Those days

 Εκείνα τα βράδια που τα πάντα φαίνονται ασήκωτα. Ευχαριστώ και συγγνώμη. Ξέρετε και καταλαβαίνετε...

ΥΓ. Το ξέχασα χτες γαμώτο...

Παρασκευή

Παρασκευή, ρεπό και επιτέλους κοιμήθηκα λίγο σαν άνθρωπος. Από το ισόγειο μου φαίνεται ένα τραπεζοειδές παραλληλόγραμμο ηλιόλουστου μπλε ουρανού, αλλά ακόμα και μετά από τόσες συννεφιασμένες μέρες δε θέλω να βγω έξω. Δε θέλω να με δει ο ήλιος. Ούτε γω θέλω να τον δω. Γιατί είναι απο εκείνες τις μέρες που έχουνε ανοίξει οι χαραμάδες και τρέχουν τα ζουμιά ενός σαπισμένου σώματος που έχεις κλείσει στο διπλανό δωμάτιο. Ενός ακόμα. Τρεις δεκαετίες και τρεις νεκροί. Ένας για κάθε μια τους. Ένας να την κλείνει και να πεθαίνει μαζί του και αυτή... Και να χάνονται οι αναμνήσεις γιατί απλούστατα ένας δεν μπορεί να κρατήσει μια ανάμνηση. Στον ένα η ανάμνηση είναι υποκειμενική, εμπλουτισμένη με φανταστικά στοιχεία του πως έπρεπε να είχε γίνει, με χαμένες λεπτομέρειες, με σκοτεινά σημεία... Μαζί με τον άλλο οι αναμνήσεις ζωντανεύουν. Κάθεσαι και την ξαναζείς με μια μπύρα ή ένα καφέ. Στον έναν είναι μια φαντασίωση...

Παρασκευή, ρεπό και επιτέλους κοιμήθηκα σαν άνθρωπος. Το κεφάλι είναι καθαρό και τα μάτια δεν τσούζουν απο τον 4ωρο ύπνο. Αλλά σήμερα μπορεί και να τα προτιμούσα έτσι. Όπως προτιμώ και να κρυώνω. Δε μ' αρέσει να κοιμάμαι πολύ, βλέπω όνειρα όμορφα όνειρα και ύστερα ξυπνάω σε έναν σκατένιο κόσμο και δεν την παλέυω μία. Απλά δεν το αντέχω. Και έτσι κάθε μέρα ένα καινούριο χρώμα θλίψης στρώνεται πάνω απο το παλιό. Και βρέχει και οι τοίχοι μαζεύουν υγρασία. Και με τον καιρό φουσκώνουν και πέφτουν τα χρώματα και λες "Πω, πω το έχω βάψει τόσες φορές αυτό το σπίτι;" Ωραία θα 'ταν. Αλλά έχω αλλάξει 15 σπίτια απο τότε που γεννήθηκα. Και δεν είμαι τόσο μεγάλος πια. Και ψάχνεις να βρεις. Ποιος έβαψε τόσες φορές το σπίτι. Και ποιο είναι αυτό το σπίτι στο οποίο τελικά μένεις. Και αν είναι τελικά σπίτι... Και αν τελικά μένεις εκεί...

Παρασκεύη, ρεπό και επιτέλους κοιμήθηκα σαν άνθρωπος. Και εκεί που νομίζεις ότι εκείνο το σημείο στην θωράκιση σου έχει μπαλωθεί καλά με εκείνο το κομμάτι σίδερο που βρήκες σε κάτι μπάζα δίπλα σε ένα ρέμα, κάνεις ένα βήμα και ακούς το ντρίγκι ντράγκα. Στην αρχή λες ειναι τα ψιλα στην τσέπη. Τα βάζεις στο πορτοφόλι αλλά ο θόρυβος συνεχίζεται. Και τον αγνοείς για λίγο ελπίζωντας το μυαλό σου να τον αφομοιώσει όπως τον ήχο της καρδιάς, όπως το συνεχές βούισμα στα αυτιά από τότε που έσκασε μια κρότου λάμψης δίπλα σου στη Μητροπόλεως. Αλλά όχι. Ο ήχος είναι εκεί για να σε ενοχλεί καμιά φορά όταν κάνει αέρα και όχι μόνο.

Και σκάνε οι αναμνήσεις πάλι. Όπως τότε που ήμουνα έξι, μέναμε στο χωριό, ήταν χειμώνας, είχαμε μια σόμπα κουζίνα που δούλευε με ξύλο (σπουδαίο μηχάνημα!), και είχα φάει όλο μου το απόγευμα για να καταφέρω να γράψω το γράμμα ξ σε μία λέξη που έπρεπε να αντιγράψουμε στην πρώτη δημοτικού. Δεν είχαμε να φάμε εκείνους τους χειμώνες. Δύο μήνες του χειμώνα έπρεπε να βγουν με δανεικά μέχρι να ανοίξει η τουριστική σεζόν... Αλλά πάντα υπήρχε ένα ξύλο να ζεσταίνει και μια φέτα ψωμί με λάδι και ζάχαρη. Πάντα πρέπει να υπάρχουν αυτά ρε γαμώ το Χριστό σας. Πάντα. Ακούτε;

Και μετά βρίσκεσαι το καλοκαίρι σε μια παραλία. Με την αρμύρα πάνω στο δέρμα να σε καίει αλλά να μη σε νοιάζει. Να 'σαι 12 ή 14 ή 16. Να κάθεσαι δίπλα στην Ελένη, την Άννα, στη Βάσω και να μυρίζεις το σώμα της. Να μην την ακουμπάς. Να μην την έχεις ακουμπήσεις ποτέ. Αλλά να νιώθεις στους πέντε πόντους τη ζεστασιά του μηρού της. Να πιάνεις στον αέρα 30 μυρωδιές αλλά το μυαλό σου να έχει απομονωσεί τη μυρωδιά από τα στήθη της και την αρμύρα. Και μετά να γυρνάς με τα πόδια γιατί έχασες το τελευταίο λεωφορείο. Να έχει σουρουπώσει αλλά να κάνει ακόμα ζέστη. Να έχεις ιδρώσει να έχει ιδρώσει και αυτή. Και να μυρίζει ο ιδρώτας, μαζί με την αρμύρα, μαζί με τη θάλασσα, μαζί με την αρμύρα, μαζί με τα στήθη. Και να θες να χωθείς σε όλες αυτές τις μυρώδιες. Να φτάνεις στην διασταύρωση και να πρέπει να χωρίσεις. Να στέκεσαι σε μια στιγμή αμηχανίας με κομμένη την ανάσα. Να κοιτάς και να κοιτάει. Πρέπει να ακουμπήσεις. Πρέπει να δώσεις μια αγκαλιά και ένα φιλί. Αλλά να μην κάνεις τίποτα. Αργότερα θα βρεθείς το βράδυ στην πλατεία. Αυτή και εσύ πλυμένοι και μυρωδάτοι. Άλλοι άνθρωποι πια.

Και μετά βρίσκεσαι σε ένα παγωμένα ζεστό λευκό δωμάτιο. Με τον ήλιο να δύει σε μια αντανάκλαση πάνω σε ένα σοσιαλιστικού ρυθμού κτήριο. Βρώμικες κουρτίνες αριστερά και δεξιά. Μια πράσινη μία λευκή. Δεν έχεις κοιμηθεί. Δεν θες να κοιμηθείς. Κάθεσαι και σκέφτεσαι ότι το ανθρώπινο σώμα είναι ένα σακί με κρέας ζουμιά και κόκκαλα... Σαν αυτά που έπαιρνε ο πατέρας σου από το χασάπη που είχε για πέταμα για να φάν οι σκύλοι. Κάθεσαι και σκέφτεσαι πόσες ανάσες έχεις πάρει εσύ και πόσες ο άλλος. Κάθεσαι και σκέφτεσαι πόσο σε αλλάζει η αρρώστια. Κάθεσαι και σκέφτεσαι τι μπορεί να σκέφτεται. Αλλά ακούς κιόλας. Το διπλανό κρεβάτι και ένα συνεχές μουρμουρητό πόνου. Τον καπετάνιο δίπλα που πέρασε όλο το βράδυ γονατιστός κρατώντας το χέρι της γυναίκας του. Και βλέπεις. Έναν άντρα δύο μέτρα να έχει ζαρώσει και μια γυναίκα ενάμισι μέτρο να έχει στυλωθεί σα βράχος. Να μουρμουρίζει και να τραγουδάει... Κάτσε ρε μαλακά... τραγουδάει. Τραγουδάει ρε μαλάκα... Τραγουδάει στην κόρη της που φέυγει. Καλεί κάθε δύναμη της φύσης να πει ένα τραγούδι για αυτό που χάνει. Αλλά τραγουδάει. Και δεν τρελλαίνεται. Και δεν πηδάει απο το παράθυρο. Δε θέλει χάπια ούτε χάδια. Θέλει να τραγουδήσει.

Και μετά βρίσκεσαι σε ένα δρόμο. Είναι βράδυ. Δεν υπάρχει αέρας. Και δεν έχεις μύτη. Δεν ξέρεις αν είναι καλοκαίρι ή χειμώνας. Δεν έχει σημασία. Είσαι το ίδιο ιδρωμένος. Και κόβεις βόλτες. Ακούγεται θόρυβος. Θέλεις να γυρίσεις πίσω εκεί που ήσουνα. Χαμογελάς σε αγνώστους! Χαμογελάς σε αγνώστους! Πότε ρε άλλοτε έχεις ξαναχαμογελάσει σε αγνώστους σε αυτή τη γαμημένη πόλη; Πότε; Στέκεσαι να δεις αν μια γυναίκα είναι καλά που έχει σωριαστεί κάτω. Ανεβαίνεις στην άλλη παράλληλο να δεις τι γίνεται εκεί. Οι δρόμοι τινάζονται σαν σεντόνι που θες να το τινάξεις. Ο αέρας πηχτός. Κάνεις ένα τσιγάρο. Και σκέφτεσαι: Κάποτε σε αυτή τη γαμημένη πόλη έτσι θα το γιορτάζουμε. Θα χωριζόμαστε στα δύο. Θα φορτωνόμαστε αλεύρια και στρακαστρούκες και θα κυνηγάμε να μπουγελώσουμε ο ένας τον άλλο μέσα στους δρόμους της. Και θα καίμε τα πιο άσχημα της κτήρια 2 φόρες το χρόνο μέσα στη χαρά μας και τη λύπη μας στην μνήμη όλων εκείνων που αγαπήσαμε. Στην μνήμη όλων εκείνων που θέλησαν να τραγουδήσουν.

Και μετά από όλα αυτά ακόμα δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και ακόμα δεν ξέρεις που θες να βρεθείς. Το μόνο που θες είναι να τραγουδήσεις.

Άνευ ουσίας, άνευ σημασίας

Δείγμα σοβαρότητας... εδώ.
Δείγμα ματαιοπονίας... εδώ.
Καλή δύναμη.

...και καλά μυαλά.

Σκίζονται 8 καλσόν το λεπτό

Δέκα μέτρα για την ανακούφιση των επιχειρηματιών του κέντρου της Αθήνας, των οποίων οι επιχειρήσεις επλήγησαν κατά τη διάρκεια των επεισοδίων της Κυριακής, 12 Φεβρουαρίου, αποφασίσθηκαν κατά τη χθεσινή σύσκεψη υπουργών και της παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υπό τον πρωθυπουργό, Λ. Παπαδήμο, για την αποτίμηση των καταστροφών, τους τρόπους αποκατάστασης των κατεστραμμένων κτιρίων και οικονομικής στήριξης των πληγεισών επιχειρήσεων.

Κατά τη σύσκεψη αποφασίστηκαν τα εξής:

- Σύσταση, εντός της εβδομάδας, συντονιστικού οργάνου σε επίπεδο γενικών γραμματέων των υπουργείων Οικονομικών, Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, καθώς και εκπροσώπων του Δήμου Αθηναίων και του ΕΒΕΑ. Το συντονιστικό όργανο θα έχει την ευθύνη για την παρακολούθηση του όλου έργου αποκατάστασης των ζημιών και οικονομικής στήριξης των πληγέντων, καθώς και το συντονισμό όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών. Την άμεση εποπτεία για τη σύσταση και λειτουργία του συντονιστικού οργάνου θα έχει ο Αντιπρόεδρος Θ. Πάγκαλος.

Μεγάλο μέτρο, λέμε, θα κάνουμε μια επιτροπή που θα κόβει βόλτες το κέντρο να πίνει εσπρεσάκια σε κάθε καφέ στη Σταδίου.

- Άμεση συγκρότηση και αποστολή συνεργείων από υπαλλήλους των υπουργείων Οικονομικών και Περιβάλλοντος και του Δήμου Αθηναίων για την ταχεία διαπίστωση της κατάστασης των κτιρίων και της έκτασης των ζημιών, καθώς και την αποτίμηση των αναγκών. Με βάση τις εκτιμήσεις των συνεργείων προβλέπεται άμεση οικονομική αποζημίωση με βάση το υπάρχον νομικό πλαίσιο. Ήδη, η Περιφέρεια Αττικής ανακοίνωσε τη διάθεση ποσού 10 εκ. ευρώ για την αποκατάσταση των ζημιών.

Δεύτερη επιτροπή. Η πρώτη ήταν για τα στελέχη η δεύτερη για τους εργάτες.

- Αντιμετώπιση του προβλήματος της γραφειοκρατίας για την έκδοση οικοδομικών αδειών και αδειών επισκευής με τη δημιουργία, στην Πολεοδομία του Δήμου Αθηναίων, ειδικών κλιμακίων των υπουργείων Περιβάλλοντος και Πολιτισμού για την ταχεία αδειοδότηση επισκευής κατεστραμμένων κτιρίων με τη διαδικασία μίας στάσης (one stop shop).

Τρίτη επιτροπή που θα δίνει γρήγορα άδειες και θα παίρνει ακόμα πιο γρήγορα μίζες.

- Απαλλαγή από την καταβολή δημοτικών τελών, για ένα έτος, των ιδιοκτητών που προβαίνουν στις αντίστοιχες εργασίες επισκευής.

Πάω πάσο, είναι νομίζω ένα σαφές μέτρο να μην πληρώσουν δημοτικά τέλη 50 απο τα 234.567 οικήματα του δήμου Αθηναίων.

- Μείωση κατά 50% των ισχυόντων τελών κατάληψης πεζοδρομίων για σκαλωσιές, οικοδομικά υλικά, κτλ., κατά την εκτέλεση των εργασιών επισκευής στα συγκεκριμένα κτίρια.

Για ένα κοντέινερ για τα μπάζα θες 500 ευρώ. Το κάνουν 250! Ουάου λέμε.

- Αναζήτηση πρόσθετων πόρων χρηματοδότησης μέσα από το ΕΣΠΑ και συναφή κοινοτικά προγράμματα.

Θα ψάξουμε να βρούμε λεφτά.

- Μέριμνα για όσους εργαζόμενους χάσουν τη δουλειά τους, με άμεση ένταξή τους σε προγράμματα στήριξης του Υπουργείου Εργασίας και με αξιοποίηση πόρων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.

Θα ψάξουμε να σας βρούμε δουλειά.

- Εξέταση χορήγησης περαιτέρω κινήτρων και φορολογικών απαλλαγών στις πληγείσες επιχειρήσεις.

Θα ψάξουμε να βρούμε γενικώς το νόημα της ζωής.

- Άμεσες εργασίες για την αποκατάσταση διατηρητέων κτιρίων, όπως το κτίριο του Τσίλερ επί της Σταδίου που στεγάζει τον κινηματογράφο «Αττικόν», με κονδύλια του Υπ. Πολιτισμού.

Πολύ άμεσες, οι εργασίες θα γίνουν βέβαια αν θα πληρωθούν οι εργάτες δεν ξέρουμε.

- Άμεση ανάπλαση και επισκευή κοινόχρηστων χώρων με αναζήτηση χρηματοδότησης και από το Πράσινο Ταμείο (ΥΠΕΚΑ).

Θα ψάξουμε να βρούμε και άλλα λεφτά.

Επιπλέον, στη σύσκεψη τονίστηκε ότι οι πράξεις οργανωμένης βίας στρέφονται ευθέως κατά της Δημοκρατίας και πλήττουν συνολικά την ελληνική κοινωνία. Οι πολιτικές δυνάμεις στο σύνολό τους οφείλουν να καταδικάσουν τέτοια φαινόμενα. Στην κρίσιμη περίοδο που περνάει ο τόπος είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επικρατήσει νηφαλιότητα και καταλαγή, ώστε να διεξάγεται ελεύθερα και απρόσκοπτα ο δημοκρατικός διάλογος.

(Μέσα στη βουλή και στα κανάλια, απέξω στα αρχίδια μας...)

Στο πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε η σύγκλιση νέας σύσκεψης στο αμέσως προσεχές διάστημα για να εξεταστούν συνολικά τρόποι αντιμετώπισης φαινομένων αντικοινωνικής και καταστροφικής βίας.

Και άλλη επιτροπή λέμεεεεε...

Όλα αυτά για το πόσο ενδιαφέρονται οι ίδιοι για όλα αυτά που μας πιπιλίζουνε 5 μέρες τώρα...

Δημοσίευση στοιχείων ταυτότητας ή/και φωτογραφιών προσώπων που μας έχουνε γαμήσει τη ζωή τα τελευταία 3 χρόνια

Δίνονται στη δημοσιότητα, ύστερα από σχετικές κινηματικές διατάξεις, στοιχεία ταυτότητας και φωτογραφίες πέντε (5) προσώπων, οι οποίοι κατηγορούνται, κατά περίπτωση, για απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατά συρροή και από κοινού σε βάρος πολιτών κατά την άσκηση των δικαιωμάτων τους, διατάραξη κοινής ειρήνης από δράστες που εκτέλεσαν βιαιοπραγίες με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους, έκρηξης εκ της οποίας μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο, προμήθεια και κατοχή νομοθετημάτων, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν για να προξενήσουν κίνδυνο σε ανθρώπινη ζωή, καθώς και για αντίσταση κατά της βούλησης της εργατικής τάξης. Και οι πέντε έλληνες υπήκοοι μέχρι τα αυτιά κατηγορούνται για ληστεία κατά συναυτουργία και κλοπή από κοινού του πλούτου που έχει παράγει η εργατική τάξη της χώρας.

1. Παπανδρέου Γιώργος

2. Λουκάς Παπαδήμος

3. Χρήστος Παπουτσής

 

 4. Ευάγγελος Βενιζέλος

5. Τσιάτουρας Βασίλειος

H δημοσίευση των στοιχείων ταυτότητας ή/και των φωτογραφιών αποσκοπεί στην προστασία της εργατικής τάξης και προς την ευχερέστερη πραγμάτωση της αξίωσης της εργατικής τάξης για τον κολασμό των παραπάνω αδικημάτων.

ΥΓ. Λαικίζω λιγάκι αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω. 

Της μαλακίας το ανάγνωσμα

Η ελληνική αστυνομία πρέπει να είναι τελείως για τον πούτσο μιας και απο ότι φαίνεται 6000 μπάτσοι δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν 300 κουκουλοφόρους να κάψουν όλο το κέντρο της Αθήνας...

Θα το έχουμε υπόψην μας.

Το έχουμε ξαναπεί. Όσο πιο πολύ αγνοούν την κοινωνική κίνηση τόσο αυτή θα σκάει πιο σφοδρή πάνω τους.

Εγώ χέστηκα...

Λέξη προς λέξη...

Εδώ...

Μικρή μουσική παραβολή πάνω στην έκπτωση των αξιών

Στην αρχή έχεις μια γνήσια επαναστατική ιδέα... 

Μετά έχεις τον ρεφορμισμό... Κάτι κερδίζεις βραχυπρόθεσμα αλλά μεσοπρόθεσμα τομπίνεις... 

Και στο τέλος έχεις... μμμ... τι έχεις...; Έλα ντε... τίποτα δεν έχεις. Από την χώνεψη τρως μια κλανιά στη μούρη που βρωμάει. 

Είναι η ίδια πορεία που επαναλαμβάνεται σχεδόν παντού. Στη μουσική, στον κινηματογράφο, στην κοινωνική και ιστορική κίνηση... Αλλά επειδή όλη η ιστορία είναι ιστορία ταξικών αγώνων και ΟΠΟΥ υπάρχει καταπίεση και εκμετάλλευση υπάρχει και αγώνας και αντίσταση μπορεί απο αυτό...

...και μετά να μεσολάβησαν τα άπειρα σκατά, αλλά θα έρθει τούτο δω να φωτίσει τις πιο σκοτεινές πτυχές...