δεν το αντέχεις. Δεν είναι επειδή εσύ εγώ και ο άλλος πονάμε και οι άλλοι ενδιαφέρονται για εμάς. Δεν είναι τίποτα τέτοιο. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Είναι επειδή οι άλλοι, δεν αντέχουν τον πόνο σου. Για σένα. Που ησουνα δίπλα στον άνθρωπο σου που υπέφερε, υπόμεινε, ταλαιπωρήθηκε και τελικά πέθανε, είναι πιο απλά τα πράγματα. Λες, πέρασε αυτά και άντεξε όσο άντεξε. Κάνω και γω το ίδιο και πάω και όπου με βγάλει. Ο άλλος όμως, επειδή είμαστε ένας πολιτισμός που έχει εξορίσει τον πόνο, που μισεί τον πόνο, που αγνοεί τον πόνο, που δε θέλει να καταλάβει τον πόνο, που αρέσκεται σε παυσίπονα αντί για λύσεις, που αρέσκεται στο να κουκουλώνει προβλήματα, που αρέσκεται στο να ταμπουρώνεται σε πλασματικούς κόσμους είτε της θρησκείας παλιά, είτε της ιδεολογίας, είτε του θεάματος, που αρέσκεται εν τέλει να διάγει ένα βίο αλλοτριωμένο απο τον ίδιο του τον εαυτό για να μην κατανοήσει ποτέ ότι αυτός ο βίος είναι ανυπόφορος και μπει στην επίπονη διαδικασία να τον αλλάξει, ο άλλος όμως για όλους αυτούς τους λόγους σε αγνοεί. Ουσιαστικά λοιπόν, ο περίγυρος δε σου λέει πάρε τα χαπάκια σου για να γίνεις καλύτερα. Σου λέει πάρε τα χαπάκια σου για να εναρμονιστείς με μένα. Σιγά την ανακάλυψη θα μου πείτε. 

Δεν είπα έτσι και αλλιώς ότι έκανα καμία ανακάλυψη.

Το πρώτο πράγμα που έπιασα να διαβάζω μετά από το θάνατο της Ζωής, ήταν ο "Αναρχικός των δύο κόσμων" που για να ξέρουμε καλύτερα για τί μιλάμε ο κανονικός του τίτλος είναι The dispossed, ο απόβλητος δηλαδή... Το βιβλίο το έχω διαβάσει ήδη 5-6 φορές τουλάχιστον, και το κίνητρο μου ήταν να ξαναδώ λίγο το θέμα της κοινωνικής διαχείρισης του πόνου. Ως εκ τούτου μπήκα σε μια διαδικασία να αναρωτιέμαι τι είδους κοινωνική οργάνωση, τι είδους πολιτισμικές αντιλήψεις, τι είδους κοινωνικές σχέσεις και τι είδους διαδικασίες μπορούν να απαλύνουν και να διαχειριστούν πιο δημιουργικά αυτό τον πόνο...

Αυτές που έχουμε τώρα είναι πολύ σκατά...

Αναδημοσίευσις

Λάβαμε με πολύ χαρά στο email μας και αναδημοσιεύουμε.


Τιμή για πάντα στο Μεγάλο Ηγέτη

Aγαπητέ βα.αλ.,

έχοντας γνώση της θλίψης της όψεως του ανεξηγήτου του γίγνεσθαι της
μετανεωτερικής αθλιότητος, δεν δύναμαι να μην σαστίσω, να μην μείνω
άναυδος, απορρημένος ωσάν σκιάχτρο εν τω μέσω της ερήμου, μπροστά σε
αυτό το αδίστακτο χτύπημα της μοίρας.
Ω, της δεινοτέρας των τραγωδιών!
O KIM ΓIONΓK-IΛ ΔEN EINAI ΠIA MAZI MAΣ!
Δόξα και Tιμή στον πιο ακέραιο από τους Συντρόφους!
Έφυγες Mέγαλε Yμνήτη του Aνθρώπου και του Kομμουνισμού!
Όμως η Σκέψη Σου δεν ήταν ποτέ άυλη για να παρασυρθεί από το αδιέξοδο
του θανάτου.
Για μας τους ακραιφνείς υπερασπιστές της επιστημονικής υλοποίησης του
απολύτου της Iσότητος, της Δικαιοσύνης και τέλος της πραγματωμένης
Oυτοπίας της Aταξικής Kοινωνίας,

Eσύ, μοναδική Έκφραση της Oμορφιάς και της Tελειότητος του Kομμουνιστή
δεν θα ΠEΘANEIΣ ΠOTE!

ZHTΩ O KIM ΓIONΓK-IΛ!
ZHTΩ H ΛAIKH MAΣ ΔHMOKPATIA!
ZHTΩ H KOKKINH EΛEYΘEPH KOPEA!
ZHTΩ O KIM ΓIONK-OYN!

πάντα ταπεινά δικός σου
Λ.

Το ταπεινό τούτο ιστολόγιο συμμερίζεται πλήρως την οδύνη του αναγνώστη μας.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία

Πολύ κούραση αγαπητέ μου αναγνώστη. Και ένα μυαλό που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και πολύ εύκολα. Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας για δουλειά μου ήρθε στο μυαλό ο στίχος feed the world απο κείνο το ανεκδιήγητο τραγούδι του Band Aid που μας βγάζει την ψυχή κάθε γαμωχριστούγεννα. Και έτσι όπως ήμουνα καβάλα στη σκάλα μου ρθε στο μυαλό αυτό το feeeeeeeeeeeeed the wooooorld let them know is christmas... Και μου φάνηκε τόσο μα τόσο αστείο, σα στίχος σα νόημα σα κατάσταση σα καινούριο νόημα που αποκτάται μέσα στην ιστορική εξέλιξη που ήμουνα έτοιμος να λυώσω στο γέλιο μέσα στο στο σταθμό του Μετρό μόνος μου. Έδειξα αυτοσυγκράτηση και έσκασα ένα πλατύ χαμόγελο, που το υπερεγώ μου αμέσως το κατέστειλε μπροστά στον κίνδυνο να με κοιτάνε οι άλλοι και να λένε τι έπαθε αυτός ο τρελλός. Μου έκανε πολύ εντύπωση όλο αυτό γιατί σπάνια γελάω μόνος μου· πάντα προτιμώ να γελάω με μένα. Τέλος πάντων πιο πολύ μου άρεσε αυτή η αίσθηση ελαφράς παράνοιας που ένιωθα σήμερα το πρωί. Αν μη τι άλλο δείγμα ότι είμαι ακόμα ζωντανός.

Αφού στη δουλειά δεν έγινε απολύτως τίποτα. Παίρνω το λεωφορείο να γυρίσω. Απέναντι μου έρχεται και κάθεται ένας νεαρός εκεί στα 25. Στο χέρι διπλωμένος ο ριζοσπάστης. Δίπλα κάθεται μια λαική φιγούρα 45άρας με τσαντούλα Hello Kitty ή κάτι ανάλογο εφηβικό. Γυρνάει στον απέναντι μου και του λέει πειράζει λίγο να δω και πέρνει τις εφημερίδες. Και οποία έκπληξις. Ο νεαρός μέσα στον ριζοσπάστη έχει την εποχή. Ανοίγει και τις δύο η κυρία απέναντι, διαβάζει το εξώφυλλο του ριζοσπάστη και το δίνει πίσω. Αυτό δε το θέλω του λέει και ο νεαρός στραβώνει ελαφρώς που η κυρία έδειξε προτίμηση στην ανανεωτική αριστερά. Μετά η κυρία κολλάει τη γλώσσα της στο πάνω χείλος, πέρνει το πιο περισπούδαστο ύφος της και ξεφυλλίζει την εποχή. Στέκεται λίγο σε ένα άρθρο (δεν μπορούσα να δω πιο), αλλά συνεχίζει το ξεφύλλισμα με πολύ τέμπο. Εγώ έχω ήδη σκεφτεί την ατάκα που θέλω να του πω. Και κυρίως να πω σε μένα. Ελπίζω μόνο να κατέβει πριν απο αυτόν. Η τύχη είναι μαζί μου. Η κυρία κατεβαίνει. Αφού κατεβαίνει. Του λέω: "οι μάζες θα συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν". Κολλάει. Μπήκα σε ένα λεωφορείο με 20 άτομα σκέφτεται είμαι σίγουρος ο νεαρός, η διπλανή μου πέρνει και διαβάζει την εποχή αντί τον ριζοσπάστη και ο τύπος απέναντι μου λέει για τις μάζες με ειρωνικό υφάκι ψιλοχώσιμο στον αντικειμενισμό σοβιετικής κοπής! Τι σκατά γίνεται σε αυτό τον κόσμο;

Πιάνουμε μια κουβέντα για τις μάζες πολύ σύντομη, αυτός λέει για τις μάζες που κοιμούνται εγώ του λέω ο κόσμος είναι φοβισμένος, τέτοια πράγματα...

Κατεβαίνοντας απο το λεωφορείο ένιωσα πολύ όμορφα στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να σκάλωσε ο τύπος. Και ύστερα σκέφτηκα ότι άξιζαν ένα προς ένα τα 25 λεπτά που περίμενα το γαμωλεωφορείο και άλλα πολλά διάφορα που μπορείτε να τα σκεφτείτε και σεις και να μην με αναγκάζετε να τα γράφω. 

Αυτά. Όσο η πραγματικότητα μας εκπλήσει λοιπόν, ας είμαστε ευχαριστήμενοι. Όχι για την πραγματικότητα αλλά για εμάς που εκπλησσόμαστε.

Και ένα τραγουδάκι που μ'άρεσε.

Μορφίνη και οξυγόνο

Η πρώτη και η πιο κυρίαρχη σκέψη στην όλη ιστορία που περάσαμε 2 1/2 χρόνια τώρα ήταν ένα "γιατί". "Γιατί" το οποίο αν είχε φυσικά απάντηση θα απάλυνε εξαιρετικά τον πόνο. Αναρωτήθηκα πάρα πολλές φορές όχι την απάντηση σε αυτό το "γιατί" (η οποία δεν υπάρχει και αυτή την ανυπαρξία θα πρέπει να την πάρεις παραμάσχαλα και να πας όπου είναι να πας), αλλά από πού πηγάζει αυτό το ερώτημα. Αυτή η εκτροπή στο ερώτημα ήταν μια δική μου προσπάθεια να απαντήσω σε κάτι που δεν υπάρχει απάντηση. Και στο διαλεχτικό μου κεφάλι όταν δεν έχει απάντηση ένα ερώτημα είναι λάθος το ερώτημα. Από που πηγάζει λοιπόν, η διαρκής αυτή διερεύνηση των αιτιών. Σίγουρα σε ένα παράλληλο σύμπαν, απάντηση σε αυτό το "γιατί" υπάρχει και ακόμα πιο σίγουρα ξέρω κάμποσους ηλίθιους (ή φαντάζομαι ότι υπάρχουν) που είναι σε θέση αν τους διατυπώσεις οποιαδήποτε ερώτηση να είναι σε θέση να στην απαντήσουνε. Έτσι είναι οι απαντήσεις χωρίς κόστος. Εύκολες. Και άχρηστες θα προσέθετα. Από που μπορεί να πηγάζει λοιπόν αυτή η διαρκής αναζήτηση των αιτιών αυτών που μας συμβαίνουν; Μία πρώτη απάντηση που δίνω είναι το αίσθημα του δικαίου. Ένα αδιευκρίνιστο πλέγμα σημασιών για το τι είναι δίκαιο ή άδικο να μας συμβεί στη ζωή μας. Τι δικαιούμαστε και τι όχι. Τι μας αξίζει και τι όχι. 

Οι περισσότερες πολιτικές ιδεολογίες, σαν ιδεολογίες που είναι, λύνουν όλα αυτά τα ζητήματα σε ένα υπέροχα διαχωρισμένο σύμπαν. Έρχονται και θέτουν κανόνες για το τι είναι δίκαιο και τι όχι. Επιστημονικά ή μη. Απο θέση ισχύος και μη. Οι θρησκείες με αυτή την έννοια είναι πιο ειλικρινείς μεταθέτουν αυτό το δίκαιο σε έναν άγνωστο παράγοντα, προκειμένου βέβαια επι πληρωμή κάποιοι να το ερμηνεύσουν αργότερα, αλλά σε ότι αφορά το πρώτο σκέλος είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως δίκαιο σε αυτό το σύμπαν. Είναι μια ανθρώπινη κατασκευή, όπως όλα άλλωστε. Όσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε κάτι τέτοιο τόσο πιο εύκολο γίνεται... Πιο εύκολο γίνεται τι όμως; Έλα μου ντε...

Όλον αυτό τον καιρό και σε σχέση και γύρω από αυτές τις σκέψεις με συντρόφευε μια σκέψη του Ιζζό. Ότι η ζωή είναι τελείως και ολοκληρωτικά άδικη και ότι αυτό που έχει νόημα να παλεύουμε είναι το να είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στην αδικία. Στο οποίο κάνω μια πρακτική ερμηνεία που σημαίνει απέναντι σε ότι άδικο σου συμβαίνει να έχεις τις ίδιες ευκαιρίες με όλους όσους δεν τους συμβαίνει αυτό το άδικο ή να έχεις τις ίδιες ευκαιρίες και δυνατότητες να αντιμετωπίσεις αυτές τις αδικίες.

Ωραία όλα τα παραπάνω εεε; Πήγαινε πέστα σε έναν άνθρωπο που πεθαίνει όμως. 

Και εδώ αναγνώστη μου έρχεσαι και σκοντάφτεις πάνω στην γαμημένη την πραγματικότητα. Ή μάλλον έρχεται η πραγματικότητα και σε καταπλακώνει.

Θα αποδεχτείς ότι όλες οι φιλοσοφίες δεν έχουνε καμιά αξία για τους πεθαμένους. Ότι όλα αυτά είναι χρήσιμα για τους ζωντανούς; Θα αποδεχτείς ότι το νόημα ολισθαίνει στα αίματα και στα άρρωστα υγρά του σώματος; Ή θα προσπαθήσεις από όλα αυτά να βγάλεις κάποιο πρακτικό συμπέρασμα για κάποιον που μπορεί από στιγμή σε στιγμή να αφήσει την τελευταία του ανάσα; Θα αποδεχτείς το μάταιο, εν τέλει, όλου του σύμπαντος και θα καταθέσεις τα όπλα; Θα αποδεχτείς το βαθιά εγωιστικό γεγονός ότι οι ιδέες, οι απόψεις, το σύμπαν ολόκληρο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο στους ζωντανούς; Εν τέλει τι θα κάνεις; Πως θα πράξεις...;

Όλα αυτά δεν τα συζήτησα με την αδερφή μου. Παρα μόνο ως νύξεις. Παρα μόνο ως σημεία. Παρα μόνο ως προσωρινά συμπεράσματα. Παρά μόνο ως παρηγοριτικά για την συνείδηση. 

Άρα τι διάολο κάνεις; Πως στέκεσαι δίπλα στον άνθρωπο σου όταν δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί και όταν δεν πάει κανένας μας στον παράδεισο; Πως αντιμετωπίζουμε εμείς τα πράγματα που μας συμβαίνουν κάτω από το ίδιο αυτό πρίσμα;

Η απάντηση που βρήκα δεν ξέρω αν είναι η σωστή, δεν ξέρουμε αν είναι η σωστή, αλλά ήταν η μόνη που μας έδινε δύναμη να συνεχίσουμε, σε όλους μας. Η απάντηση ήταν ότι αγωνιζόμαστε και ότι το παλεύουμε. Ότι δεν καταθέτουμε τα όπλα. Ότι δεν το βάζουμε κάτω. Ότι προχωράμε με το κεφάλι ψηλά και ότι απο πάνω χαμογελάμε κιόλας άμα λάχει. Ότι συνεχίζουμε κόντρα στον θάνατο με ένα χαμόγελο. Μοιάζει παρανοικό. Μπορεί και να είναι. Πριν κάνα μήνα είχα γράψει το εξής:

Ότι μένει πια είναι ένα χαμόγελο. Δικό μου, δικό της, δικό σου, δικό μας, δικό σας, δικό της.

Ένα χαμόγελο κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου του πραγματικού.

Πάντα και πάντοτε μια ανταρσία.

Το ξαναθυμήθηκα αυτές τις μέρες (προσέχοντας τη διπλή θηλυκή αντωνυμία). Εκεί πήγαινε αυτή η φράση. Σε μια ανταρσία απέναντι στον θάνατο που εκείνες τις μέρες ένιωθα να με κυκλώνει από πάντου και που σήμερα με έχει κυκλώσει μαζί με τη φτώχεια και τους μπάτσους.

Τότε λοιπόν, και όλον αυτό τον καιρό με αυτά πορευτήκαμε. Με την πάλη μας και το χαμογέλο μας (αλλά και τα λάθη μας, την καθημερινή μας ηλιθιότητα, τη βλακεία μας...). Στα αλήθεια δεν ξέρω αν μας έχει ωφελήσει. Στα αλήθεια δεν ξέρω αν όλο αυτό δίνει ή έδωσε κουράγιο σε δύο γονείς που έχασαν το παιδί τους και έναν άντρα που έχασε τη γυναίκα του πριν καλά καλά τη χαρεί. Και πραγματικά δεν ξέρω αν αυτό κάποτε δώσει κουράγιο σε έναν διάολο δύο ετών που ήδη έχει καταλάβει πλήρως την απουσία της μάνας του. Και κυρίως, και απείρως πιο σημαντικό, δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό έδωσε καθόλου πράγματα σε έναν άνθρωπο που έχασε τη ζωή του και που με αυτά πήγε μέχρι την τελευταία του ανάσα. Μπορεί να είναι νωρίς για όλα αυτά. Μπορεί μπροστά στο θάνατο όλα να σχετικοποιούνται τείνοντας προς το μηδέν. Μπορεί και μπορεί... Χιλιάδες πιθανότητες, ελάχιστες βεβαιότητες. Ο πιο πρακτικός δρόμος ίσως για να πορεύεσαι στη ζωή ή στο θάνατο;

Επίλογος

Κλείνοντας αυτό το κομμάτι, δεν θέλω να βγάλω συμπεράσματα. Δεν θέλω να διατυπώσω θέσεις. Θα ήθελα απλά να κάνω μια ερμηνεία απέναντι σε όλο αυτό. Πάλι ψάχνοντας την πηγή του. Από που βγήκε; Από που προήλθε αυτό το παλεύουμε και αγωνιζόμαστε... Σίγουρα δε βγήκε από μένα. Θέλω να πω το πολύ ηλίθιο ότι δεν προήλθε από κάποια επεξεργασία της υπέροχης διάνοιας μου που έκατσε και έβγαλε τα σωστά πολιτικά και φιλοσοφικά συμπεράσματα και στη συνέχεια τα μεταλαμπάδευσε εκεί που χρειαζόταν. Αν έκανα κάτι σε σχέση με αυτό και όντας ο περισσότερο στην απέξω ήταν να ενισχύσω αυτό τον αγώνα. Πολύ περισσότερο ήταν και ένας τρόπος διαπαιδαγώγησης και οικογενειακής και ευρύτερης κοινωνικής. Έτσι είχαμε μάθει όλοι μας, μπορεί να ήταν και το μόνο που είχαμε μάθει σαν οικογένεια και δεν εννοώ την "πολιτική" πάλη έτσι; Και η μάνα μου και ο πατέρας μου και η αδερφή μου και εγώ. Εκεί βρήκαμε όλοι μας το καταφύγιο μας και τη δύναμη μας. Ούτε σε θεούς ούτε σε δαίμονες. Ούτε σε τύχη ή ατυχία κάν. (Ποια τύχη; Ποιος θεός; Όταν βλέπεις στην ημερήσια νοσηλεία παιδάκια χωρίς τρίχα στο κεφάλι τους; Λέει και ξαναλέει ο πατέρας μου...). 

Και αυτό που συνειδητοποιώ τελειώνοντας αυτό το κείμενο και νιώθωντας απείρως μαλάκας είναι ότι έχω κάτσει και έχω κυκλοφορήσει αυτό τον αγώνα. Σκατά.

Here's to you

Μετράμε πληγές και χάδια και με αυτά κάνουμε το επόμενο βήμα μας και αυτά αιματώνει η καρδιά μας. Στο τέλος κάποιοι θα κάτσουνε να μετρήσουνε τις πληγές και τα χάδια (και τα χάδια πάνω από τις πληγές και τις πληγές πάνω στα χάδια...) θα δούνε τι δικαιούνταν να πάρουν και τι όχι, μπορεί ίσως να βγει και κάποιο συμπέρασμα που στην τελική δεν αφορά κανέναν. Κάποιοι πάλι όχι. Κάποιοι πολύ περίσσοτεροι νομίζω έχουνε άλλες μονάδες μέτρησης, πόσα βγάλανε, πόσους γαμήσανε και τα συναφή... Η αδερφή μου άνηκε στην πρώτη κατηγορία. Όταν έφτανε στο τέλος της τα χάδια πάνω από τις πληγές της και το παραμορφωμένο της σώμα ήταν τόσα που έδινε κουράγιο και στους διπλανούς ασθενείς. Που χαμογελούσε συνεχώς σε όλους με όσες δυνάμεις τις είχαν μείνει. Που έκανε πλάκες με τις νοσοκόμες και έβριζε τους γιατρούς. Που πάντα σκεφτόταν και το διπλανό κρεβάτι του νοσοκομείου.

Το κακό με τη Ζωή, αυτό είναι το όνομα της, είναι ότι δεν γεννήθηκε για να ζήσει. Τον Νοέμβρη του 1981 γεννήθηκε μόλις έχοντας κλείσει τον 6ο μήνα ζυγίζοντας 750 γραμμάρια. Ο πατέρας μου πάντα έλεγε ότι ζύγιζε λιγότερο από ένα κοτόπουλο στο χασάπικο... Από τότε όταν αγόραζα κοτόπουλο σκεφτόμουνα αυτή την φράση του πατέρα μου. Το κακό με τη Ζωή είναι ότι δεν είχε καμία προδιαγραφή να ζήσει μια κανονική ζωή. Στα 3 της οι δικοί μου κατάλαβαν ότι ήταν βαρύκοη και δεν έβλεπε καθαρά. Έκανε εξετάσεις και διαπιστώθηκαν κάμποσοι βαθμοί βαρυκοίας και κάμποσοι βαθμοί αστιγματισμού. Οι δικοί μου με ελάχιστες οικονομικές δυνατότητες μετάκομισαν στην πόλη από το χωριό, μπας και αποφύγει το στίγμα του κουφού η Ζωή και για να μπορέσει να κάνει  μαθήματα λογοθεραπείας εκεί. Τα έκανε για χρόνια και αυτά και τα ακουστικά κόστιζαν πάρα πολύ στους δικούς μου. Καθόμασταν με τη μητέρα μου και κάναμε ασκήσεις με τη Ζωή. Και η Ζωή τα κατάφερε. Παρακολήθησε κανονικό σχολείο, ήταν μια μέτρια μαθήτρια κυρίως επειδή δεν πρόσεχε, κάποτε μάλιστα μου είχε πει ότι σε κάποιους καθηγητές έκλεινε και τα ακουστικά της να μην τους ακούει... Μεγάλωσε κανονικά. Οι δικοί μου διόχετευσαν τη ζήλια του μεγάλου για τη μικρή αδερφή σε προστατευτικότητα. Όταν ήμουνα 12 η μάνα μου που έπρεπε να δουλέψει με έμαθε να ζεσταίνω ένα φαί, να βράζω κάνα μακαρόνι, να τηγανίζω κάνα αυγό να τρώμε όταν γυρνάγαμε από το σχολείο. Και η Ζωή μεγάλωνε και μαζί της και ο κόσμος.

Στα 18 της ήταν μία κοπέλα που είχε ήδη ξεγελάσει το θάνατο μια φορά και που είχε ήδη κοροιδέψει τις προδιαγεγραμμένες κοινωνικές διαδρομές 5-6 φορές. Όταν άρχισα να σπουδάζω και έφυγα απο το σπίτι αποξενωθήκαμε. Αλλά τα τελευταία 7-8 χρόνια τα καλοκαίρια και στις άδειες μου, καθόμασταν πίναμε κάναν καφέ και μου έλεγε για τους γκόμενους της, τι ήθελε να κάνει και όλα εκείνα. Καμιά φορά πηγαίναμε και λίγο πιο βαθιά και λέγαμε και καμιά σοβαρή κουβέντα. Η Ζωή δούλεψε, γνώρισε μερικούς άντρες, γνώρισε και έναν και αποφάσισε να κάνει οικογένεια. Πάνω στην εγκυμοσύνη προέκυψε πρόβλημα. Πολύ αργότερα μάθαμε ότι ήταν κακοήθεια του επινεφριδίου. Έκανε επέμβαση στον 6 μήνα και τις αφαίρεσαν τον όγκο. Το παιδί δεν διέτρεξε κίνδυνο αλλά η ίδια τον γνώρισε πολύ καλά. Το παιδί  γεννήθηκε μετά από τρεις μήνες. Υγιέστατο. Ένα χρόνο μετά διαπιστώνεται πάλι κακοήθεια στο νεφρό. Της το αφαιρούν. Οι γιατροί μας λένε ότι έχει καθαρίσει. Ακολουθεί μια αγωγή και συνεχίζει να μεγαλώνει τον μικρό. Και να ζει την ζωή της, με τα μικρά και τα μεγάλα της. Με την καθημερινή τριβή και το μαλακιλίκι της καθημερινής ζωής.

Πριν 3-4 μήνες είχαμε νέα μετάσταση στο περιτόναιο. Εκεί δε σήκωνε επέμβαση και αρχίσαμε τις χημειοθεραπείες.

Και όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά. Οι γιατροί τις πρώτες μέρες μίλησαν για εβδομάδες. Οι δικοί μου το ήξεραν, η Ζωή ήξερε ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Το ίδιο αυτό χρονικό διάστημα εγώ έπρεπε να ψάξω για δουλειά και ανέβηκα όσες φορές μπόρεσα στο νοσοκομείο να την δω. Δε θέλω να γράψω στα αλήθεια για εκείνες τις στιγμές. Και ούτε θέλω καν να τις θυμάμαι. Έδινα δύναμη στους γονιούς μου μπορεί και κάποτε να τους κορόιδευα ότι τα πράγματα πάνε καλά. Αυτοί έδιναν κουράγιο στην αδερφή μου. Και η Ζωή τους το ανταπόδιδε. Και έτσι έπαιρναν και αυτοί κουράγιο και έτσι πέρναμε όλοι μας κουράγιο και έτσι βρίσκαμε όλοι μας δύναμη να συνεχίσουμε.

Εκείνο το βράδυ έφτασα κατά τις μία στο νοσοκομείο. Μου μίλησε λίγο. Δε θα το έβγαζε το πρωί, είπαν οι γιατροί. Μπορεί και να μου χαμογέλασε. Δε θυμάμαι. Το βράδυ δεν ξεκουνήσαμε απο δίπλα της. Πέντε άνθρωποι. Όλοι μας κοιμηθήκαμε σε καρέκλες. Ξυπνάγαμε για λίγο την κοιτάζαμε. Το πρωί ζήτησε πρωινό, την άκουσα απέξω απο το θάλαμο αλλά δεν πήγα μέσα. Με καθυσήχασε που την άκουσα να ζητάει πρωινό. Εκείνο το πρωί σκέφτηκα ότι η μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι η σκέψη και όχι τα λεπτά ή οι ώρες. Το πρωί ήρθε. Νομίζαμε ότι αφού ξεπέρασε τη δυσοίωνη πρόβλεψη του γιατρού θα άντεχε. Γιατί πάντα άντεχε η Ζωή.

Αλλά δεν άντεξε. Έφυγε ήρεμα χωρίς πολλούς πόνους. Αν πόνεσε πόνεσε την τελευταία βδομάδα και αυτό χωρίς παυσίπονα. Με όλους μας δίπλα της. Με τη μητέρα της να της μιλάει συνέχεια κρατώντας της το χέρι. Με τον πατέρα της να ποτίζει το κεφάλι της με δάκρυα. Με μένα να τους φυλάω... Σαν μια αγέλη. Που γλύφει τις πληγές του μικρότερου της μέλους.

Και έτσι η Ζωή έφυγε και η ζωή συνεχίζεται.

Τα υπόλοιπα δεν με αφορούσαν. Στον τάφο της αντί για λουλούδι έριξα ένα κομμάτι κόκκινο πανί, μιας και ήταν ένας από τους λόγους που έγινα κομμουνιστής.

Και έτσι συνεχίζουμε και μεις. Με χάδια και πληγές, με δίκαια και άδικα. Με καινούριες χαρές και λύπες. Εγώ θα θυμάμαι για πάντα εκείνο το χαμόγελο του καλοκαιριού του '92 που είχα φωτογραφίσει, τα βρεγμένα από τον ιδρώτα σου μαλλιά και τη σφιχτή μικρή αγκαλιά που αγκάλιαζε τον μεγάλο σου αδερφό. Παίρνω μία ακόμα πληγή και συνεχίζω. Εσύ συνέχιζες με τόσες.

Καλό δρόμο Ζωή. Μη λέμε τα ίδια πράγματα συνέχεια εεε;

Ντάξει

Η κόρη του Στάλιν πέθανε σήμερα ή χτες τέλος πάντων...

Μ' όλα αυτά τα μπάσταρδα του που γυρνοβολάνε δεν ξέρω τι θα γίνει.