η πρηνής θέση του σκοπευτή

Σκίζονται 8 καλσόν το λεπτό

2012-02-17T10:59:00.000+02:00

Δέκα μέτρα για την ανακούφιση των επιχειρηματιών του κέντρου της Αθήνας, των οποίων οι επιχειρήσεις επλήγησαν κατά τη διάρκεια των επεισοδίων της Κυριακής, 12 Φεβρουαρίου, αποφασίσθηκαν κατά τη χθεσινή σύσκεψη υπουργών και της παραγόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υπό τον πρωθυπουργό, Λ. Παπαδήμο, για την αποτίμηση των καταστροφών, τους τρόπους αποκατάστασης των κατεστραμμένων κτιρίων και οικονομικής στήριξης των πληγεισών επιχειρήσεων.
Κατά τη σύσκεψη αποφασίστηκαν τα εξής:
- Σύσταση, εντός της εβδομάδας, συντονιστικού οργάνου σε επίπεδο γενικών γραμματέων των υπουργείων Οικονομικών, Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, καθώς και εκπροσώπων του Δήμου Αθηναίων και του ΕΒΕΑ. Το συντονιστικό όργανο θα έχει την ευθύνη για την παρακολούθηση του όλου έργου αποκατάστασης των ζημιών και οικονομικής στήριξης των πληγέντων, καθώς και το συντονισμό όλων των εμπλεκόμενων υπηρεσιών. Την άμεση εποπτεία για τη σύσταση και λειτουργία του συντονιστικού οργάνου θα έχει ο Αντιπρόεδρος Θ. Πάγκαλος.

Μεγάλο μέτρο, λέμε, θα κάνουμε μια επιτροπή που θα κόβει βόλτες το κέντρο να πίνει εσπρεσάκια σε κάθε καφέ στη Σταδίου.

- Άμεση συγκρότηση και αποστολή συνεργείων από υπαλλήλους των υπουργείων Οικονομικών και Περιβάλλοντος και του Δήμου Αθηναίων για την ταχεία διαπίστωση της κατάστασης των κτιρίων και της έκτασης των ζημιών, καθώς και την αποτίμηση των αναγκών. Με βάση τις εκτιμήσεις των συνεργείων προβλέπεται άμεση οικονομική αποζημίωση με βάση το υπάρχον νομικό πλαίσιο. Ήδη, η Περιφέρεια Αττικής ανακοίνωσε τη διάθεση ποσού 10 εκ. ευρώ για την αποκατάσταση των ζημιών.

Δεύτερη επιτροπή. Η πρώτη ήταν για τα στελέχη η δεύτερη για τους εργάτες.

- Αντιμετώπιση του προβλήματος της γραφειοκρατίας για την έκδοση οικοδομικών αδειών και αδειών επισκευής με τη δημιουργία, στην Πολεοδομία του Δήμου Αθηναίων, ειδικών κλιμακίων των υπουργείων Περιβάλλοντος και Πολιτισμού για την ταχεία αδειοδότηση επισκευής κατεστραμμένων κτιρίων με τη διαδικασία μίας στάσης (one stop shop).

Τρίτη επιτροπή που θα δίνει γρήγορα άδειες και θα παίρνει ακόμα πιο γρήγορα μίζες.

- Απαλλαγή από την καταβολή δημοτικών τελών, για ένα έτος, των ιδιοκτητών που προβαίνουν στις αντίστοιχες εργασίες επισκευής.

Πάω πάσο, είναι νομίζω ένα σαφές μέτρο να μην πληρώσουν δημοτικά τέλη 50 απο τα 234.567 οικήματα του δήμου Αθηναίων.

- Μείωση κατά 50% των ισχυόντων τελών κατάληψης πεζοδρομίων για σκαλωσιές, οικοδομικά υλικά, κτλ., κατά την εκτέλεση των εργασιών επισκευής στα συγκεκριμένα κτίρια.

Για ένα κοντέινερ για τα μπάζα θες 500 ευρώ. Το κάνουν 250! Ουάου λέμε.

- Αναζήτηση πρόσθετων πόρων χρηματοδότησης μέσα από το ΕΣΠΑ και συναφή κοινοτικά προγράμματα.

Θα ψάξουμε να βρούμε λεφτά.

- Μέριμνα για όσους εργαζόμενους χάσουν τη δουλειά τους, με άμεση ένταξή τους σε προγράμματα στήριξης του Υπουργείου Εργασίας και με αξιοποίηση πόρων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.

Θα ψάξουμε να σας βρούμε δουλειά.

- Εξέταση χορήγησης περαιτέρω κινήτρων και φορολογικών απαλλαγών στις πληγείσες επιχειρήσεις.

Θα ψάξουμε να βρούμε γενικώς το νόημα της ζωής.

- Άμεσες εργασίες για την αποκατάσταση διατηρητέων κτιρίων, όπως το κτίριο του Τσίλερ επί της Σταδίου που στεγάζει τον κινηματογράφο «Αττικόν», με κονδύλια του Υπ. Πολιτισμού.

Πολύ άμεσες, οι εργασίες θα γίνουν βέβαια αν θα πληρωθούν οι εργάτες δεν ξέρουμε.

- Άμεση ανάπλαση και επισκευή κοινόχρηστων χώρων με αναζήτηση χρηματοδότησης και από το Πράσινο Ταμείο (ΥΠΕΚΑ).

Θα ψάξουμε να βρούμε και άλλα λεφτά.

Επιπλέον, στη σύσκεψη τονίστηκε ότι οι πράξεις οργανωμένης βίας στρέφονται ευθέως κατά της Δημοκρατίας και πλήττουν συνολικά την ελληνική κοινωνία. Οι πολιτικές δυνάμεις στο σύνολό τους οφείλουν να καταδικάσουν τέτοια φαινόμενα. Στην κρίσιμη περίοδο που περνάει ο τόπος είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επικρατήσει νηφαλιότητα και καταλαγή, ώστε να διεξάγεται ελεύθερα και απρόσκοπτα ο δημοκρατικός διάλογος.

(Μέσα στη βουλή και στα κανάλια, απέξω στα αρχίδια μας...)

Στο πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε η σύγκλιση νέας σύσκεψης στο αμέσως προσεχές διάστημα για να εξεταστούν συνολικά τρόποι αντιμετώπισης φαινομένων αντικοινωνικής και καταστροφικής βίας.

Και άλλη επιτροπή λέμεεεεε...

Όλα αυτά για το πόσο ενδιαφέρονται οι ίδιοι για όλα αυτά που μας πιπιλίζουνε 5 μέρες τώρα...

Δημοσίευση στοιχείων ταυτότητας ή/και φωτογραφιών προσώπων που μας έχουνε γαμήσει τη ζωή τα τελευταία 3 χρόνια

2012-02-16T20:32:00.002+02:00

Δίνονται στη δημοσιότητα, ύστερα από σχετικές κινηματικές διατάξεις, στοιχεία ταυτότητας και φωτογραφίες πέντε (5) προσώπων, οι οποίοι κατηγορούνται, κατά περίπτωση, για απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατά συρροή και από κοινού σε βάρος πολιτών κατά την άσκηση των δικαιωμάτων τους, διατάραξη κοινής ειρήνης από δράστες που εκτέλεσαν βιαιοπραγίες με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους, έκρηξης εκ της οποίας μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο, προμήθεια και κατοχή νομοθετημάτων, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν για να προξενήσουν κίνδυνο σε ανθρώπινη ζωή, καθώς και για αντίσταση κατά της βούλησης της εργατικής τάξης. Και οι πέντε έλληνες υπήκοοι μέχρι τα αυτιά κατηγορούνται για ληστεία κατά συναυτουργία και κλοπή από κοινού του πλούτου που έχει παράγει η εργατική τάξη της χώρας.

1. Παπανδρέου Γιώργος

2. Λουκάς Παπαδήμος

3. Χρήστος Παπουτσής

4. Ευάγγελος Βενιζέλος

5. Τσιάτουρας Βασίλειος

H δημοσίευση των στοιχείων ταυτότητας ή/και των φωτογραφιών αποσκοπεί στην προστασία της εργατικής τάξης και προς την ευχερέστερη πραγμάτωση της αξίωσης της εργατικής τάξης για τον κολασμό των παραπάνω αδικημάτων.

ΥΓ. Λαικίζω λιγάκι αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.

Της μαλακίας το ανάγνωσμα

2012-02-13T20:07:00.002+02:00

Η ελληνική αστυνομία πρέπει να είναι τελείως για τον πούτσο μιας και απο ότι φαίνεται 6000 μπάτσοι δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν 300 κουκουλοφόρους να κάψουν όλο το κέντρο της Αθήνας...

Θα το έχουμε υπόψην μας.

Το έχουμε ξαναπεί. Όσο πιο πολύ αγνοούν την κοινωνική κίνηση τόσο αυτή θα σκάει πιο σφοδρή πάνω τους.

Εγώ χέστηκα...

Λέξη προς λέξη...

2012-02-13T18:44:00.002+02:00

Εδώ...

Μικρή μουσική παραβολή πάνω στην έκπτωση των αξιών

2012-02-09T20:14:00.000+02:00

Στην αρχή έχεις μια γνήσια επαναστατική ιδέα...

Μετά έχεις τον ρεφορμισμό... Κάτι κερδίζεις βραχυπρόθεσμα αλλά μεσοπρόθεσμα τομπίνεις...

Και στο τέλος έχεις... μμμ... τι έχεις...; Έλα ντε... τίποτα δεν έχεις. Από την χώνεψη τρως μια κλανιά στη μούρη που βρωμάει.

Είναι η ίδια πορεία που επαναλαμβάνεται σχεδόν παντού. Στη μουσική, στον κινηματογράφο, στην κοινωνική και ιστορική κίνηση...Αλλά επειδή όλη η ιστορία είναι ιστορία ταξικών αγώνων και ΟΠΟΥ υπάρχει καταπίεση και εκμετάλλευση υπάρχει και αγώνας και αντίσταση μπορεί απο αυτό...

...και μετά να μεσολάβησαν τα άπειρα σκατά, αλλά θα έρθει τούτο δω να φωτίσει τις πιο σκοτεινές πτυχές...

The future is unwritten

2012-01-27T20:20:00.000+02:00

Σήμερα ολοκληρώθηκε η δίκη των τελεταίων συλληφθέντων των φοιτητικών αγώνων το 2006. Αθωώθηκαν όλοι και όλες τους.

Ανήκω στη γενιά του '90-91 και ως εκ τούτου με τα παιδιά που τότε αγωνίστηκαν είχα μια διαφορά ηλικίας απο 7 εώς 10 χρόνια. Τότε δεν συμμετείχα σχεδόν καθόλου σε ότι γινόταν κυρίως λόγω του ότι δεν μπορούσα λόγω δουλειάς να κατεβαίνω στις πορείες. Δεν πρέπει να κατέβηκα σε πάνω απο μια ή δυο. Ως εκ τούτου δεν ήρθα σε επαφή με αυτόν τον κόσμο.

Παρα μόνο αργότερα. Τον Δεκέμβρη. Και εντυπωσιάστικα. Κυρίως επειδή γνώρισα συντρόφους και συντρόφισσες που είχαν αποτινάξει απο πάνω τους την βαθιά γκετοποιήση του χώρου, που είχαν γεννηθεί μέσα σε συλλογικές διαδικασίες, που είχαν νιώσει την μοναδική χαρά της αγωνιζόμενης κοινότητας και όχι την μοναξιά του στιρνερικού το κράτος και εγώ, που έφερναν μαζί τους κάτι όμορφο. Τον αγώνα. Σαν πυρήνα της προσωπικής τους συγκρότησης σε αντίθεση με το παλιά συγκρότητηση διαμέσου των διαφωνιών ή των συμφωνίων με τα άλλα υποκείμενα.

Με ένα τρόπο τα ζηλεύω αυτά τα παιδιά.

Αλλά είχαμε τη χαρά να βρεθούμε στους δρόμους όλα τα χρόνια που ακολούθησαν. Απο το Δεκέμβρη και δώθε.

Θα ήθελα να γράψω πολλά ακόμα για όλα αυτά τα παιδιά (τρομάρα μου! μη χέσω να λέω παιδιά αγωνιστές και αγωνίστριες 27 και 28 χρονών... τέσπα κατάλοιπα της γκετοποιήσης του χώρου...).

Αυτά τα παιδιά, αυτό το κίνημα ήρθε την πιο σκοτεινή ώρα. Και μας είπε ότι τίποτα δεν πάει χαμένο, ότι όλα συνεχίζονται και ότι το μέλλον δεν έχει γραφτεί ακόμα... Όσο εμείς δεν πιάνουμε τη μεγάλη λευκή μας κιμωλία.

Στον Β. λοιπόν και σε όλο το αρσενικό και θυληκό αλφάβητο.

Σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται.

Αυτό εδώ. (Το έβαλα πιο κάτω αλλά δείτε το βίντεο που τα σπάει...).

Χωρίς να το ξέρουν όλοι και όλες τους μου δίνουν δύναμη.

Ειδήσεις...

2012-01-27T19:49:00.001+02:00

Εντυπωσιάστικα. Βασικά ένας γρήγορος τρόπος υπάρχει. Κόβεις ένα χέρι. Ένα πόδι. Βγάζεις ένα μάτι. Παίρνεις το 80% της αναπηρίας και είσαι άρχοντας. Με τσάντισε πολύ άγρια αυτό το πρωτοσέλιδο. Μετατρέπει το δικαίωμα μας στο κλασσικό ελληναράδικο "να του παίξω πουστιά".

O James Dean της αριστεράς

2012-01-27T19:44:00.000+02:00

Τον Αγγελόπουλο ποτέ δεν τον συμπάθησα. Μάλιστα κατά τη γνώμη μου είναι ένας από τους κύριους υπεύθυνους για την κυριαρχία της αριστερής μελαγχολίας ή όπως το έχει θέση ο Άκης Γαβριηλίδης της αθεράπευτης νεκροφιλίας σε αυτό τον έρμο τόπο.

Εν πάσει περιπτώσει. Τώρα και η αριστερά απέκτησε τον James Dean που της αξίζει...

Don't speak ill for the dead βέβαια και σε κάθε περίπτωση όλο αυτό δε σημαίνει ότι χάρηκα με οποιοδήποτε τρόπο για το θάνατο του. Θα ταν ντροπή...

Every little bit hurts

2012-01-19T21:31:00.002+02:00

Τι μένει τελικά;

Τι μπορεί να μείνει;

Ίχνη...

απο κραγιόν; στο χιόνι; στην άμμο; στην άσφαλτο; στους τοίχους; Δεν έχει καμία σημασία...

Και μερικά τραγούδια.

To τραγούδι της αξιοπρέπειας...

ΥΓ. Tears in my bear...

Για ένα διαφορετικό μέτρημα του χρόνου

2012-01-02T13:34:00.003+02:00

...και όχι σε 8ώρα 5μερα μήνες και χρόνια...

Και για ένα διαφορετικό τρόπο βαδίσματος.

...και όχι σε εκείνη τη διαδρομή που όλοι μας ξέρουμε πολύ καλά...

Κανένας χρόνος δεν αλλάζει ποτέ όσο δεν τον αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι...

Για να γεννηθεί ο Χριστός

2011-12-23T13:29:00.001+02:00

...μας βγαίνει η παναγία...

Merry crisis and a happy new fear.

Όμορφες στιγμές ταξικής πάλης

2011-12-22T11:48:00.000+02:00

Εδώ... Ευτυχώς που έχουμε φαντασία.

Και μιας και τα πράγματα στην Ελευθεροτυπία έχουνε ταχείς ρυθμούς να ρωτήσω κάτι... Από όσο ξέρω η Ε στους περισσότερους προμηθευτές της είναι εντάξει σε ότι αφορά τις οφειλές και αυτούς που έχει αφήσει απλήρωτους 5 μήνες τώρα είναι οι εργαζόμενοι της. Όταν μια εταιρεία πτωχεύει δεν πάει σε αυτούς που τους χρωστάει;

Λέω γω τώρα μαλακίες έτσι...;

Τέλος πάντων. Οι εργαζόμενοι εκεί ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Αν το θέλουνε είναι το θέμα...

Να ρωτήσω εγώ τώρα γιατί δεν αναλαμβάνουν οι απεργοί να τρέχουνε το σάιτ της Ε; Νομίζω θα ήταν μια καλή δοκιμή αυτοδιαχείρισης. Ή επιμένουν ακόμα διάφοροι στο να τηρούν τα προσχήματα με την κυρία Μάνια;

Καλή δύναμη σε όλους εκεί κόντρα στα φιλοεργοδοτικά τσαλιμάκια μερικών.

Αλληλεγγύη ρε...

2011-12-22T11:17:00.002+02:00

Και ξαφνικά αγαπητέ-η μου αναγνώστη-στρια διάφοροι (αν)εγκέφαλοι του α/α/α χώρου θυμήθηκαν ότι είναι εργάτες. Τόσα χρόνια ήταν άλλα πράγματα... αρνητές της εργασίας (sic), αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, αυτόνομοι, ελευθεριακοί. Αλλά τώρα αυτοί οι εγκέφαλοι διαπίστωσαν ως δια μαγείας ότι ζούνε σε μια εκτός απο καταπιεστική και κρατιστική κοινωνία και σε μια κοινωνία που τους εκμεταλλεύεται.

Ως εδώ έχει καλά. Ποτέ δε θα αρνηθώ σε κάποιον που ξυπνάει μία κούπα καφέ. Μάλιστα θα του τη φτιάξω με τα χεράκια μου και θα του κάνω και δύο φέτες με μαρμελάδα φράουλα να καρδαμώσει να βγει στον έξω κόσμο.

Το όλο θέμα και η όλη μου τσαντίλα προέρχεται από το ότι διάφοροι τέτοιοι εγκέφαλοι του χώρου σκάνε σε εγχειρήματα και πρωτοβουλίες και δεν έχουν καν την αιδώ του νέοκοπου να σταθεί λίγο στο πλάι και να ακούσει. Απόντες μια (πολιτική) ζωή από την ιστορική κίνηση, στυγνοί κατήγοροι των ρεφορμιστικών αγώνων (όλων των εργατικών αγώνων δηλαδή...), πλήρως υπεύθυνοι αυτοί και μόνο αυτοί για την γκετοποιήση των αντιεξουσιαστικών και ελευθεριακών ιδεών και το lifestyle του αντικοινωνισμού με μια βαριά εσάνς συνειδησιακής πρωτοπορίας έρχονται τώρα να μας πούνε τι πρέπει να κάνουμε, τι πρέπει να γίνει, ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος. Και να τα πλάνα, και να τα οργανωτικά σχέδια, και να τα εργατικά μέτωπα, και να οι στρατηγοί που ψάχνουν απεγνωσμένα στράτευμα να τους ακολουθήσει. Αλλά το μόνο στράτευμα που υπάρχει είναι κάτι μουλάρια με φορτωμένα τα καπούλια τους μπροσούρες και αφίσες.

Κάποτε αν δε βαρεθώ να κάνω αυτό το άχαρο έργο, θα κάτσω να μαζέψω διάφορα πράγματα από το αρχείο μου που λέγανε διάφοροι αντιεξουσιαστές, αυτόνομοι και αναρχικοί σε αγώνες που γίνονταν τότε. Όχι για να φανώ ή να να φανούμε καλύτεροι. Ούτε για να καταδείξω την οξυδέρκεια μας. Ο μόνος λόγος είναι να διαφανούν οι αιτίες και οι λόγοι που στο ζήτημα που λέγεται εργατικοί αγώνες το μεγαλύτερο κομμάτι του α/α/α χώρου κοιμόταν χρόνια ολόκληρα ύπνο βαθύ. Και με αυτή την έννοια είναι υπεύθυνο από το κεφάλι μέχρι τα πόδια για τη μέχρι ενός σημείου κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

Βαθιά ριζωμένη μέσα στα μυαλά του περισσότερου πολιτικοποιημένου κόσμου βρίσκεται η λογική της πρωτοπορίας. Εκεί θα ρίξω όλο το φυτοφάρμακο που μπορεί να βγάλει ο εγκέφαλος μου. Απλούστατα επειδή ιστορικά αυτα ΠΡΕΠΕΙ να τελειώσουνε. Πρέπει να τα τελειώσουμε.

Σαν πιο εύκολο πράγμα να κάνω σε σχέση με όλα αυτά παραθέτω μερικές παραπομπές απο αυτό εδω το ιστολόγιο και όχι μόνο. Παραπομπές που δείχνουν νομίζω με τον καλύτερο τρόπο αντιλήψεις και λογικές που επικρατούσαν τότε στο χώρο. Δεν είναι κάτι καινούριο αλλά εκείνη η παλιά καλή συζήτηση με το Γκαρσόν Λεκιάστικα και την απόλυση στη Θεσαλλονίκη. Με τη σειρά όλη η ιστορία εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ...

Εδώ ακόμα ένα ενδεικτικό του προ Δεκέμβρη του '08 κλίματος...

Και τέλος κάτι ακόμα πιο παλιό απο κάποιους που έχουνε το θράσος να προτείνουν στην εργατική τάξη πλάνα.

Και τέλος κάτι ακόμα. Μια παλιά συνέντευξη κάποιων ρεφορμιστών στο Blackout της Θεσσαλονίκης. Η συνέντευξη πρέπει να έγινε στις αρχές του '08 αν θυμάμαι καλά.

Αυτά λοιπόν τα πολύ λίγα και ενδεικτικά εκ μέρους μου. Αν έχετε υπομονή συνιστώ να διαβάσετε και τους διαλόγους μιας και εκεί βρίσκεται περισσότερο αυτό που θέλω να πω.

Τέλος πάντων για να προβοκάρω έτσι τελειώς αυτή την ανάρτηση θέλω να εκφράσω την αμέριστη και ειλικρινή μου αλληλεγγύη στους διωκόμενους πάνκηδες της Ινδονησίας... Έτσι για να ρίξω και μία σπόντα στους φιλοισλαμιστές συντρόφους (μα καλά που πήγανε όλοι αυτοί;).

Εφιάλτης στο δρόμο με τα πεύκα

2011-12-21T10:50:00.000+02:00

'Ντάξει δεν ξέρω κατα πόσο μπορεί να έχει ενδιαφέρον ή σημασία να λέω όλα αυτά που λέω εδώ σε σχέση με το θάνατο της αδερφής μου, αλλά είναι ο δικός μου τρόπος (η γραφή και η δημοσίευση) να... να τι; Να βγάλω τις σκέψεις μου; Μπα... πάρα πολλές... Τις αναμνήσεις; Άστο, άμα είναι να εκτίθεσαι φρόντιζε να κρατάς πράγματα για σένα, δεν είδες τι έπαθε ο Kurt; Τι λοιπόν βγάζω...; Θραύσματα και στιγμιότυπα μάλλον... Σκέψεις και οδύνες.

Νόμιζα, αγαπητέ μου ότι η εργασιοθεραπεία βοηθάει κάπως το όλο θέμα του πένθους. Έτσι λέγανε. Έτσι λένε. Μαλακίες όπως τα περισσότερα που λένε άλλωστε. Στο μόνο το οποίο βοηθάει είναι ότι απωθεί το πένθος, το σπρώχνει κάτω χαμηλά, το κλείνεις και το μπουκώνεις με μαλακίες για να μην το βλέπεις. Αρχίζεις να το αγνοείς. Αλλά είναι εκεί. Και οι σκέψεις και τα συναισθήματα και ο πόνος. Και θα βγούνε. Και έτσι ένα πρωί ξυπνάς κλαίγοντας από έναν εφιάλτη. Από έναν εφιάλτη που είσαι εσύ στη θέση του αρρώστου. Που είναι εσένα το σώμα σου πρησμένο και που ανοίγουν οι πόροι του δέρματος να τρέξουν τα υγρά που δεν μπορεί να τραβήξει η βελόνα της παρακέντησης. Που είσαι εσύ εκεί να ζεις την βιολογική αντίφαση να σου επιτίθεται το ίδιο σου το σώμα. Να σε σκοτώνει ο ίδιος σου οργανισμός. Να πιάνεις το δέρμα σου και να λες τι σκατά έχει απο κάτω. Να υπόκεισαι μία τρομερή σαρκική μεταβολή που ακόμα και Cronenberg δεν τολμάει να δείξει. Και ξυπνάς κλαίγοντας και ρωτάς στο σκοτάδι αν είσαι πρησμένος αλλά κανένας δεν μπορεί να στο επιβεβαιώσει. Άσχετα αν υπάρχει κάποιος εκεί. Είναι ακόμα σκοτάδι.

Έχω μαζέψει πολύ οργή μέσα μου από όλη αυτή την ιστορία. Και δεν είναι μόνο η οργή της οντολογικής αδικίας. Η ζωή είναι άδικη ακόμα και στην πιο ουτοπική κοινωνία και αυτό είναι γεγονός. Τα έχω πάρει με την όλη διαχείριση της ασθένειας, του θανάτου και του πένθους. Και δεν τα έχω πάρει πολιτικά με το ΕΣΥ και τους γιατρούς. Για μια σειρά από λόγους και όχι οικονομικής επιφάνειας της οικογένειας μου (το αντίθετο μάλλον) η αδερφή μου είχε καλή μεταχείριση, μπορεί όχι την καλύτερη αλλά σίγουρα καλή. Τα έχω πάρει με όλη την γύρω γύρω μαλακία. Με όλη την γύρω γύρω άγνοια, συναισθηματική κενότητα, εθελοτυφλική άγνοια και όλο το εν γένει μπούκωμα.

Στις πολύ δύσκολες στιγμές στο νοσοκομείο, όταν πλέον ήταν ζήτημα χρόνου μία συγγενής που ήταν μαζί ήθελε να μας δώσει χάπια. Τσακώθηκα μαζί της. Επέμεινα να αφήσει τους δικούς μου να βιώσουν χωρίς χημείες αυτό που τους συνέβαινε. Επέμεινα, ξέρωντας τη μάνα μου και τον πατέρα μου, όσο σκατά μπορώ να τους ξέρω, ότι δε θα καταρρεύσουν. Ότι όσο τους κρατάνε στα πόδια τους θα σταθούν όρθιοι. Έτσι μας μάθανε. Έτσι ξέρουνε. Έπρεπε να το περάσουμε με καθαρό μυαλό. Να είναι εκεί ζωντανή η ανάμνηση και όχι στην άχλυ του Lexotanil και του Xanax. Να μπορείς να ανατρέξεις σε αυτό ως κάτι που όντως συνέβηκε. Στο μυαλό μου είναι ο μόνος τρόπος να διαχειριστείς κάτι. Όσο πιο σαφές τόσο πιο εύκολο να το χειριστείς. Να κρατηθείς. Να κόψεις κομμάτια. Να κρατήσεις κάτι χρήσιμο απο αυτό.

Τα ίδια είχαμε και στην κηδεία. Να τσακώνομαι από το πρωί. Πάρτε εκείνο, πάρτε το άλλο. Αφήστε μας να βιώσουμε τον πόνο μας, φώναζα. Και ήταν σα να έλεγα άντε γαμηθείτε εσείς και οι κοινωνικές σας συμβάσεις. Αντέξαμε. Και πήγαμε την Ζωή την τελευταία της βόλτα όρθιοι όλο τον ανηφορικό δρόμο του χωριού των δύο σχεδόν χιλιομέτρων.

Τώρα έχουμε πάλι τα ίδια. Πάρε εκείνο. Κάνε το άλλο. Και ένας γιατρός μου είπε. Και μια γνωστή μου είπε. Πάρτε. Δε θέλω να πάρω τίποτα ρε... Και ούτε θέλω να πάρει κανένας άλλος κάτι. Και ας ξυπνάμε κάθε πρωί κλαίγοντας και ας βλέπουμε εφιάλτες και ας είμαστε συναισθηματικά σκατά. Αν δεν μπορώ, αν δε μπορούμε να βιώσουμε την ευτυχία ας μπορέσουμε τουλάχιστον να βιώσουμε την δυστυχία. Ας μπορέσουμε να βιώσουμε και όχι να αναισθητοποιούμαστε.

Και εδώ έρχεται η επεξήγηση του γιατί διάολο έχεις έναν ολόκληρο κοινωνικό περίγυρο, να σου λέει πάρε πάρε. Δεν είναι επειδή εσύ δεν το αντέχεις. Δεν είναι επειδή εσύ εγώ και ο άλλος πονάμε και οι άλλοι ενδιαφέρονται για εμάς. Δεν είναι τίποτα τέτοιο. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Είναι επειδή οι άλλοι, δεν αντέχουν τον πόνο σου. Για σένα. Που ησουνα δίπλα στον άνθρωπο σου που υπέφερε, υπόμεινε, ταλαιπωρήθηκε και τελικά πέθανε, είναι πιο απλά τα πράγματα. Λες, πέρασε αυτά και άντεξε όσο άντεξε. Κάνω και γω το ίδιο και πάω και όπου με βγάλει. Ο άλλος όμως, επειδή είμαστε ένας πολιτισμός που έχει εξορίσει τον πόνο, που μισεί τον πόνο, που αγνοεί τον πόνο, που δε θέλει να καταλάβει τον πόνο, που αρέσκεται σε παυσίπονα αντί για λύσεις, που αρέσκεται στο να κουκουλώνει προβλήματα, που αρέσκεται στο να ταμπουρώνεται σε πλασματικούς κόσμους είτε της θρησκείας παλιά, είτε της ιδεολογίας, είτε του θεάματος, που αρέσκεται εν τέλει να διάγει ένα βίο αλλοτριωμένο απο τον ίδιο του τον εαυτό για να μην κατανοήσει ποτέ ότι αυτός ο βίος είναι ανυπόφορος και μπει στην επίπονη διαδικασία να τον αλλάξει, ο άλλος όμως για όλους αυτούς τους λόγους σε αγνοεί. Ουσιαστικά λοιπόν, ο περίγυρος δε σου λέει πάρε τα χαπάκια σου για να γίνεις καλύτερα. Σου λέει πάρε τα χαπάκια σου για να εναρμονιστείς με μένα. Σιγά την ανακάλυψη θα μου πείτε.

Δεν είπα έτσι και αλλιώς ότι έκανα καμία ανακάλυψη.

Το πρώτο πράγμα που έπιασα να διαβάζω μετά από το θάνατο της Ζωής, ήταν ο "Αναρχικός των δύο κόσμων" που για να ξέρουμε καλύτερα για τί μιλάμε ο κανονικός του τίτλος είναι The dispossed, ο απόβλητος δηλαδή... Το βιβλίο το έχω διαβάσει ήδη 5-6 φορές τουλάχιστον, και το κίνητρο μου ήταν να ξαναδώ λίγο το θέμα της κοινωνικής διαχείρισης του πόνου. Ως εκ τούτου μπήκα σε μια διαδικασία να αναρωτιέμαι τι είδους κοινωνική οργάνωση, τι είδους πολιτισμικές αντιλήψεις, τι είδους κοινωνικές σχέσεις και τι είδους διαδικασίες μπορούν να απαλύνουν και να διαχειριστούν πιο δημιουργικά αυτό τον πόνο...

Αυτές που έχουμε τώρα είναι πολύ σκατά...

Αναδημοσίευσις

2011-12-19T21:46:00.002+02:00

Λάβαμε με πολύ χαρά στο email μας και αναδημοσιεύουμε.

Τιμή για πάντα στο Μεγάλο Ηγέτη

Aγαπητέ βα.αλ.,

έχοντας γνώση της θλίψης της όψεως του ανεξηγήτου του γίγνεσθαι της
μετανεωτερικής αθλιότητος, δεν δύναμαι να μην σαστίσω, να μην μείνω
άναυδος, απορρημένος ωσάν σκιάχτρο εν τω μέσω της ερήμου, μπροστά σε
αυτό το αδίστακτο χτύπημα της μοίρας.
Ω, της δεινοτέρας των τραγωδιών!
O KIM ΓIONΓK-IΛ ΔEN EINAI ΠIA MAZI MAΣ!
Δόξα και Tιμή στον πιο ακέραιο από τους Συντρόφους!
Έφυγες Mέγαλε Yμνήτη του Aνθρώπου και του Kομμουνισμού!
Όμως η Σκέψη Σου δεν ήταν ποτέ άυλη για να παρασυρθεί από το αδιέξοδο
του θανάτου.
Για μας τους ακραιφνείς υπερασπιστές της επιστημονικής υλοποίησης του
απολύτου της Iσότητος, της Δικαιοσύνης και τέλος της πραγματωμένης
Oυτοπίας της Aταξικής Kοινωνίας,

Eσύ, μοναδική Έκφραση της Oμορφιάς και της Tελειότητος του Kομμουνιστή
δεν θα ΠEΘANEIΣ ΠOTE!

ZHTΩ O KIM ΓIONΓK-IΛ!
ZHTΩ H ΛAIKH MAΣ ΔHMOKPATIA!
ZHTΩ H KOKKINH EΛEYΘEPH KOPEA!
ZHTΩ O KIM ΓIONK-OYN!

πάντα ταπεινά δικός σου
Λ.

Το ταπεινό τούτο ιστολόγιο συμμερίζεται πλήρως την οδύνη του αναγνώστη μας.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία

2011-12-18T21:38:00.001+02:00

Πολύ κούραση αγαπητέ μου αναγνώστη. Και ένα μυαλό που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και πολύ εύκολα. Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας για δουλειά μου ήρθε στο μυαλό ο στίχος feed the world απο κείνο το ανεκδιήγητο τραγούδι του Band Aid που μας βγάζει την ψυχή κάθε γαμωχριστούγεννα. Και έτσι όπως ήμουνα καβάλα στη σκάλα μου ρθε στο μυαλό αυτό το feeeeeeeeeeeeed the wooooorld let them know is christmas... Και μου φάνηκε τόσο μα τόσο αστείο, σα στίχος σα νόημα σα κατάσταση σα καινούριο νόημα που αποκτάται μέσα στην ιστορική εξέλιξη που ήμουνα έτοιμος να λυώσω στο γέλιο μέσα στο στο σταθμό του Μετρό μόνος μου. Έδειξα αυτοσυγκράτηση και έσκασα ένα πλατύ χαμόγελο, που το υπερεγώ μου αμέσως το κατέστειλε μπροστά στον κίνδυνο να με κοιτάνε οι άλλοι και να λένε τι έπαθε αυτός ο τρελλός. Μου έκανε πολύ εντύπωση όλο αυτό γιατί σπάνια γελάω μόνος μου· πάντα προτιμώ να γελάω με μένα. Τέλος πάντων πιο πολύ μου άρεσε αυτή η αίσθηση ελαφράς παράνοιας που ένιωθα σήμερα το πρωί. Αν μη τι άλλο δείγμα ότι είμαι ακόμα ζωντανός.

Αφού στη δουλειά δεν έγινε απολύτως τίποτα. Παίρνω το λεωφορείο να γυρίσω. Απέναντι μου έρχεται και κάθεται ένας νεαρός εκεί στα 25. Στο χέρι διπλωμένος ο ριζοσπάστης. Δίπλα κάθεται μια λαική φιγούρα 45άρας με τσαντούλα Hello Kitty ή κάτι ανάλογο εφηβικό. Γυρνάει στον απέναντι μου και του λέει πειράζει λίγο να δω και πέρνει τις εφημερίδες. Και οποία έκπληξις. Ο νεαρός μέσα στον ριζοσπάστη έχει την εποχή. Ανοίγει και τις δύο η κυρία απέναντι, διαβάζει το εξώφυλλο του ριζοσπάστη και το δίνει πίσω. Αυτό δε το θέλω του λέει και ο νεαρός στραβώνει ελαφρώς που η κυρία έδειξε προτίμηση στην ανανεωτική αριστερά. Μετά η κυρία κολλάει τη γλώσσα της στο πάνω χείλος, πέρνει το πιο περισπούδαστο ύφος της και ξεφυλλίζει την εποχή. Στέκεται λίγο σε ένα άρθρο (δεν μπορούσα να δω πιο), αλλά συνεχίζει το ξεφύλλισμα με πολύ τέμπο. Εγώ έχω ήδη σκεφτεί την ατάκα που θέλω να του πω. Και κυρίως να πω σε μένα. Ελπίζω μόνο να κατέβει πριν απο αυτόν. Η τύχη είναι μαζί μου. Η κυρία κατεβαίνει. Αφού κατεβαίνει. Του λέω: "οι μάζες θα συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν". Κολλάει. Μπήκα σε ένα λεωφορείο με 20 άτομα σκέφτεται είμαι σίγουρος ο νεαρός, η διπλανή μου πέρνει και διαβάζει την εποχή αντί τον ριζοσπάστη και ο τύπος απέναντι μου λέει για τις μάζες με ειρωνικό υφάκι ψιλοχώσιμο στον αντικειμενισμό σοβιετικής κοπής! Τι σκατά γίνεται σε αυτό τον κόσμο;

Πιάνουμε μια κουβέντα για τις μάζες πολύ σύντομη, αυτός λέει για τις μάζες που κοιμούνται εγώ του λέω ο κόσμος είναι φοβισμένος, τέτοια πράγματα...

Κατεβαίνοντας απο το λεωφορείο ένιωσα πολύ όμορφα στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να σκάλωσε ο τύπος. Και ύστερα σκέφτηκα ότι άξιζαν ένα προς ένα τα 25 λεπτά που περίμενα το γαμωλεωφορείο και άλλα πολλά διάφορα που μπορείτε να τα σκεφτείτε και σεις και να μην με αναγκάζετε να τα γράφω.

Αυτά. Όσο η πραγματικότητα μας εκπλήσει λοιπόν, ας είμαστε ευχαριστήμενοι. Όχι για την πραγματικότητα αλλά για εμάς που εκπλησσόμαστε.

Και ένα τραγουδάκι που μ'άρεσε.

Μορφίνη και οξυγόνο

2011-12-11T11:24:00.001+02:00

Η πρώτη και η πιο κυρίαρχη σκέψη στην όλη ιστορία που περάσαμε 2 1/2 χρόνια τώρα ήταν ένα "γιατί". "Γιατί" το οποίο αν είχε φυσικά απάντηση θα απάλυνε εξαιρετικά τον πόνο. Αναρωτήθηκα πάρα πολλές φορές όχι την απάντηση σε αυτό το "γιατί" (η οποία δεν υπάρχει και αυτή την ανυπαρξία θα πρέπει να την πάρεις παραμάσχαλα και να πας όπου είναι να πας), αλλά από πού πηγάζει αυτό το ερώτημα. Αυτή η εκτροπή στο ερώτημα ήταν μια δική μου προσπάθεια να απαντήσω σε κάτι που δεν υπάρχει απάντηση. Και στο διαλεχτικό μου κεφάλι όταν δεν έχει απάντηση ένα ερώτημα είναι λάθος το ερώτημα. Από που πηγάζει λοιπόν, η διαρκής αυτή διερεύνηση των αιτιών. Σίγουρα σε ένα παράλληλο σύμπαν, απάντηση σε αυτό το "γιατί" υπάρχει και ακόμα πιο σίγουρα ξέρω κάμποσους ηλίθιους (ή φαντάζομαι ότι υπάρχουν) που είναι σε θέση αν τους διατυπώσεις οποιαδήποτε ερώτηση να είναι σε θέση να στην απαντήσουνε. Έτσι είναι οι απαντήσεις χωρίς κόστος. Εύκολες. Και άχρηστες θα προσέθετα. Από που μπορεί να πηγάζει λοιπόν αυτή η διαρκής αναζήτηση των αιτιών αυτών που μας συμβαίνουν; Μία πρώτη απάντηση που δίνω είναι το αίσθημα του δικαίου. Ένα αδιευκρίνιστο πλέγμα σημασιών για το τι είναι δίκαιο ή άδικο να μας συμβεί στη ζωή μας. Τι δικαιούμαστε και τι όχι. Τι μας αξίζει και τι όχι.

Οι περισσότερες πολιτικές ιδεολογίες, σαν ιδεολογίες που είναι, λύνουν όλα αυτά τα ζητήματα σε ένα υπέροχα διαχωρισμένο σύμπαν. Έρχονται και θέτουν κανόνες για το τι είναι δίκαιο και τι όχι. Επιστημονικά ή μη. Απο θέση ισχύος και μη. Οι θρησκείες με αυτή την έννοια είναι πιο ειλικρινείς μεταθέτουν αυτό το δίκαιο σε έναν άγνωστο παράγοντα, προκειμένου βέβαια επι πληρωμή κάποιοι να το ερμηνεύσουν αργότερα, αλλά σε ότι αφορά το πρώτο σκέλος είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως δίκαιο σε αυτό το σύμπαν. Είναι μια ανθρώπινη κατασκευή, όπως όλα άλλωστε. Όσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε κάτι τέτοιο τόσο πιο εύκολο γίνεται... Πιο εύκολο γίνεται τι όμως; Έλα μου ντε...

Όλον αυτό τον καιρό και σε σχέση και γύρω από αυτές τις σκέψεις με συντρόφευε μια σκέψη του Ιζζό. Ότι η ζωή είναι τελείως και ολοκληρωτικά άδικη και ότι αυτό που έχει νόημα να παλεύουμε είναι το να είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στην αδικία. Στο οποίο κάνω μια πρακτική ερμηνεία που σημαίνει απέναντι σε ότι άδικο σου συμβαίνει να έχεις τις ίδιες ευκαιρίες με όλους όσους δεν τους συμβαίνει αυτό το άδικο ή να έχεις τις ίδιες ευκαιρίες και δυνατότητες να αντιμετωπίσεις αυτές τις αδικίες.

Ωραία όλα τα παραπάνω εεε; Πήγαινε πέστα σε έναν άνθρωπο που πεθαίνει όμως.

Και εδώ αναγνώστη μου έρχεσαι και σκοντάφτεις πάνω στην γαμημένη την πραγματικότητα. Ή μάλλον έρχεται η πραγματικότητα και σε καταπλακώνει.

Θα αποδεχτείς ότι όλες οι φιλοσοφίες δεν έχουνε καμιά αξία για τους πεθαμένους. Ότι όλα αυτά είναι χρήσιμα για τους ζωντανούς; Θα αποδεχτείς ότι το νόημα ολισθαίνει στα αίματα και στα άρρωστα υγρά του σώματος; Ή θα προσπαθήσεις από όλα αυτά να βγάλεις κάποιο πρακτικό συμπέρασμα για κάποιον που μπορεί από στιγμή σε στιγμή να αφήσει την τελευταία του ανάσα; Θα αποδεχτείς το μάταιο, εν τέλει, όλου του σύμπαντος και θα καταθέσεις τα όπλα; Θα αποδεχτείς το βαθιά εγωιστικό γεγονός ότι οι ιδέες, οι απόψεις, το σύμπαν ολόκληρο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο στους ζωντανούς; Εν τέλει τι θα κάνεις; Πως θα πράξεις...;

Όλα αυτά δεν τα συζήτησα με την αδερφή μου. Παρα μόνο ως νύξεις. Παρα μόνο ως σημεία. Παρα μόνο ως προσωρινά συμπεράσματα. Παρά μόνο ως παρηγοριτικά για την συνείδηση.

Άρα τι διάολο κάνεις; Πως στέκεσαι δίπλα στον άνθρωπο σου όταν δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί και όταν δεν πάει κανένας μας στον παράδεισο; Πως αντιμετωπίζουμε εμείς τα πράγματα που μας συμβαίνουν κάτω από το ίδιο αυτό πρίσμα;

Η απάντηση που βρήκα δεν ξέρω αν είναι η σωστή, δεν ξέρουμε αν είναι η σωστή, αλλά ήταν η μόνη που μας έδινε δύναμη να συνεχίσουμε, σε όλους μας. Η απάντηση ήταν ότι αγωνιζόμαστε και ότι το παλεύουμε. Ότι δεν καταθέτουμε τα όπλα. Ότι δεν το βάζουμε κάτω. Ότι προχωράμε με το κεφάλι ψηλά και ότι απο πάνω χαμογελάμε κιόλας άμα λάχει. Ότι συνεχίζουμε κόντρα στον θάνατο με ένα χαμόγελο. Μοιάζει παρανοικό. Μπορεί και να είναι. Πριν κάνα μήνα είχα γράψει το εξής:

Ότι μένει πια είναι ένα χαμόγελο. Δικό μου, δικό της, δικό σου, δικό μας, δικό σας, δικό της.

Ένα χαμόγελο κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου του πραγματικού.
Πάντα και πάντοτε μια ανταρσία.

Το ξαναθυμήθηκα αυτές τις μέρες (προσέχοντας τη διπλή θηλυκή αντωνυμία). Εκεί πήγαινε αυτή η φράση. Σε μια ανταρσία απέναντι στον θάνατο που εκείνες τις μέρες ένιωθα να με κυκλώνει από πάντου και που σήμερα με έχει κυκλώσει μαζί με τη φτώχεια και τους μπάτσους.

Τότε λοιπόν, και όλον αυτό τον καιρό με αυτά πορευτήκαμε. Με την πάλη μας και το χαμογέλο μας (αλλά και τα λάθη μας, την καθημερινή μας ηλιθιότητα, τη βλακεία μας...). Στα αλήθεια δεν ξέρω αν μας έχει ωφελήσει. Στα αλήθεια δεν ξέρω αν όλο αυτό δίνει ή έδωσε κουράγιο σε δύο γονείς που έχασαν το παιδί τους και έναν άντρα που έχασε τη γυναίκα του πριν καλά καλά τη χαρεί. Και πραγματικά δεν ξέρω αν αυτό κάποτε δώσει κουράγιο σε έναν διάολο δύο ετών που ήδη έχει καταλάβει πλήρως την απουσία της μάνας του. Και κυρίως, και απείρως πιο σημαντικό, δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό έδωσε καθόλου πράγματα σε έναν άνθρωπο που έχασε τη ζωή του και που με αυτά πήγε μέχρι την τελευταία του ανάσα. Μπορεί να είναι νωρίς για όλα αυτά. Μπορεί μπροστά στο θάνατο όλα να σχετικοποιούνται τείνοντας προς το μηδέν. Μπορεί και μπορεί... Χιλιάδες πιθανότητες, ελάχιστες βεβαιότητες. Ο πιο πρακτικός δρόμος ίσως για να πορεύεσαι στη ζωή ή στο θάνατο;

Επίλογος

Κλείνοντας αυτό το κομμάτι, δεν θέλω να βγάλω συμπεράσματα. Δεν θέλω να διατυπώσω θέσεις. Θα ήθελα απλά να κάνω μια ερμηνεία απέναντι σε όλο αυτό. Πάλι ψάχνοντας την πηγή του. Από που βγήκε; Από που προήλθε αυτό το παλεύουμε και αγωνιζόμαστε... Σίγουρα δε βγήκε από μένα. Θέλω να πω το πολύ ηλίθιο ότι δεν προήλθε από κάποια επεξεργασία της υπέροχης διάνοιας μου που έκατσε και έβγαλε τα σωστά πολιτικά και φιλοσοφικά συμπεράσματα και στη συνέχεια τα μεταλαμπάδευσε εκεί που χρειαζόταν. Αν έκανα κάτι σε σχέση με αυτό και όντας ο περισσότερο στην απέξω ήταν να ενισχύσω αυτό τον αγώνα. Πολύ περισσότερο ήταν και ένας τρόπος διαπαιδαγώγησης και οικογενειακής και ευρύτερης κοινωνικής. Έτσι είχαμε μάθει όλοι μας, μπορεί να ήταν και το μόνο που είχαμε μάθει σαν οικογένεια και δεν εννοώ την "πολιτική" πάλη έτσι; Και η μάνα μου και ο πατέρας μου και η αδερφή μου και εγώ. Εκεί βρήκαμε όλοι μας το καταφύγιο μας και τη δύναμη μας. Ούτε σε θεούς ούτε σε δαίμονες. Ούτε σε τύχη ή ατυχία κάν. (Ποια τύχη; Ποιος θεός; Όταν βλέπεις στην ημερήσια νοσηλεία παιδάκια χωρίς τρίχα στο κεφάλι τους; Λέει και ξαναλέει ο πατέρας μου...).

Και αυτό που συνειδητοποιώ τελειώνοντας αυτό το κείμενο και νιώθωντας απείρως μαλάκας είναι ότι έχω κάτσει και έχω κυκλοφορήσει αυτό τον αγώνα. Σκατά.

Here's to you

2011-12-08T17:39:00.001+02:00

Μετράμε πληγές και χάδια και με αυτά κάνουμε το επόμενο βήμα μας και αυτά αιματώνει η καρδιά μας. Στο τέλος κάποιοι θα κάτσουνε να μετρήσουνε τις πληγές και τα χάδια (και τα χάδια πάνω από τις πληγές και τις πληγές πάνω στα χάδια...) θα δούνε τι δικαιούνταν να πάρουν και τι όχι, μπορεί ίσως να βγει και κάποιο συμπέρασμα που στην τελική δεν αφορά κανέναν. Κάποιοι πάλι όχι. Κάποιοι πολύ περίσσοτεροι νομίζω έχουνε άλλες μονάδες μέτρησης, πόσα βγάλανε, πόσους γαμήσανε και τα συναφή... Η αδερφή μου άνηκε στην πρώτη κατηγορία. Όταν έφτανε στο τέλος της τα χάδια πάνω από τις πληγές της και το παραμορφωμένο της σώμα ήταν τόσα που έδινε κουράγιο και στους διπλανούς ασθενείς. Που χαμογελούσε συνεχώς σε όλους με όσες δυνάμεις τις είχαν μείνει. Που έκανε πλάκες με τις νοσοκόμες και έβριζε τους γιατρούς. Που πάντα σκεφτόταν και το διπλανό κρεβάτι του νοσοκομείου.

Το κακό με τη Ζωή, αυτό είναι το όνομα της, είναι ότι δεν γεννήθηκε για να ζήσει. Τον Νοέμβρη του 1981 γεννήθηκε μόλις έχοντας κλείσει τον 6ο μήνα ζυγίζοντας 750 γραμμάρια. Ο πατέρας μου πάντα έλεγε ότι ζύγιζε λιγότερο από ένα κοτόπουλο στο χασάπικο... Από τότε όταν αγόραζα κοτόπουλο σκεφτόμουνα αυτή την φράση του πατέρα μου. Το κακό με τη Ζωή είναι ότι δεν είχε καμία προδιαγραφή να ζήσει μια κανονική ζωή. Στα 3 της οι δικοί μου κατάλαβαν ότι ήταν βαρύκοη και δεν έβλεπε καθαρά. Έκανε εξετάσεις και διαπιστώθηκαν κάμποσοι βαθμοί βαρυκοίας και κάμποσοι βαθμοί αστιγματισμού. Οι δικοί μου με ελάχιστες οικονομικές δυνατότητες μετάκομισαν στην πόλη από το χωριό, μπας και αποφύγει το στίγμα του κουφού η Ζωή και για να μπορέσει να κάνει μαθήματα λογοθεραπείας εκεί. Τα έκανε για χρόνια και αυτά και τα ακουστικά κόστιζαν πάρα πολύ στους δικούς μου. Καθόμασταν με τη μητέρα μου και κάναμε ασκήσεις με τη Ζωή. Και η Ζωή τα κατάφερε. Παρακολήθησε κανονικό σχολείο, ήταν μια μέτρια μαθήτρια κυρίως επειδή δεν πρόσεχε, κάποτε μάλιστα μου είχε πει ότι σε κάποιους καθηγητές έκλεινε και τα ακουστικά της να μην τους ακούει... Μεγάλωσε κανονικά. Οι δικοί μου διόχετευσαν τη ζήλια του μεγάλου για τη μικρή αδερφή σε προστατευτικότητα. Όταν ήμουνα 12 η μάνα μου που έπρεπε να δουλέψει με έμαθε να ζεσταίνω ένα φαί, να βράζω κάνα μακαρόνι, να τηγανίζω κάνα αυγό να τρώμε όταν γυρνάγαμε από το σχολείο. Και η Ζωή μεγάλωνε και μαζί της και ο κόσμος.

Στα 18 της ήταν μία κοπέλα που είχε ήδη ξεγελάσει το θάνατο μια φορά και που είχε ήδη κοροιδέψει τις προδιαγεγραμμένες κοινωνικές διαδρομές 5-6 φορές. Όταν άρχισα να σπουδάζω και έφυγα απο το σπίτι αποξενωθήκαμε. Αλλά τα τελευταία 7-8 χρόνια τα καλοκαίρια και στις άδειες μου, καθόμασταν πίναμε κάναν καφέ και μου έλεγε για τους γκόμενους της, τι ήθελε να κάνει και όλα εκείνα. Καμιά φορά πηγαίναμε και λίγο πιο βαθιά και λέγαμε και καμιά σοβαρή κουβέντα. Η Ζωή δούλεψε, γνώρισε μερικούς άντρες, γνώρισε και έναν και αποφάσισε να κάνει οικογένεια. Πάνω στην εγκυμοσύνη προέκυψε πρόβλημα. Πολύ αργότερα μάθαμε ότι ήταν κακοήθεια του επινεφριδίου. Έκανε επέμβαση στον 6 μήνα και τις αφαίρεσαν τον όγκο. Το παιδί δεν διέτρεξε κίνδυνο αλλά η ίδια τον γνώρισε πολύ καλά. Το παιδί γεννήθηκε μετά από τρεις μήνες. Υγιέστατο. Ένα χρόνο μετά διαπιστώνεται πάλι κακοήθεια στο νεφρό. Της το αφαιρούν. Οι γιατροί μας λένε ότι έχει καθαρίσει. Ακολουθεί μια αγωγή και συνεχίζει να μεγαλώνει τον μικρό. Και να ζει την ζωή της, με τα μικρά και τα μεγάλα της. Με την καθημερινή τριβή και το μαλακιλίκι της καθημερινής ζωής.

Πριν 3-4 μήνες είχαμε νέα μετάσταση στο περιτόναιο. Εκεί δε σήκωνε επέμβαση και αρχίσαμε τις χημειοθεραπείες.

Και όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά. Οι γιατροί τις πρώτες μέρες μίλησαν για εβδομάδες. Οι δικοί μου το ήξεραν, η Ζωή ήξερε ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Το ίδιο αυτό χρονικό διάστημα εγώ έπρεπε να ψάξω για δουλειά και ανέβηκα όσες φορές μπόρεσα στο νοσοκομείο να την δω. Δε θέλω να γράψω στα αλήθεια για εκείνες τις στιγμές. Και ούτε θέλω καν να τις θυμάμαι. Έδινα δύναμη στους γονιούς μου μπορεί και κάποτε να τους κορόιδευα ότι τα πράγματα πάνε καλά. Αυτοί έδιναν κουράγιο στην αδερφή μου. Και η Ζωή τους το ανταπόδιδε. Και έτσι έπαιρναν και αυτοί κουράγιο και έτσι πέρναμε όλοι μας κουράγιο και έτσι βρίσκαμε όλοι μας δύναμη να συνεχίσουμε.

Εκείνο το βράδυ έφτασα κατά τις μία στο νοσοκομείο. Μου μίλησε λίγο. Δε θα το έβγαζε το πρωί, είπαν οι γιατροί. Μπορεί και να μου χαμογέλασε. Δε θυμάμαι. Το βράδυ δεν ξεκουνήσαμε απο δίπλα της. Πέντε άνθρωποι. Όλοι μας κοιμηθήκαμε σε καρέκλες. Ξυπνάγαμε για λίγο την κοιτάζαμε. Το πρωί ζήτησε πρωινό, την άκουσα απέξω απο το θάλαμο αλλά δεν πήγα μέσα. Με καθυσήχασε που την άκουσα να ζητάει πρωινό. Εκείνο το πρωί σκέφτηκα ότι η μονάδα μέτρησης του χρόνου είναι η σκέψη και όχι τα λεπτά ή οι ώρες. Το πρωί ήρθε. Νομίζαμε ότι αφού ξεπέρασε τη δυσοίωνη πρόβλεψη του γιατρού θα άντεχε. Γιατί πάντα άντεχε η Ζωή.

Αλλά δεν άντεξε. Έφυγε ήρεμα χωρίς πολλούς πόνους. Αν πόνεσε πόνεσε την τελευταία βδομάδα και αυτό χωρίς παυσίπονα. Με όλους μας δίπλα της. Με τη μητέρα της να της μιλάει συνέχεια κρατώντας της το χέρι. Με τον πατέρα της να ποτίζει το κεφάλι της με δάκρυα. Με μένα να τους φυλάω... Σαν μια αγέλη. Που γλύφει τις πληγές του μικρότερου της μέλους.

Και έτσι η Ζωή έφυγε και η ζωή συνεχίζεται.

Τα υπόλοιπα δεν με αφορούσαν. Στον τάφο της αντί για λουλούδι έριξα ένα κομμάτι κόκκινο πανί, μιας και ήταν ένας από τους λόγους που έγινα κομμουνιστής.

Και έτσι συνεχίζουμε και μεις. Με χάδια και πληγές, με δίκαια και άδικα. Με καινούριες χαρές και λύπες. Εγώ θα θυμάμαι για πάντα εκείνο το χαμόγελο του καλοκαιριού του '92 που είχα φωτογραφίσει, τα βρεγμένα από τον ιδρώτα σου μαλλιά και τη σφιχτή μικρή αγκαλιά που αγκάλιαζε τον μεγάλο σου αδερφό. Παίρνω μία ακόμα πληγή και συνεχίζω. Εσύ συνέχιζες με τόσες.

Καλό δρόμο Ζωή. Μη λέμε τα ίδια πράγματα συνέχεια εεε;

Ντάξει

2011-12-01T01:46:00.001+02:00

Η κόρη του Στάλιν πέθανε σήμερα ή χτες τέλος πάντων...

Μ' όλα αυτά τα μπάσταρδα του που γυρνοβολάνε δεν ξέρω τι θα γίνει.

O Harry, o Fozzie και οι κομματικές λογικές

2011-11-27T20:02:00.001+02:00

Για κάποιο περίεργο και ημισουρεαλιστικό λόγο χτες αφού έγραψα την απο κάτω ανάρτηση και αφού είχα μία κλασσική κρίση ταπηροκρανίασης έπεσα σε αυτό το βιντεάκι...

Και ξάφνου ένιωσα όλα τα κομμάτια να ενώνονται... Τις σκοτεινές κουρτίνες να κάνουνε πέρα και να μπαίνει άπλετο το φως του ήλιου από παντού, και να επεξηγεί ένα σωρό ερωτήματα που είχα θέσει αλλά και άλλα που δεν είχα καν διανοηθεί να θέσω.Σήμερα η utopia με μια ατάκα που διέσωσε επιβεβαίωσε αυτό το φως.

Ουρλιαχτά

2011-11-26T21:39:00.001+02:00

Ο τελευταίος μήνας μοιάζει να έχει μια περίεργη ησυχία... Μάλιστα εκείνοι οι οποίοι μετρούν τους ήχους με τα ειδικά ντεσιμπελόμετρα της ιδεολογίας τους και του πολιτικαντισμού τους διαπιστώνουν για άλλη μια φορά παντού υποταγμένους. Πως γίνεται μία τάξη που επί δύο χρόνια είναι στους δρόμους -μην πω τρία- να είναι στους δρόμους να συμβιβάστηκε ξαφνικά δεν ξέρω. Αυτοί θα ξέρουνε προφανώς καλύτερα. Τέλος πάντων... Δυστυχώς η πλειοψήφια της αντιεξουσίας και η πλειοψηφία της αριστεράς φαίνεται να μετρούν τα πράγματα ακριβώς όπως τα μετρούν τα αφεντικά, δηλαδή οι υπάλληλοι των αφεντικών στα ΜΜΕ. Μόνο ότι περνάει τα ειδικά φίλτρα του θεάματος είναι γεγονός, μόνο αυτό συμβαίνει, τα έχει πει και ο Ντεμπόρ αυτά, δεν τα λέω γω, μην παρεξηγηθούμε τώρα έτσι; Και φυσικά οι αριστεροί και αναρχικοί κομματάρχες βουτηγμένοι στον πολιτικαντισμό τους επιμένουν να αγνοούν την ιστορική κίνηση με τρόπο τραγικό... Και για να μην παρεξηγηθούμε πάλι. Ευτυχώς και μακάρι να συνεχίσουνε έτσι, ευτυχώς και μακάρι να συνεχίσουν να μην βλέπουνε αγώνες, ευτυχώς και μακάρι να συνεχίσουν τα μυωπικά και τραγικά ηλίθια ακροβατικά τους, ευτυχώς και μακάρι να μείνουν όσο πιο αγκυλωμένοι και γαντζωμένοι στον παλιό κόσμο που στην καλύτεροι συντηρούν χωρίς να το ξέρουν και στην χειρότερη τον συντηρούν από την ανάποδη. Όταν θα έρθει η ώρα του αυτουνού του κόσμου θα βουλιάξουνε μαζί του.

Αυτή είναι (έτσι για να κάνουμε και λίγο ανάλυση να γουστάρουμε) και η τελική ήττα του λενινισμού ιστορικά: η βαθιά εντυπωμένη στα κύτταρα των αριστερών και αναρχικών κομμάτων αντίληψη ότι εμείς γνωρίζουμε παραπάνω πράγματα από τον μέσο εργάτη ή τέλος πάντων τον απλό κόσμο δε λέει με τίποτα να ξεριζώσει. Και ευτυχώς και μακάρι θα πω εγώ να μην ξεριζώσει ποτέ. Να μείνει εκεί και να ανθίζει στο υπέροχο θερμοκήπιο της. Μόνο αν πέσει καμιά πέτρα και σπάσει το τζάμι ας μην αναρωτιούνται "ποιος κερατάς πετάει πέτρες;". Και τώρα έρχεται η ώρα όπου η ίδια η τάξη αυτή που όλοι υποτίμησαν τόσα χρόνια, αυτή για την οποία όλοι παλεύουν αλλά ουδείς στάθηκε μέσα της ως μέρος της, αυτή η τάξη των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων έρχεται και ρίχνει μια τεράστια ροχάλα στα μούτρα όλων τους. Και είναι υπέροχος ο ήχος της ροχάλας στη μάπα της ιδεολογίας...

Ζούμε την ήττα των διαμεσολαβήσεων κάθε είδους, του κράτους, των ΜΜΕ, των ιδεολογιών... Και των δεξιών και των αριστερών και των αναρχικών. Και είναι τώρα η στιγμή αυτή. Η ιστορική στιγμή έτσι, για να μην παρεξηγούμαστε...

Μιλάς με γρίφους γέροντα θα μου αντιτείνει κάποιος και δε θα έχει άδικο...

Τα αμαρτήματα και τα λάθη των αριστερών και αναρχικών και κομματαρχών όλα αυτά τα χρόνια είναι τρομερά και κάποια είναι εγκληματικά. Ακόμα δεν έχουμε δει από κανέναν μία στάλα αυτοκριτικής. Έγινε ολόκληρη εξέγερση... ολόκληρη εξέγερση και πιο πολλά γράφτηκαν για αυτή την εξέγερση στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα, και φτάσαμε μάλιστα στο τραγικό σημείο να διαβάζουμε απέξω τι κάναμε ή τι δεν κάναμε [και με αυτό δεν εννοώ ότι τους απέξω τους γράφουμε, εννοώ όταν δεν υπάρχει εδώ ένας λόγος υπάρχει πρόβλημα να υπάρχει μόνο ο έξω...]. Κανένας αναστοχασμός λοιπόν, και καμία αυτοκριτική... "Ότι έγινε καλώς έγινε, και μη μου κολλάς εμένα γιατί εγώ έχω γαμησει 25 φορες το κράτος μέχρι τώρα."

Αντί λοιπόν, διάφοροι να κατηγορούν τους εργάτες, τους "έλληνες" (τους ποιους; από πότε οι έλληνες έχουνε γίνει υποκείμενο στο λόγο της αντιεξουσίας; Για έλληνες ως υποκείμενο μιλάει ο Άδωνις μόνο ουδείς άλλος...), την κοινωνία κλπ... Ας κάτσουνε έστω και μία ύστατη φορά να δούνε με σοβαρότητα τι κάνανε και τι δεν κάνανε.

Η ιστορική κίνηση τους δίνει μια τελευταία ευκαιρία να πηδήξουν απο το καράβι της διαμεσολάβησης και να κολυμπήσουν στο ανοιχτό πέλαγος.

Δυστυχώς όμως είμαι βέβαιος ότι δε θα γίνει τίποτα τέτοιο. Και έτσι εδώ που τώρα έχουμε το ΚΚΕ να μιλάει για τους τραμπούκους του δεν πληρώνω, αύριο θα έχουμε την ανταρσύα να βρίζει αγώνες και αγωνιστές και πολύ πιθανά κομμάτια της αντιεξουσίας να την πέφτουν ευθέως σε αγώνες (εδώ κάποιοι το κάνουν απο τώρα...). Και αφού γίνουν όλα αυτά, μετά θα μας κάνει εντύπωση γιατί στην πλατεία συντάγματος δε θέλουνε το ΚΚΕ μ-λ, γιατί κάποιοι τα παίρνουνε με τους αναρχικούς και γιατί όλοι γράφουνε την αριστερά εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Είμαι αισιόδοξος εεε; Καταλαβαίνω ότι ενοχλεί η αισιοδοξία μου. Ενοχλεί γιατί η απλούστατα η απαισιοδοξία είναι το καλύτερο άλλοθι να μην κάνεις τίποτα, να μην βρεθείς με κανέναν, να μην συμπράξει ούτε το αριστερό σου χέρι με το δεξί σου. Είμαι στρατηγικά αισιόδοξος χωρίς να έχω κανέναν λόγο.

Οι της ηλικίας μου αντιεξουσιαστές (εκεί περί των 35) περάσαμε εποχές που αυτά που έχουμε ζήσει τα τελευταία 3 χρόνια δεν τα φανταζόμασταν στα πιο τρελλά μας κινηματικά όνειρα... Και τι λέμε τώρα; Μαλακίες λέμε... Προτιμάμε την ιδεολογική μας καβάντζα, προτιμάμε το μικρό μας πολιτικό καταφύγιο αντί να ανοιχτούμε και να ξαμοληθούμε στην κοινωνία. Αντί να γίνουμε ένας επικίνδυνος δραπέτης ιός παραμένουμε κλεισμένοι στις καλλιέργειες των εργαστηρίων...

Και μετά μας φταίει η κοινωνία, η ιστορία, το κράτος, ο κώλος της μαιμούς και ο Άδωνις που έγινε υπουργός.

Ταξικό μίσος και ευφυία...

Συγγνώμη για τις ατάκτως ερειμένες (έτσι γράφεται αυτή η μαλακία;) σκέψεις μου...

Η μόνη λύση

2011-11-22T15:48:00.001+02:00

Ποια είναι η λύση αγαπητέ μου αναγνώστη, αγαπημένη μου αναγνώστρια για να γίνει ο Τσίπρας πρωθυπουργός; Οι βουλευτικές εκλογές; Όόόόόόχι...

Και όμως επειδή στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδίεξοδα ορίστε η λύση.

Πάμε όλοι και γραφόμαστε στο Πασόκ. Μα ΌΛΟΙ όμως. Αριστεροί, αναρχικοί, λούμπεν, χουλιγκάνοι... Όλοι στην Πασόκαρα. Γραφόμαστε λοιπόν μέλη και κατεβαίνει υποψήφιος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο Αλέξης. Και φυσικά τον ψηφίζουμε όλοι μας. Και έτσι βγαίνει πρόεδρος ο Αλέξης όμορφα και ωραία. Σκάει και απο τη ζήλια του ο Βενιζέλος και είμαστε όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Άμεσα μπορεί να μη γίνει πρωθυποργός αλλά κάνα ενάμισι χρόνο θα τον προλάβει...

Ελπίζω μόνο η εκλογή προέδρου να γίνει με τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που βγήκε και ο Γιωργάκης (είδατε μαλάκες που βρίζατε τότε το ΠΑΣΟΚ; Να η κερκόπορτα του συστήματος... Ελπίζω λοιπόν να μην αλλάξει κάτι και τον πιούμε πάλι γιατί δε θα το αντέξω...

Αλλά κάτι μου λέει ούτε στο ΠΑΣΟΚ θα κάνουνε εκλογές... Θα ψηφίσουνε τίποτα σύνεδροι και μαλακίες... πφφφφ....!

Homage

2011-11-19T22:31:00.001+02:00

Σαν σήμερα πριν 96 ολόκληρα χρόνια... στη Utah των ΗΠΑ δολοφονείται από το εκτελεστικό απόσπασμα καταδικασμένος για φόνο ο Joe Hill...

Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Άλλωστε, τα έχει πει ο ίδιος. Περίεργο πράγμα να σου λείπει κάποιος που ήταν νεκρός όταν γεννήθηκες.

Εδώ από τον Utah Phillips... Άλλος ένας αγωνιστής της Αμερικής που αγαπάμε.

Παρεπιπτόντως

2011-11-16T17:53:00.001+02:00

Η λέξη μπέσα του Καρατζαφύρερ που μας τόνωσε το εθνικό συναίσθημα σήμερα είναι αλβανική. Και σαν λέξη αλλά και σαν αυτό που περιγράφει... Επίσης όλα τα παράγωγα της τα έχουμε πάρει κατευθείαν κατευθείαν από τα αλβανικά...

Θαυμάστε...

2011-11-15T21:02:00.001+02:00

Στα αλήθεια δεν ξέρω από που να το πιάσω και που να το τελειώσω. Να αφήσω τα νεύρα μου να εκδηλωθούν ανεμπόδιστα ή να δείξω αυτοσυγκράτηση και ανωτερότητα; Να κάτσω να ερμηνεύσω τον άθλιο πολιτικαντισμό που διακρίνει το υποκείμενο ή να αρχίσω τις ύβρεις και τα μπινελίκια μου; Να κάτσω σαν συνεπής μαρξιστής να ερμηνεύω τις αντικειμενικές συνθήκες που οδηγούν σε αυτή την στάση ή να ρίξω κατευθείαν μερικά καντήλια;

Και επειδή δε θέλω να μου λέτε ότι βρίζω συνέχεια τους αριστερούς, και επειδή πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τα νέα μέσα...

Σας ερωτώ: Πως θα πρέπει να αντιδράσω σε αυτό το δημοσίευμα;

Μα την παναγία ότι μου πείτε οι περισσότεροι θα το κάνω...

Edit: Αυτά τα έγραψα πιο πριν, αλλά επειδή μάλλον θα παρεξηγηθώ, ας εξηγηθώ.

Δεν περιμένω από κανέναν αριστερούλη να κάνει προβολή σε αυτά που συμμετέχω και ούτε περιμένω τα μπράβο κανενός. Επίσης, είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη ο οποίος θα απαιτήσει πνευματικά δικαιώματα και άλλες τέτοιες αηδίες...

Όμως...

Για τους ανθρώπους που επί ένα χρόνο μετέφραζαν και συζητούσαν τα της μετάφρασης.

Για τους ανθρώπους που έκαναν την επιμέλεια σε όλα τα στάδια της μετάφρασης.

Για τους ανθρώπους που έστησαν και επιμελήθηκαν την έκδοση.

Για τους ανθρώπους που κουβάλησαν και διένειμαν το βιβλίο.

Για τους ανθρώπους στις συνελεύσεις γειτονιών που στήριξαν πολιτικά, πρακτικά και οικονομικά την έκδοση.

Για τους ανθρώπους που αποφάσισαν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη χωρίς οι προσδοκίες των 3 ευρώ της πώλησης να είναι ικανές να τους πείσουν ότι θα τα πάρουν πίσω, εμμένοντας μες στην αφέλεια τους ίσως στην αξία χρήσης μιας τέτοιας έκδοσης για τα αγωνιζόμενα υποκείμενα.

Για τους ανθρώπους που ξανάβαλαν το χέρι στην τσέπη πάλι να βγει μια αφίσα και την κόλλησαν στους δρόμους της Αθήνας.

Για όλους εκείνους εκτός Ελλάδας που βοήθησαν να μαζευτούν τα εισητήρια και να έρθει και η Κλαούντια εδώ να μιλήσουμε.

Για όλους εκείνους από δεκάδες εγχειρήματα που στήριξαν αυτή την επίσκεψη.

Για όλους αυτούς απαιτώ να λέγεται ξεκάθαρα αυτοί το έκαναν. Αν σου αρέσει πες μπράβο, αν δε σου αρέσει κριτίκαρε. Αλλά κάποιος, κάποιοι και κάποιες έκαναν κάτι...

Αλλά τι ζητάω και γω εεε; Τα βιβλία των αριστερών στην Ελλάδα τα αναλαμβάνουνε προοδευτικοί εκδότες που στη συνέχεια τους στηρίζουμε άμα χρειαστεί απέναντι σε κάναν εργατικό αγώνα.

Σοβαρά τώρα...

2011-11-12T01:27:00.001+02:00

Έχει αρχίσει να μου την σπάει εξαιρετικά αγρίως η γκρίνια με τους μαλάκες του ΛΑΟΣ... Ποιον περιμένατε δηλαδή για πρωθυπουργό; Τον Μπιτσάκη; Ή τον Γκαργκάνα... (τον άλλο όχι αυτόν της Εθνικής...).

Έλεος δηλαδή, με τις μαλακίες και τις ψευδαισθήσεις. Εσείς οι αριστεροί δε λέγατε για χούντα και για γερμανοτσολιάδες; Ε ποιους θα βάζανε στα υπουργεία; Αυτούς βάλανε...

Για άλλη μια φορά πάντως όλη η γκρίνια των αριστερών περί του ΛΑΟΣ φανερώνει το που θέλουν αυτοί οι αριστερούληδες. Την εξουσία. Κάνα υπουργειάκι να ξερογλύφονται.

Εγώ λέω να πάρουμε τους δρόμους, τις λαικές συνελεύσεις, να δούμε πως θα οργανώσουμε να μην πληρώσουμε τα χαράτσια, να δούμε τι θα γίνει με το ρεύμα, να δούμε πως θα στήσουμε θεσμούς αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης και εν τέλει να δούμε πως θα ενδυναμώσουμε και άλλο το κίνημα απο τα κάτω.

Αλλά τι μαλακίες λέω και γω βραδιάτικα... Άλλωστε η πολύ αγαπημένη μου Ανταρσύα διάλυσε άλλες δύο Λαικές Συνελεύσεις από ότι έμαθα...

Αυτό θα πει με το Λαικό Κίνημα... (Στα χαρτιά πάντα και στα λόγια... Γιατί από πράξεις τους έχει πέσει η μέση...).

Ούτε να χαρείς δεν μπορείς

2011-11-11T17:29:00.001+02:00

Δύο πράγματα περίμενα με ανυπομονησία να γίνουνε τώρα με την "νέα"(;) κυβέρνηση.

Το ένα ήταν ο Άδωνις υπουργός Δημοσίας Τάξης.

Το άλλο το ΚΚΕ στην αξιωματική αντιπολίτευση...

Όπως μαθαίνω ούτε αυτές τις μικρές χαρές δεν μπορούμε να έχουμε πια.

Γαμώ το ΔΝΤ μου μέσα...

Άλλος για τη βάρκα μας!!!

2011-11-10T16:05:00.002+02:00

Άλλως πώς...

Ψήφισε η μάνα μου Παπαδήμα; (Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουνε οι νέοι...).

Ή με άλλα λόγια... (Αρκούν τα πρώτα 10'' να πιάσετε το νόημα...)

Εν πάσει περιπτώσει...

Θα φας και εσύ καλά...

Και όποιος νομίζει ότι ο Γιωργάκης την έκανε επειδή είπε για δημοψήφισμα, είναι βαθιά γελασμένος.

Επίσης όποιος νομίζει ότι άλλαξε και κάτι σοβαρό πλανάται πλάνην οικτρά! Το ΛΑΟΣ και η ΝΔ ήταν με τους διαδηλωτές και αυτούς που διαμαρτύροταν; Είπα, μήπως...

Η πιο όμορφη ερώτηση της ζωής μου...

2011-11-08T16:51:00.002+02:00

Υπεύθυνες οι companeras Marina και Claudia.

Αφού προσπαθήσαμε να περιγράψουμε τι γίνεται τρία χρόνια στην Ελλάδα.

Μας ρώτησαν:

Μετά απο όλα αυτά περπατάτε διαφορετικά;

Και η ερώτηση ήταν κυριολεκτική...

Αναρωτηθήκαμε τι εννοούσαν και ξαναρωτήσαμε...

Και ξαναρώτησαν και αυτές:

Στο δρόμο όταν περπατάτε έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο περπατάς;

Δεν ξέραμε να απαντήσουμε. Εδώ ψάχνουμε τον πρωθυπουργό και ζητάμε εκλογές.

Αλλά απο σήμερα το πρωί νιώθω κάτι στα δάχτυλα των ποδιών μου να με γαργαλάει.

Και δεν έχει κάτι η κάλτσα.

Την τσέκαρα.

Welcome to our class war!

2011-11-07T02:40:00.002+02:00

Κοινοβουλευτική δημοκρατία;

Κοινοβουλευτικό πραξικόπημα;

Κοινοβουλευτική χούντα;

Κοινοβουλευτικό μπουρδέλο;

Κοινοβουλευτική απατεωνιά;

Κοινοβουλευτική εκτροπή;

Όχι. Είναι η δημοκρατία ΣΑΣ. Το κοινοβούλιο ΣΑΣ. Οι πολιτικοί ΣΑΣ. Οι δημοσιογράφοι ΣΑΣ. Η χώρα ΣΑΣ.

Εμένανε η χώρα μου έτσι και αλλιώς έχει χαθεί για πάντα. Απάνω της κτίσανε μια πενταόροφη πολυκατοικία, και όσοι τα μοιράστηκα όλα αυτά πεθαίνουν σιγά σιγά...

Ότι μένει πια είναι ένα χαμόγελο. Δικό μου, δικό της, δικό σου, δικό μας, δικό σας, δικό της.

Ένα χαμόγελο κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου του πραγματικού.

Πάντα και πάντοτε μια ανταρσία.

Η πιο γελοία εικόνα

2011-11-05T11:26:00.001+02:00

Χτες η πιο γελοία εικόνα ήταν αφού ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, με όλους τους Πασόκους να χειροκροτάνε ένας θεός ξέρει τι; Το δράμα του αντιεξουσιαστή ΓΑΠ, που ακόμα και αν φύγει θα είναι αντιεξουσιαστής; Το ότι εμπιστεύονται οι ίδιοι τον εαυτό τους;

Αυτό που έγινε χτες και όλη τη βδομάδα είναι κατασκευασμένο στα καλύτερα γραφεία προπαγάνδας του εξωτερικού και έχει μία σειρά στόχους.

α. Πρώτον να τσιμπήσουμε όλοι. Όλοι λίγο πολύ τσιμπήσαμε στο ενδεχόμενο να πέσει η κυβέρνηση, εκλογών ή δημοψηφίσματος. Και επομένως να μετατεθεί η προσοχή μας εκεί.

β. Να βρεθεί ένα σχήμα ώστε αυτή η κυβέρνηση να συνεχίσει μέχρι τέλους (τη στιγμή που οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ήταν 152) και η Ντόρα, ο Καρατζαφύρερ και ο Κουβέλης τους φτάνουνε πάνε στους 165, μια χαρά είναι θα πάρουνε και κάνα υπουργειάκι και όλα καλά. Το μέχρι τέλους σημαίνει να περαστούν όλα εκείνα τα μετρά που μετά ακόμα και ο Τσίπρας δεν θα θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Μπορεί να είναι ο Μάρτης, μπορεί και το τέλος της τετραετίας μπορεί να έχουμε και για άλλα 10 χρόνια την ίδια βουλή... Είναι ικανοί για τα πάντα που διατηρούν επίφαση δημοκρατικής νομιμότητας.

γ. Το μεγάλο ζήτημα τακτικής για τους Πασόκους είναι να πέσει μαζί τους και η ΝΔ χωρίς όμως να είναι στην κυβέρνηση. Να πληρώσει δηλαδή και η ΝΔ τη νύφη αλλά να μην φάει από την πίττα...

δ. Να τονωθεί ο εσωτερικός πολιτικός μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ... (Θα του χρειαστεί μιας και κάποτε θα πρέπει να ξαναεμφανιστούν δημόσια).

Αλλά... αλλά...

Έχω ξαναπεί ότι το χάσμα μεταξύ θεάματος και πραγματικής ζωής έχει έρθει σε βαθιά ρήξη ανεπανόρθωτα. Το θέαμα πια δεν μπορεί καν να είναι μία στιγμή του πραγματικού. Ο κόσμος τη Δευτέρα θα είναι πάλι στην ανεργία ή αν είναι τυχερός στη δουλειά του. Και όλο αυτό εκτός από μία στιγμιαία απόσπαση προσοχής δεν αλλάζει τίποτα στην καθημερινότητα του. Ίσα ίσα που με τις συγκεκριμένες κινήσεις βαθαίνει ακόμα περισσότερο το ρήγμα, και σπάει ακόμα περισσότερο την αναγκαιότητα της θεαματικής διαμεσολάβησης.

Γενικώς, μου φαίνεται τελείως αυτοκτονικό το πως κινείται αυτή τη στιγμή το σύστημα αντιπροσώπευσης της χώρας. Και πάντα περιμένω ότι θα γίνει μία κίνηση μαζέματος, ότι δηλαδή κάποια στιγμή λίγο πριν τις εκλογές θα κάνουν μία ανάποδη στροφή, θα πετάξουνε μερικά ψίχουλα και θα ξαναπροσπαθήσουν να μαζέψουν τον κόσμο στο μαντρί. Δεν ξέρω βέβαια μπορεί να είναι αποφασισμένοι ότι ναι άντε γεια... Πάμε για άλλα...

Εν πάσει περιπτώσει. Το τι κάνουμε εμείς έτσι και αλλιώς δεν άλλαζε όσο η συνθήκη είναι και παραμένει η ίδια.

Νοστράδαμος

2011-11-05T01:10:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά τη Δευτέρα πάλι ΓΑΠ θα έχουμε...

Οριζοντιότητα

2011-11-04T14:46:00.000+02:00

Το δούλεμα ολκής σε αυτή τη χώρα συνεχίζεται κανονικά και με το νόμο... Συνεχίζουν να αγνοούν με κάθε δυνατό τρόπο την κοινωνική κίνηση απο κάτω (και η όποια ερμηνεία έκανα στην τελευταία ανάρτηση μου βασίστηκε στο ότι θα προσπαθήσουν πιθανά να εντάξουν εντός του κοινοβουλευτισμού ένα μέρος της κοινωνικής αντίδρασης). Αυτό προφανώς και δεν θα το κάνουν σε αυτή τη φάση από ό,τι φαίνεται και ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός καλά κρατεί...

Αλλαγή θέματος. Στο Oakland συνεχίζονται οι κινήσεις και ένας φίλος απο κάτω, προσέθεσε ένα πολύ ενδιαφέρον και αναλυτικό σύνδεσμο που νομίζω ότι θα πρέπει να μεταφερθεί εδώ. Επίσης ένα μικρό χρονολόγιο για την μέρα της απεργίας θα βρείτε εδώ.

Στο Occupy Wall St συμμετέχει και η Marina Sitrin. Η Marina είναι η επιμελήτρια του βιβλίου που εκδώσαμε σα σ.κυ.α. σε συνεργασία με κάποιες κινήσεις γειτονιών αρχές Ιούλη. Η Marina θα είναι στην Αθήνα την Τρίτη 8 του μήνα (7 μ.μ. στην ασοεε) μαζί με την Claudia Acuna (μέλος της συλλογικότητας αντιπληροφόρησης lavaca.org από την Αργεντινή).

Το νόημα της εκδήλωσης δεν είναι ούτε να μεταφέρουμε κάποιες επιτυχημένες συνταγές από την Αργεντινή ή την Αμερική και ούτε να θεωρητικολογήσουμε σχετικά με την αυτοδιαχείριση και την αυτοοργάνωση. Οι ίδιες οι συντρόφισσες ζήτησαν επανειλημένα ότι θέλουν και να ακούσουν αυτά που έχουμε να τους πούμε (όχι σαν σ.κυ.α. αλλά σαν κίνημα, δηλαδή όλοι μας). Και ουδείς, τέλος πάντων απο τους διοργανώτες και τις εισηγήτριες δεν είναι σε κάποιο κλίμα αυθεντίας (βλ. έτσι γίνονται οι αγώνες και αυτά πρέπει να κάνετε). Στεκόμαστε σαν ίσος προς ίσο και προσπαθούμε να μεταφέρουμε εμπειρίες αγώνα, προβλήματα και ζητήματα αλλά και προοπτικές και λύσεις που η τάξη μας αντιμετωπίζει παγκόσμια.

Ως εκ τούτου είστε όλοι καλεσμένοι.

Ψιλό γαζί

2011-11-03T14:28:00.003+02:00

Η μόνη αίσθηση που έχω τις τελευταίες μέρες είναι αυτή: δούλεμα με τη σέσουλα. Ωμό δούλεμα και ακόμα πιο ωμοί εκβιασμοί που διαδέχονται ο ένας τον άλλον.

Καταρχήν τα καλά νέα: το ανταγωνιστικό κίνημα της χώρας έχει καταφέρει να βάλει ένα πετραδάκι στα τεράστια γρανιάζια της παγκόσμιας οικονομίας. Φανταστείτε ένα χαλίκι ανάμεσα στα δόντια των γραναζιών, το οποίο δεν έχει σπάσει ούτε αυτό ακόμα αλλά ούτε και το δόντι. Για να συνεχίσω το περιγραφικό υπάρχουν τρία ενδεχόμενα. Πρώτον το χαλίκι σπάει και η μηχανή συνεχίζει να δουλεύει κανονικά (και άρα τον ήπιαμε...). Δεύτερον, το χαλίκι μένει εκεί και δεν σπάει τίποτα αλλά όλη η μηχανή μπλοκάρει και ανατινάσεται στον αέρα και άρα αφού δεν μπορεί το χαλικάκι να σπάσει με αυτή τη δύναμη πρέπει να εφαρμοστεί περισσότερη δύναμη μπας και σπάσει. Τρίτον, σπάει ένα δόντι το χαλίκι πέφτει κάτω. Το τρίτο ενδεχόμενο σημαίνει δύο πράγματα: α. ότι το χαλίκι μπορεί να κάτσει σε κάποιο απο τα γρανάζια από κάτω του και β. ότι φαινομενικά η μηχανή θα φαίνεται να λειτουργεί και άρα θα χάνει σε κάθε κύκλο στροφές... Δεν ξέρω ούτε μηχανική ούτε φυσική και συγγνώμη για το θετικιστικό και μηχανιστικό μοντέλο με το οποίο αποδίδω την σημερινή κατάσταση. Πάντα μπορεί να κάνω και λάθος. Ωστόσο, αυτό χαλίκι είμαστε όλοι εμείς που σχεδόν τρία χρόνια τώρα (βάζω μέσα και τον Δεκέμβρη του '08 που αν και παρότι άσχετος φαινομενικά με την κρίση, ήταν μια εξέγερση εν μέσω κρίσης) δεν έχουμε αφήσει δρόμο για δρόμο, διαδήλωση για διαδήλωση και εγχείρημα για εγχείρημα. Στη δουλειά, στη γειτονιά, στην πλατεία, στις σχολές, στα σχολεία ή όπου διάολο μας έχει ρίξει ο καπιταλιστικός καταμερισμός της εργασίας. Και αυτό είναι μία νίκη με τους πιο κοινούς ταξικούς και πολιτικούς όρους που υπάρχουνε. Κατα τη γνώμη μου, ένας πολύ σημαντικός λόγος που δεν ακολουθήθηκε το παράδειγμα της Αργεντινής με την πτώχευση ήταν και η ένταση του ταξικού και κοινωνικού ανταγωνισμού στην Ελλάδα. Αν σε μία κοινωνία που σκοτώνεται ένα παιδί απο σφαίρα μπάτσου υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις, τι θα γίνει αν παγώσουμε όλες τις καταθέσεις και βγουν όλοι στο δρόμο; Δεν ξέρω την απάντηση σε αυτό το ερώτημα, είμαι βέβαιος όμως ότι και μόνο στη σκέψη αυτή ορισμένα πρόσωπα μέσα σε κλειστά γραφεία θα τρόμαζαν ακόμα και να σκεφτούν κάποια απάντηση...

Τώρα, το να αντιλαμβανόμαστε την πολιτική με όρους "προσωπικούς" τύπου ό,τι θέλει λέει, δεν ξέρει τι κάνει κλπ... είναι προφανώς ηλίθιο. Οι τύποι δουλεύουν 500 σενάρια κάθε μέρα με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή που ο Deep Thought έκανε προβολές στο μέλλον στο ματς με τον Κασπάροβ και ως εκ τούτου η πρόταση για δημοψήφισμα του ΓΑΠ έρχεται να κάνει δύο πράγματα. Πρώτον να πυροδοτήσει τις εξελίξεις σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν θέλει να πάρει καμιά απολύτως πρωτοβουλία και αφετέρου ακόμα και στην περίπτωση που δεν γίνει να τεθεί σαν παρακαταθήκη μελλοντικής χρήσης έστω κάποιου κομματιού του ΠΑΣΟΚ το οποίο αν όχι τώρα, τουλάχιστον μελλοντικά να μπορέσει να εγκολπώσει μέρος της βέβαιης κοινωνικής αντίδρασης που θα υπάρχει στο μέλλον.

Καταρχήν κανείς δεν θέλει εκλογές. Και όταν λέω κανείς εννοώ κανείς (με εξαίρεση ίσως τον Σύριζα ο οποίος νομίζει ότι έχει μια σοσιαλδημοκρατικού τύπου διαχείρισης της κρίσης) από τα κόμματα που είναι στο κοινοβούλιο. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ για προφανείς λόγους. Το ΛΑΟΣ γιατί ξέρει ότι θα φάει κατραπακιά μιας και ο κόσμος του θα συσπειρωθεί στη ΝΔ. Το ΚΚΕ επειδή μπορεί να βρεθεί με κάνα 18% και μετά να τρέχει (εδώ το σταλινοbotάκι του Περισσού έκανε δύο μέρες να πει "όχι" στο δημοψήφισμα). Είναι αρκετά έξυπνοι στον Περισσό να μη θέλουνε να είναι σε μια κυβέρνηση με το Σαρκοζί και τη Μέρκελ από πάνω. Με αυτόν τον τρόπο, η κίνηση αυτή του Παπανδρέου δεν ερμηνεύεται με βάση το τώρα αλλά με βάση το μετά. Θα έχει υπάρξει αυτός που θέλησε να "μιλήσει ο λαός".

Τώρα θα πει κάποιος πως δε θέλουνε εκλογές όταν βγαίνουν όλοι και τις ζητάνε; Τις εκλογές δεν τις ζητάνε έτσι και αλλιώς εδώ και πολλούς μήνες τα κόμματα έτσι και αλλιώς. Τις εκλογές πολύ απλούστατα τις ζητάει το εκλογικό σώμα. Αυτοί σαν καλοί μεταπράτες της "λαικής βούλησης" κάνουνε το ελάχιστο που μπορούν να κάνουνε. Θυμάστε κάποια αντιπολίτευση προ Μνημονίου; Ένα μικροσκάνδαλο γινόταν και η αντιπολίτευση ζητούσε εκλογές. Αυτό θα το δείτε και στις προεκλογικές εκστρατείες, αν γίνουν. Πάλι με εξαίρεση το Σύριζα (που είναι αρκετά ηλίθιοι να θέλουνε να κυβερνήσουν), όλοι σχεδόν θα αποφύγουν δια ροπάλου το ενδεχόμενο της αυτοδυναμίας. Το ΚΚΕ θα αρχίσει τα ανεδαφικά που θα συσπειρώσουν τον βαρύ σταλινικό πυρήνα του κόμματος και μόνον αυτόν. Το ΛΑΟΣ θα λέει και θα ξαναλέει για κυβέρνηση συνεργασίας. Και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα προσπαθήσουν να δουν πως θα κάνουνε μαζί κυβέρνηση. Ως εκ τούτου τις εκλογές θέλουνε να τις αποφύγουνε δια ροπάλου. Όχι επειδή θα είναι ο Τσίπρας πρωθυπουργός και πρόεδρος της δημοκρατίας ο Γλέζος. Αλλά επειδή θα μετασχηματίσουν τόσο τους πολιτικούς και κομματικούς μηχανισμούς, ώστε οι κομματικοί μηχανισμοί να έχουν σοβαρό πρόβλημα λειτουργίας. Για αυτό αυτή τη στιγμή ο Σαμαράς λέει κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Η επιλογή της ΟΝΕ και της ΕΕ είναι επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου σύσσωμου, άρα και σύσσωμος ο πολιτικός μηχανισμός του θα πρέπει να την στηρίξει. Και αν ειναι να πέσουν "εκλογικά" να πέσουν όλοι μαζί. Αυτό λέει ο Σαμαράς 6 μήνες τώρα.

Με τα σημερινά νομίζω ότι δημοψήφισμα δεν πρόκειται να γίνει έτσι και αλλιώς αλλά ακόμα και αν γίνει νομίζω δεν είναι εύκολο σε αυτή τη φάση να ξεκαθαρίσει κανείς εύκολα ανάμεσα στο όχι και την αποχή.

Τέλος πάντων. Αυτή τη στιγμή είναι όλα ρευστά έτσι και αλλιώς...

Στο ποιο μπορεί να είναι το διακύβευμα για εμάς τα λέει πολύ καλύτερα ο σύντροφος γατουλέας εδώ.

Οπότε εγώ σταματάω.

ΥΓ. Όταν λέω δούλεμα με τη σέσουλα εννοώ ότι το 90% όσων αποφάσεων παρθούν είναι προαποφασισμένο.

Update 3.21 μμ: Άκουσα ειδήσεις και τρόμαξα για το πόσο συμπαθή έχει κάνει ήδη τον ΓΑΠ όλο αυτό το κοινοβουλευτικό τσίρκο...

Update 10.07 μμ: Προς στιγμήν τρόμαξα ότι θα μπορούσε να καταστεί συμπαθής... Το ψιλό γαζί συνεχίζεται...

Μηδενική ανοχή όχι μαλακίες

2011-11-02T17:32:00.000+02:00

Παρακολουθώ στο βαθμό που μπορώ τα τεκταινόμενα με το "occupy wall st" στο βαθμό που οι χρόνοι μου και η όρεξη αλλά και η επικαιρότητα μου το επιτρέπει... Δεν έχω πάρει πρέφα ειδικώς τι γίνεται και ούτε έχω κάποια συνολική εικόνα για μια εκτενή τοποθέτηση. Ένα από τα πράγματα που ωστόσο μου έκανε εντύπωση είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις η αστυνομική καταστολή ήταν τρομερά δυσανάλογη. Στην Μελβούρνη για παράδειγμα μιλάμε για 400 συγκεντρωμένους που τους τραβολόγησαν έναν έναν από την πλατεία. Πάνε οι παλιές καλές εποχές της ενσωμάτωσης ή της άνετης καταδίκης τέτοιων πραγμάτων. Ειδικότερα είδα ένα βίντεο από την αυστραλιανή τηλεόραση και μου πέσαν τα μαλλιά από το πόσο "βιδωμένοι" ήταν οι μπάτσοι. Στο δε Oakland της Καλιφόρνια γίνεται εδώ και 10 μέρες λίγο ένα μικρός χαμός. Την πρώτη μέρα του occupy oakland οι μπάτσοι επιτέθηκαν απρόκλητα στο πλήθος των 1500 (!!!) ατόμων, όπου και διάλυσαν την κατάληψη της πλατείας (εδώ το βίντεο από το τοπικό indymedia). Μάλιστα ένας διαδηλωτής (βετεράνος κιόλας του Ιράκ νομίζω) έφαγε δακρυγόνο στο πρόσωπο και είναι σε κόμμα. Γενικώς από όσο μπόρεσα να διαβάσω συνολικά έχει πέσει δυασανάλογη καταστολή στο όλο κίνημα... (εδώ συλλογή κειμένων και ειδήσεων σχετικών με το Oakland.)

Κάποια πρώτα συμπεράσματα (μερικά και εντελώς πρωτόλεια) λοιπόν...

Η όλη ιστορία του Συντάγματος έδειξε ότι στις δεδομένες συνθήκες αυτό που μπορεί να ξεκινάει σαν μια απολίτικη α λά web 2.0 διαμαρτυρία μπορεί πολύ γρήγορα να εξελιχθεί σε αντιθεσμική και γενικευμένης έκτασης εξέγερση. Αυτό, μόνο να υποθέσω μπορώ, έξω το είδανε και για αυτό πάτησαν στο λαιμό εν τη γενέσει τους αυτά τα κινήματα. Γιατί καλά τα κινήματα εκδημοκρατισμού στην Τυνησία και την Αίγυπτο, αλλά εμείς εδώ στις ΗΠΑ είμαστε μια δημοκρατική χώρα και μπλα μπλα μπλα...

Από την άλλη και επιπλέον, το καπιταλιστικό σύστημα διεθνώς έχει ζοριστεί τόσο που πλέον δεν επιδέχεται ούτε την παραμικρή κριτική. Οι φωνές που ζητάνε μεταρρυθμίσεις και αλλαγές συνεχώς θα αντιμετωπίζονται με καταστολή και βία πράγμα που θα ριζοσπαστικοποιεί τον κόσμο.

Τέλος, οι περισσότερο οι λιγότερες ορατές αντιστάσεις όλης της προηγούμενης τριακονταετίας του νεοφιλελευθερισμού και οποίες τον έφεραν σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει να καταπολεμηθούν ριζικά. Τι θέλω να πω: ο νεοφιλελευθερισμός και η χρηματιστικοποιήση του καπιταλισμού τα τελευταία 30 χρόνια ήταν αποτέλεσμα των μικρών και περιφερειακών αγώνων (που είναι τρομακτικά πολύ περισσότεροι απο ότι μπορούμε να φαντάστουμε) η μετατόπιση απο την εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας στο το χρήμα παράγει χρήμα οφείλεται στο ότι αυτοί ακριβώς οι αγώνες ανέβαζαν το κόστος και μείωναν την υπεραξία της εργασίας. Και εδώ είναι ένα μπλοκάρισμα του καπιταλιστικού συστήματος τώρα: επειδή αυτοί οι αγώνες δεν ήταν καταρχήν πολιτικοί ή τέλος πάντων τα πολιτικά τους χαρακτηριστικά ήταν ελάχιστα και αυτό το γεγονός εκτός από φαινομενική αδυναμία ήταν και η κύρια δύναμη τους. Αυτοί οι αγώνες λοιπόν, δεν αναγνωρίστηκαν είτε απο το σύστημα είτε απο τα ίδια τους τα υποκείμενα σαν "αντικαπιταλιστικοί" και έτσι μπόρεσαν να διευρυνθούν και σε πλείστες περιπτώσεις να πετύχουν πράγματα. Αυτά συσσωρευμένα αποτελούν πλήγμα στο καπιταλιστικό σύστημα πλέον και προκειμένου αυτό να μπορέσει να τους αντιμετωπίσει θέλοντας ή μη τα υποκείμενα τους αναγνωρίζονται πλέον σαν αντισυστημικοί αντιθεσμικοί αγώνες. Με αυτή την έννοια εκεί που πριν 10 χρόνια αν θα ρώταγες τα υποκείμενα αν είναι αντισυστημικοί αν θίγουν τον πυρήνα τον καπιταλισμού κλπ αυτά θα σου απαντούσαν σχεδόν κάθετα όχι, σήμερα το ίδιο το σύστημα τα φέρνει να απαντήσουν καταφατικά σε αυτό.

Προφανώς όλα αυτά χρήζουν αρκετής συζήτησης...

'Αμα είσαι το πιο παλιό μαγαζί...

2011-11-02T13:59:00.004+02:00

...έχεις κατοχυρώσει και την πατέντα.

Θα μπορούσε να είναι θράσος, αλλά δεν είναι... Θα μπορούσε να είναι μαλακία αλλά δεν είναι... Θα μπορούσε να είναι χίλια δύο πράγματα (απόκτηση εμπειρίας, επαγγελματική κατάρτιση του ΟΑΕΔ, μαθητεία, πρακτική άσκηση) αλλά πάλι δεν είναι.

Τι είναι;

Ονομάζεται διακονία αγαπητέ μου αναγνώστη και δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο ότι πρόκειται κυριολεκτικά για τζάμπα εργασία...

Ορίστε και η αγγελία

Ζητείται (πρόσωπο), ορθόδοξος χριστιανός, γνώστης της Αγγλικής γλώσσας σε επίπεδο Proficiency, που να επιθυμεί να προσφέρει τις γνώσεις του ως Διακονία (αμισθί) για μετάφραση πανεπιστημιακών θεολογικών κειμένων.

Το πολύ ενδιαφέρον στην όλη ιστορία είναι ότι η συγκεκριμένη αγγελία φαίνεται να προέρχεται από ιδιώτη. Δηλαδή δεν σου λέει καν "είμαι το τάδε εκκλησιαστικό ίδρυμα έλα κάντο να πάρεις χαρτάκι τι καλός (μαλάκας) που ήσουνα"...

Κοινώς κάποιος εκεί έξω ψάχνει για μαλάκες...

Ό,τι αγαπήσαμε σε αυτόν τον κόσμο...

2011-10-29T21:41:00.003+03:00

...από χτες με έχει πιάσει μία συγκίνηση μαζί με μία κλασσική ταπηροκρανίωση (μαλλιά δεν έχω να τραβάω οπότε τα παίρνω εύκολα στο κρανίο...).

Από χτες λοιπόν συγκινούμαι συνέχεια. Με συγκίνησαν αυτοί εδώ οι πιτσιρικάδες σε αυτή την επική φωτογραφία.

Προσέχτε το ύφος στους πιτσιρικάδες. Ένα υπέροχο, ένα πανέμορφο, ένα άγριο και ένα συγκλονιστικό "άντε γαμήσου". Και ταυτόχρονα ένα μειδίαμα που σε κάνει να ανατριχιάσεις ουρλιάζοντας μία από τις πιο ηχηρές σιωπές που έχω ακούσει. Και ταυτόχρονα και επιπλέον ένα γύρισμα του κεφαλιού όχι προς τους επισήμους και την Βουλή (τη Βουλή που δύο χρόνια τώρα τη φυλάνε όλοι ο μπάτσοι της Ελλάδας και όλα τα κόμματα της) αλλά ούτε και ευθεία (που θα σήμαινε δεν σε αναγνωρίζω σαν επίσημο). Ένα γύρισμα του κεφαλιού προς την αντίθετη κατεύθυνση, την αντίθετη κατεύθυνση προς τη μεριά της πλατείας. Της πλατείας που χιλιάδες διαδηλωτές έχουνε μετατρέψει σε σημείο αντίστασης, σύγκρουσης και αγώνα. Επομένως δεν έχουμε μόνο την αποστροφή του βλέμματος από την πολιτική εξουσία του τόπου έχουμε και το κοίταγμα, και την αναγνώριση άρα, αυτού που αξίζει να αναγνωρίσουμε και να αποδώσουμε σεβασμό. Τους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες.

Η υπέροχη αυτή κίνηση κατά την ταπεινή μου γνώμη μπαίνει επάξια στον κατάλογο των σουρεαλιστικών, ντανταιστικών και καταστασιακών σκανδάλων. Πρώτη στη λίστα. Πρώτη γιατί δεν είναι μια πρωτοπορία αυτή που την κάνει αλλά μαζικά οι πιτσιρικάδες αυτού του τόπου...

Μόνο έτσι εξηγείται το μένος όλων των κομμάτων σε αυτό που έγινε χτες.

Τη φάτσα της Διαμαντοπούλου δεν την σχολιάζω καν... Μεταφέρω το σχολιασμό μιας πιτσιρίκας απο το indymedia...

το καλυτερο ηταν η φατσα της Διαμαντοπουλου οταν περνουσαν τα παιδια με τα μαυρα κουρελακια. πολυ το χαρηκα!!!!!! πολυ σωση και η δηλωση Γλεζου οτι η επετειος του οχι βρηκε φετος την πραγματικη σημασια της. οι μπατσοι δεν αφησαν κοσμο στην αθηνα φοβουμενοι επεισοδεια αλλα οσα παιδια κατεβηκαμε στην παρελαση περασαμε τελεια!!! μονο η φατσα της σκυλας ηταν ολα τα λεφτα!! αν ειναι ετσι οι παρελασεις θα κατεβαινουμε συνεχεια μονο που την αλλη φορα τα κουρελακια θα συνοδευονται και με μπουκαλι.

Συγκινήθηκα μετά πάλι σήμερα στο γλέντι-συλλογική κουζίνα αλληλεγγύης που έγινε στην πλατεία Δημαρχείου στο Περιστέρι... Συγκινήθηκα γιατί μέσα στη γενικευμένη κατάθλιψη, ο καθένας μας κουβαλώντας τα προβλήματα του, τα έβαλε κάτω και απέδωσε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, έστω και για κάποιες ώρες. Συγκινήθηκα γιατί η μόνη διέξοδος στα προβλήματα μας θα είναι πάντα εσαεί και μέχρι το τέλος του σύμπαντος η συλλογικότητα, η κοινότητα και ο αγώνας. Συγκινήθηκα επειδή έβλεπες απο παιδάκια στα καροτσάκια μέχρι παπουδογιαγιάδες 80 χρονών...

Τέλος για σήμερα με τις συγκινήσεις έρχεται να ρίξει το αλατοπίπερο η συμπλογκερίτισα, συναγωνίστρια και συντρόφισσα espoir... Με αυτό εδώ το υπέροχο κείμενο. Το πρόβλημα μου βέβαια, είναι ότι δεν ξέρω τι με συγκίνησε (αν και υποψιάζομαι ότι είναι η βαθιά συμπάθεια -με την έννοια του συμπάσχω- της espoir). Και μάλλον αυτό το ανάγει σε κάποιου είδους τέχνη... Μπορεί αν το βάλω κάτω να καταφέρω να εξήγησω. Αλλά δεν με νοιάζει... ίσως καλύτερα να το αφήσω έτσι. Να πλανάται στο μυαλό μου με μία αρτιστίκ εσάνς... (Ντάξει, οκ σταματάω το γλείψιμο...).

Δε θα ήθελα να περάσω στις ταπηροκρανιάσεις μου για μια σειρά απο λόγους. Θα σταθώ μόνο σε μία εν είδη αφορισμού μιας και όλη η αριστερά κάθε 28η Οκτωβρίου συμμετέχει στην εθνική ενότητα από κει που είναι ο ρόλος της. Και επειδή και φέτος έκανε το ίδιο πράγμα... καλό είναι να ξέρουν αυτά τα τσουτσέκια του αστικού κράτους ότι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και τα μέλη του ΕΑΜ δεν αγωνίστηκαν για να γυρνάνε τα ηλίθια Κνιτόπουλα στα διαδίκτυα να μας μιλάνε και να μας λένε ότι είναι οι γνήσιοι εκφραστές της λαικής βούλησης.

Και για να γίνει πιο σαφής η ρητή αμφισβήτηση μου προς την ταύτιση λαικής βούλησης και ΚΚΕ, ας μας πουνε οι ΚΚΕέδες εδώ πως εξέφρασαν την λαική βούληση...

Παλιά ήμουνα της άποψης ότι δεν έχει νόημα να προσπαθείς να πάρεις πίσω απο την σταλινική μηχανή κομμάτια της ιστορίας σου... Ας είναι καλά η εγγονή ενός αντάρτη του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ και εξόριστου στην Μακρόνησο που με έχει πείσει (όχι τόσο με επιχειρήματα αλλά κυρίως με σκέψεις) πλέον για το αντίθετο.

Ευτυχώς για αυτόν τον κόσμο τα πρώτα βήματα έχουν γίνει ήδη... Αφιερωμένο σ' αυτή και σ' αυτόν...

...ήταν πάντα ενάντια του.

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε

2011-10-28T17:11:00.004+03:00

Γεμίσαμε παρακρατικούς προβοκάτορες

2011-10-28T16:52:00.001+03:00

Το βιντεάκι που ακολουθεί αλιευμένο από τα νέα του indymedia μας δείχνει τους συνήθεις προβοκάτορες οι οποίοι πήγαν εκδρομή στην Ξάνθη για το τριήμερο και οποίοι αφού έχουν διαβρώσει τη νεολαία μας η οποία σταματάει την παρέλαση και τους ακολουθεί βρίζουν στη συνέχεια τα αστυνομικά όργανα ως -άκουσον άκουσον- μπάτσους, γουρούνια, δολοφόνους... Τι κάνει το κράτος; Τι κάνει η ΕΛ.ΑΣ.; Τι κάνει το ΠΑΜΕ;

ΥΓ. Σε αυτή τη χώρα πλέον ό,που μαζεύεται κόσμος θα γίνεται της πουτάνας απο δω και πέρα. Από ότι είδα όμως στους επισήμους όλο κάτι δευτεράντζες έστειλαν... κάτι γραμματείς υπουργείων και μαλακίες... Ούτε έναν βουλευτή; Ούτε έναν υπουργό; Α μα πια...

To 53% δυστυχώς περιλαμβάνεται στο 99%

2011-10-27T19:57:00.003+03:00

Σας είχα πει για blog του 99% σε προηγούμενη ανάρτηση, όπου πιο συγκεκριμένα είχα χαρακτηρίσει το περιεχόμενο του σαν περιπτώσεις εργατικής υποτίμησης. Ωραία λοιπόν, αυτό το blog έχει απάντηση με ένα άλλο blog φτιαγμένο από συντηριτικούς αυτή τη φορά. Πρόκειται για το 53%, που από ότι κατάλαβα αναφέρεται σε ένα 53% που είναι το ποσοστό αυτών που πληρώνουν φόρους τις ΗΠΑ. Το blog γενικώς καταφέρεται ενάντια στο 99% με ανάλογες σε ύφος φωτογραφίες. Ωστόσο, αυτό το οποίο κάνει τρομερή εντύπωση είναι ότι οι ιστορίες και οι καταστάσεις που περιγράφονται εκεί είναι σχεδόν πανομοιότυπες με αυτές του 99%. Τα ίδια προβλήματα και τα ίδια αδιέξοδα (για να είμαστε ακριβείς η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μία μικρή μετετόπιση προς πιο μικροαστικά στρώματα...). Αλλά υπάρχει μία πολύ βασική διαφορά. Η αίσθηση από το 99% είναι η αίσθηση μιας εργατικής δύναμης που την υποτιμά η οικονομία, αλλά η ίδια έχει επίγνωση σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό αυτής της υποτίμησης και ως εκ τούτου απαιτεί κάτι καλύτερο για το αποτέλεσμμα της εργασίας της. Η αίσθηση από το 53% είναι η αίσθηση μιας εργατικής δύναμης που αφού έχει υποτιμηθεί από την οικονομία αυτουποτιμάται στη συνέχεια και από τα ίδια της τα υποκείμενα έχοντας φάει, χωνέψει και τελικά ενσωματώσει όλη την νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα περί του ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει, άμα δουλε΄ψεις σκληρά θα βγεις κερδισμένος και άλλα τέτοια... Αυτή η αυτουποτίμηση του 53% είναι μάλλον και το πλέον ενοχλητικό σε αυτό το blog τελικά... Τελικά όμως, μιας και μιλάμε για την αμερική το περίεργο δεν είναι το 53%. Το περίεργο παραμένει το 99%.

Ε, ψιτ... Ναριτάκι...

2011-10-27T00:09:00.003+03:00

...το γλειφιτζούρι που γλείφεις έχει λιώσει από το '30. Αυτό που γλείφεις τώρα είναι το ξυλάκι του...

Quiz

2011-10-26T10:52:00.000+03:00

Δεν αντέχω. Αν και πλέον όπως πολύ σώστα είπε το (sic) cognord οι αριστεροί μας χρήζουν όχι πολιτικής κριτικής αλλά ψυχιατρικής παρακολούθησης. Χέζουμε λοιπόν την πολιτική κριτική, (που να συμπληρώσω εδώ εγώ ότι και πολύ τους είναι) και σας ρωτάω:

Μπλοκ αριστερής οργάνωσης την Πέμπτη, όπως βλέπετε πλήρως εξοπλισμένο με όλα τα εξαρτήματα του κουκουλοφόρου. Μάσκες, γυαλιά, καδρόνια, τσάντα πλάτης, γυαλιά του σκι όλα (μόνο παραπάνω αξεσουάρ η ντουντούκα πράγμα το οποίο επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για αριστερούς). Η μόνη παρέμβασή μου ήταν να σβήσω το πανώ...

Ποια είναι λοιπόν αναγνώστη μου αυτή η αριστερή οργάνωση που κατέβηκε έτσι στο δρόμο την Πέμπτη;

Ο νικητής κερδίζει ένα ταψί μηλόπιτα από τα χεράκια μου.

(Thanx A. για τη φώτο.)

Άιμ αζ μαντ αζ χελ

2011-10-25T21:34:00.001+03:00

Έχω σκυλοβαρεθεί μέχρι αηδίας να μιλάει η Παπαρήγα για συνεργασία με μπάτσους όταν αυτή και το κόμμα της είναι σε κάθε πορεία με το τηλέφωνο στο χέρι και απευθείας σύνδεση στη ΓΑΔΑ. Όταν αισθάνονται τόσο άνετα στις κινητοποιήσεις τους να κάθονται με πλάτη στα ΜΑΤ και μέτωπο στους διαδηλωτές.

Έχω σκυλοβαρεθεί μέχρι αηδίας να μιλάνε για συνεργασία αναρχικών και μπάτσων οι αριστεροί που υποστηρίζουν καθεστώτα στα οποία η αστυνομία ήταν η μόνη πραγματικότητα.

Έχω σκυλοβαρεθεί να μιλάνε για παρακρατικούς οι αριστεροί που παίρνουνε επιχορηγήσεις απο το κράτος, μισθούς για τους βουλευτές τους και τα τακιμιάζουνε απο σαράντα μεριές με όλο τον φανερό και κρυφό κρατικό μηχανισμό.

Έχω σκυλοβαρεθεί να μιλάει για εργάτες ένα ΚΚΕ που έχει εργαζομένους (και άρα τους εκμεταλλεύεται, τους απολύει κλπ).

Έχω σκυλοβαρεθεί να ξεφτιλίζουνε έννοιες και πράγματα. Όταν το Ιούνη ο κόσμος από τις λαϊκές συνελέυσεις προσπάθησε να κάνει αποκλεισμό της βουλής έφαγε ξύλο και χημεία. Όταν 5 μήνες μετά τον κάνει το ΚΚΕ μόνο που δεν τρώγανε σποράκια οι μπάτσοι.

Έχω σκυλοβαρεθεί να διαβάζω σε μία πρόταση τις λέξεις "το ΚΚΕ, το μαζικό λαϊκό κίνημα και ο λαός".

Έχω σκυλοβαρεθεί να μιλάνε για κουκουλοφόρους, μπαχαλάκηδες και παρακρατικούς το πλήθος των αριστεριστών που όποτε τους βολεύει στους πολιτικαντισμούς τους τούς κλείνουνε το μάτι και όποτε δεν τους αρέσει μιλάνε για αναρχοφασίστες.

Έχω σκυλοβαρεθεί να μιλάνε οι αριστεροί νομίζωντας ότι είμαστε όλοι μας ένα μάτσο ηλίθιοι μπάχαλοι και οι ακροατές τους λοβοτομημένοι με επιστημονικές μεθόδους του Ινστιτούτου Λεμονόσοφ.

Έχω σκυλοβαρεθεί να μιλάει ένα αριστερό μέρος του κράτους (που είναι στη βουλή, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους κρατικούς θεσμούς, στη ΓΣΕΕ, σε πανεπιστημιακές θέσεις, στα ΜΜΕ που κατέχουνε ακόμα και μέσα παραγωγής) για τους προλετάριους και για κομμάτια της τάξης που δεν έχει καθυποτάξει σαν να είναι ίδιοι με αυτούς... αλλά έτσι πάει... αν ο μόνος με τον οποίο έχεις επαφή είναι το κράτος δεν ξέρεις άλλη γλώσσα...

Έχω σκυλοβαρεθεί τα σταλινομούλαρα που έχουνε τα χέρια τους βαμμένα με αίμα εκατοντάδων χιλιάδων εξεγερμένων να έχουν το θράσος να μιλάνε για δολοφόνους.

Έχω σκυλοβαρεθεί για άλλη μια φορά να μετατρέπουν την μαζική οργή των διαδηλωτών σε υπόθεση "200 ατόμων σε διατεταγμένη υπηρεσία". Έλεος πια 40 χρόνια οι ίδιες μαλακίες. Ντάξει έκλεισε η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ και είναι δύσκολο να παράξετε μία καινούρια ιδέα... Κάντε κάνα brainstorming... Όλο και κάποια καινούρια μαλακία θα σας κατέβει.

Έχω σκυλοβαρεθεί άνθρωποι που τα παίρνουνε κανονικά πάνω και κάτω από τα τραπέζια να μιλάνε για ανθρώπους που κάθε τους μέρα είναι πιο μαύρη από την προηγούμενη και που το μόνο τους έγκλημα είναι που πήρανε το σώμα τους, τη φωνή τους, μία πέτρα και τους δρόμους.

Έχω σκυλοβαρεθεί να λοιδορείται ένα κομμάτι των εκμεταλλευομένων σαν "λεγόμενος αναρχικός χώρος". Δεν έχουμε δηλαδή ούτε το δικαίωμα να αυτοπροσδιοριζόμαστε πολιτικά στην χώρα του "ότι δηλώσεις είσαι;" Πείτε μας λοιπόν, κουστουμαρισμένοι κύριοι: Κάνοντας τι ένας αναρχικός κερδίζει το δικαιώμα του να τον αποκαλείται αναρχικό;

Εν τέλει. Οι αναρχικοί, οι αντιεξουσιαστές τα τελευταία 20 χρόνια έχουν δώσει μαζί με την τάξη τους χιλιάδες αγώνες χωρίς καμία ανταμοιβή, χωρίς καμιά υστεροβουλία την στιγμή που το 90% των αριστερών νοιαζόταν για ψήφους, για θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, για πανεπιστημιακές καριέρες, για αναρίχηση στο εσωτερικό του κομματικού ή συνδικαλιστικού τους μηχανισμού, για κάθε τι άλλο δηλαδή εκτός από τον ίδιο τον αγώνα.

Και ναι οκ. Έχουμε προβλήματα και ζητήματα. Γίνονται μαλακίες και λάθη. Ναι οι μπάτσοι μας παρακολουθούν και πιθανά κάποιους ηλίθιους να τους ελέγχουν κιόλας (εδώ πήγανε στο συνδικάτο οικοδόμων να "παρακολουθήσουνε" συνέλευση στους αναρχικούς δε θα έρθουνε;). Αλλά εντός μας, στα εγχειρήματα μας, στις συζητήσεις μας, στις συνελεύσεις μας ο διάλογος και η κριτική μας ανθίζει πολύ περισσότερο από ότι στα σταλινικά θερμοκήπια (που πριν δύο βδομάδες αποκατέστησαν τον Βελουχιώτη αλλά επειδή διαφώνησε με το κόμμα πριν 70 χρόνια δεν του έδωσαν την κομματική ιδιότητα...). Και αυτός ο διάλογος και αυτή η κριτική δε γίνεται για να προσδώσει "νομιμοποιήση" ή να "πείσει για τις καλές προθέσεις μας". Χεστήκαμε πατόκορφα, για το κράτος σας, την αστική σας δημοκρατία, την οικονομία σας, τους θεσμούς σας, τον κόσμο σας που το μόνο που ξέρει να παράγει κάθε μέρα είναι νέα πεδία εξευτελισμού του προλετάριου. Αν μας ένοιαζε κάτι και αν μας νοιάζει ακόμα κάτι είναι το κίνημα και η εξέγερση που θα σας κάνει να τρέχετε πίσω στις τρύπες σας και προσπαθείτε να φύγετε κολυμπώντας από αυτή τη σκατοχώρα.

Και αυτό εν τέλει σας ενοχλεί. Και στους αναρχικούς και σε κάθε έντιμο αγωνιστή: ότι δεν μπορείτε να τον εξαγοράσετε (με μια θέση στο δημόσιο ή στο μηχανισμό, στο κράτος ή στα ΜΜΕ). Τελειώσαν αυτά και τελειώνετε και εσείς μαζί του...

Ναι τα έχω πάρει στο κρανίο και να πα να γαμηθείτε όλοι σας. Δεν έχω να φάω, τρέχω σε συνεντεύξεις των 300 ευρώ και έχω και σας τους μαλάκες να μιλάτε για τα λαό, για το κίνημα, για την δημοκρατία, για τις τράπεζες, για τον κώλο που σας πέταγε.

Ρε άντε στα τσακίδια.

ΥΓ. Ο τελευταίος έντιμος κομμουνιστής βουλευτής ήταν ο Καρλ Λημπνεχτ. Τέλος.

Αυτό θα πει παρέμβαση στο μαζικό λαϊκό κίνημα

2011-10-25T16:32:00.000+03:00

Μεταφέρω ανταπόκριση από λαική συνέλευση γειτονιάς κάπου στην Αθήνα... Έτσι για να ξέρετε τι σημαίνει όταν λένε κάποιοι αριστεριστές μαζικό λαϊκό κίνημα.

Η συγκεκριμένη λαική συνέλευση απαρτίζεται κατά 1/3 απο αριστεριστές, άλλο 1/3 από μέλη του ευρύτερου α/α/α χώρου και απο 1/3 ακόμα από αυτό που λέγεται χύμα κόσμος. (Είναι προφανές για μένα ότι αυτές οι κατηγοριοποιήσεις είναι λίγο ηλίθιες και βλαμμένες, μιας και σε μια συνέλευση γειτονιάς συμμετέχεις ως μέλος της γειτονιάς, αλλά θα καταλάβετε παρακάτω γιατί γίνεται αυτή η κατηγοριοποιήση). Σε αυτή τη λαική συνέλευση λοιπόν εμφανίζονται κάποιοι από τους αριστεριστές και τι ζήτημα βάζουν στη συνέλευση;

Αν λέει κινδυνεύσουν απο τους αναρχοφασίστες (η λέξη χρησιμοποιήθηκε ετσι ακριβώς) τα μέλη της λαικής συνέλευσης που ειναι κοντά στους α/α/α να δηλώσουν ανοιχτά ότι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς ή έστω να τους προστατεύσουν... Επιπλέον, έφεραν ένα κείμενο φτιαγμένο απο σταλινobotακι που το τάισαν την απαράδεκτη ανακοίνωση της ανταρσύας και απαίτησαν να ψηφιστεί όπως είχε και άφησαν να εννοηθεί ότι θα αποχωρούσαν, αφού δεν νοιώθουν ασφάλεια για να συνεργαστούν με προστάτες δολοφόνων. Επί τρείς ώρες η συνέλευση συζητούσε αυτό το θέμα. Στο τέλος τέθηκε σε ψήφιση το κείμενο και τα αποτέλεσμα ήταν να το ψηφίσουν μόνο αυτοί που το έφεραν, ως εκ τούτου αποχώρησαν απο την συνέλευση (μάλιστα κάποια μέλη της ανταρσύας διαφώνησαν πλήρως με την οργάνωση τους και ούτε το ψήφισαν ούτε έφυγαν απο τη συνέλευση...).

Προσέχτε λοιπόν τι κάνουν οι καλοί μας αριστεριστές. Δεν έρχονται απλά σε μία λαϊκή συνέλευση να συζητήσουν αυτό το θέμα ή έστω να συνδιαμορφώσουν ένα κείμενο για να βγάλει η συνέλευση για αυτό το θέμα. Έρχονται και απαιτούν από τη συνέλευση να αναπαράγει τον σάπιο τους κομματικό λόγο εκβιάζοντας τη συνέλευση με αποχώρησή τους σε άλλο ενδεχόμενο. Ταυτόχρονα κατηγορούν σχεδόν ως δολοφόνους μέλη της συνέλευσης τους συναγωνιστές τους που ήταν δίπλα δίπλα στο Σύνταγμα, στους αποκλεισμούς της βουλής, που φάγανε μαζί χημικά και ξύλο. Τόση διαστρέβλωση μπορεί να προκαλέσει η ιδεολογία στον εγκέφαλο...

Προς τιμήν τους κάποια λίγα μέλη της ανταρσύας διαφώνησαν ανοιχτά με όλη την μεθόδευση και τους θεατρινισμούς των υπολοίπων και αν υπάρχει κάτι που σώζει τον αριστερισμό στην ελλάδα από την πλήρη του σταλινοποίηση είναι κάποια τέτοια μέλη και ίσως κάποια στελέχη με ανοιχτό μυαλό και βαθιά συναίσθηση για το τι σημαίνει κουμμουνιστής άνθρωπος.

Το πιο επικίνδυνο απο αυτή την ιστορία δεν είναι η αποχώρηση των μελών της ανταρσύας απο τις συνελεύσεις γειτονιάς. Το πιο επικίνδυνο στην όλη ιστορία είναι ότι γίνονται ιμάντες της κομματικής γραμμής του Περισσού και ότι βάζουνε σε εγχειρήματα που προφανώς δεν έχουνε καμιά σχέση με το σκηνικό του συντάγματος διλλήματα με τον πιο χυδαίο τρόπο... Αν λάβει κανείς υπόψην του στο παρελθόν ότι ειδικά τα μέλη της ανταρσύας σκάνε στις λαικές συνελεύσεις με κοινή γραμμή αυτό μπορεί να αναδειχθεί σε πρόβλημα...

Τέλος πάντων, αγαπητέ μου αναγνώστη... τώρα ελπίζω να ξέρεις τι εννοούν μερικοί αριστεριστές όταν λένε μαζικό λαϊκό κίνημα, καθώς επίσης και το πως το προάγουνε (και αν δεν κατάλαβες θα σου εξηγήσουν οι ίδιοι...).

Όλη η αλήθεια...

2011-10-23T16:16:00.001+03:00

Πάει πολύς καιρός που το ΚΚΕ αποτέλεσε έμπνευση για τούτο το ιστολόγιο. Ο επανορισμός του ΚΚΕ σαν πηγή έμπευσης είναι μεγάλη στιγμή, αν όχι για την ιστορία αλλά τουλάχιστον για τους φανατικούς αναγνώστες μου.

Αντιγράφω λοιπόν κατευθείαν από τον Ριζοσπάστη... και μάλιστα για να επιβεβιώσω τα λεγόμενα του ριζοσπάστη εγώ έχω και τα βίντεο που επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα. (Σε έντονα στοιχεία τα αντεγραμμένα από το ριζοσπάστη).

1. Στην οδό Βουκουρεστίου και ενώ η περιφρούρηση της διαδήλωσης επιχειρεί να απωθήσει τους κουκουλοφόρους, τη στιγμή που οπισθοχωρεί, εμφανίζονται μέσα από στοά πέντε άνδρες που φορούν σιδερογροθιές που αρπάζουν διαδηλωτή και τον ξυλοκοπούν με αποτέλεσμα να υποστεί συντριπτικά κατάγματα.

2. Το μεσημέρι της Πέμπτης, μία ομάδα από 180 - 200 κουκουλοφόρων με εξοπλισμό μπήκαν στο σταθμό του Μετρό «Αμπελόκηποι», που βρίσκεται Λ. Αλεξάνδρας και Πανόρμου (σ.σ. απέναντι από το κτίριο της ΓΑΔΑ. Αραγε είναι τυχαίο;). Αυτά τα άτομα κατέβηκαν στο σταθμό στο Μοναστηράκι και κατευθύνθηκαν στο Σύνταγμα μέσω της οδού Ερμού, όπου και μπλέχτηκαν με άλλες ομάδες που συμμετείχαν στη δολοφονική επίθεση. (Ομάδα 200ων ατόμων; 200 άτομα είναι 6 μπλοκ της άκρας αριστεράς δεν είναι ομάδα τεσπά...)

Εδώ έχουμε μια μαρτυρία απο πρώτο πρόσωπο της προβοκάτσιας.

3. Μεταξύ 12 με 2 το βράδυ της Πέμπτης στο κτίριο της ΓΑΔΑ κουκουλοφόροι (με την κουκούλα πάν στην εκκλησιά, με την κουκούλα προσκυνάνε, με την κουκούλα παίρνουν το αντίδωρο από του παπά το χέρι δηλαδή... από ότι φαίνεται οι κουκουλοφόροι δε βγαζουν ποτέ την κουκούλα...)μαζί με αστυνομικούς είχαν μαζευτεί και πανηγύριζαν με φράσεις όπως: «τους κάψαμε, τους κάψαμε...». Μήπως εννοούσαν τους διαδηλωτές, που, την ώρα της δολοφονικής επίθεσης, κουκουλοφόροι και άλλοι φώναζαν: «κάψτε τους, κάψτε τους»;

Εδώ θα δείτε όχι μόνο τη χαρά που συνεπήρε τα πλήθη στη ΓΑΔΑ αλλά και σε όλο το σώμα της ΕΛΑΣ την επόμενη μέρα.

4. Λίγο πριν την ώρα της δολοφονικής επίθεσης στο Σύνταγμα, το μεσημέρι της Πέμπτης, σε στενό μεταξύ Πανεπιστημίου και Σταδίου κοντά στο Σύνταγμα, άτομα που φορούσαν αστυνομικές στολές μπήκαν σε στοά. Λίγη ώρα αργότερα βγήκαν από τη στοά φορώντας μαύρες φόρμες και κατευθύνθηκαν προς το Σύνταγμα.

5. Το μεσημέρι της Πέμπτης, στα Προπύλαια, σχηματισμοί κουκουλοφόρων έπαιρναν οδηγίες από αστυνομικό.

Τέτοιες μαρτυρίες υπάρχουν δεκάδες και ώρα με την ώρα αυξάνουν. Και επιβεβαιώνουν το πώς στήθηκε η προβοκάτσια σε βάρος της διαδήλωσης. Επιβεβαιώνουν για μια ακόμα φορά τις διασυνδέσεις θυλάκων της αστυνομίας με συγκεκριμένες ομάδες,

που δρουν ακόμα και δολοφονικά σε βάρος του λαϊκού κινήματος.

Αυτά... και για την ιστορία να μη νομίσει κανείς ότι λασπολογώ ορίστε.

Στο ίδιο άρθρο έχει την απείρου κάλους γελοιότητα του "κουστουμαρισμένου στο Δεν Πληρώνω". And now ladies and gentlemen... A costume...

Κουστούμι στο χωριό μου λέμε την ενδυμασία με την οποία πάμε στους γάμους και στις κηδείες και απαρτίζεται (απο τα λίγα ομολογουμένως που ξέρω εγώ ο πάνκης) απο σακάκι με πέτο, ασορτί πανταλόνι (sic) και γραβάτα... Οπότε φανταστείτε για να λένε κουστούμι αυτά που φοράει ο κύριος εκεί πόσο ισχύ έχουνε και τα υπόλοιπα.

ΥΓ. Μόλις είχα την θαυμάσια έμπνευση να αποδώσω τον κουκουλόφορο σαν θέμα από ταινίας επιστημονικής φαντασίας... Κάποια άλλη στιγμή, κάποια άλλη μέρα... Άλλωστε αυτοί νομίζουν ότι είμαστε ακόμα στις δίκες της Μόσχας.

Μαλλιά ντουβάρια

2011-10-22T16:13:00.000+03:00

Το εντυπωσιακό σε αυτό το βιντεάκι δεν είναι ότι βαρέσαν αστυνομικό "διαδηλωτή", το εντυπωσιακό κατά τη δική μου γνώμη είναι πως ακόμα και ο επικεφαλής τους εκεί στο δρόμο φτύνει αίμα για να μαζέψει την υπόλοιπη συμμορία του. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ σπουδαίο στοιχείο του πως "λειτουργεί" αυτή η συμμορία. Και όχι προφανώς δεν υπαινίσσομαι ότι "απαλλάσονται" οι πολιτικοί τους προιστάμενοι επειδή οι Ματατζήδες τη βρίσκουν να βαράνε τον κόσμο. Το αντίθετο, αυτοί τους εξέθρεψαν έτσι και αυτοί οι ίδιοι διατηρούν αυτή την κατάσταση... Άλλωστε, νομίζω ότι ήρθε η ώρα αφού πλέον ήδη ένα μακροχρόνιο αίτημα του κινήματος αυτό της εξίσωσης του επιδόματος ανεργίας με το βασικό μισθό ικανοποιήθηκε, να ικανοποιηθεί και ένα ακόμα. Αυτό της διάλυσης των ΜΑΤ. Έχουν άξιους αντικαταστάτες.

Τι είναι το ΚΚΕ, τι είναι το ζουμί του...

2011-10-21T19:33:00.167+03:00

Τι να πρωτογράψεις; Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις...

Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να ξεκινήσουμε από εκεί που αρχίζουν και ξεκινούν όλα: από τον άνθρωπο. Χτες είχαμε ένα νεκρό. Ένα νεκρό άνθρωπο από τα δακρυγόνα. Λέω, είχαμε, και εννοώ απόλυτα αυτό τον αόριστο. Σήμερα δεν υπάρχει πλέον κανένας νεκρός. Ο μηχανισμός του ΚΚΕ πήρε το σώμα του πριν ακόμα καν κηδευτεί και τάισε με αυτό τους πολιτικούς τους σκοπούς. Ήταν δε τόση η ταχύτητα αντίδρασης που ούτε τα όρνια πάνω από την έρημο δεν θα προλάβαιναν να το πάρουν πρέφα. Δυστυχώς τον Δημήτρη Κοτζαρίδη δεν θα τον θρηνήσουμε όπως πρέπει ούτε στο ελάχιστο. Είναι πολύ ζόρικο και άσχημο συναίσθημα. Το κόμμα του αφού πήρε το καρότο από τον πρωθυπουργό και το μαστίγιο από τον Πάγκαλο, δεν έβγαλε την παραμικρή άχνα, το παραμικρό κιχ, την παραμικρή νύξη για τα γαμημένα χιλιάδες χημικά που ρίχνουν σε κάθε διαδήλωση τα σκυλιά του κράτους. Αντιθέτως, από την πρώτη στιγμή ξαμόλησε την αρχιπόρνη της δημοσιότητας που έχουνε μαζέψει στο ΚΚΕ την Κανέλλη να μιλάει για ορδές κουκουλοφόρων και αναρχοφασίστες -να μιλάει αυτή για φασίστες που στον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας υποστήριζε τους σερβοφασίστες που κάναν εθνοκάθαρση και σκοτώναν γυναικόπαιδα πάει πολύ. Εν ολίγοις, αν υπάρχει μία φορά θρήνος από το θάνατο του διαδηλώτη, έρχεται να προστεθεί άλλη μία από την πλήρη, άμεση και ολοκληρωτική χρήση που του έγινε από το ΚΚΕ. Εδώ ίσως, αντιτείνει κανείς μα αυτό ήταν το κόμμα του, εκεί τάχθηκε, με αυτούς ήταν. Το μόνο που έχω να αντιτείνω είναι ότι κάποιος μπορεί να αποφασίζει ζωντανός που θα ταχθεί, αλλά ο νεκρός δεν μπορεί να πάρει καμιά τέτοια απόφαση. Και πέραν όλων αυτών όπως και να το κάνουμε είναι ένας νεκρός διαδηλωτής απο δακρυγόνα. Άλλωστε, και επίσης οι νεκροί δεν ανήκουν σε κανέναν. Ειδικότερα αυτή η στάση του ΚΚΕ ήταν αυτή που με έβγαλε από τα ρούχα μου, με έναν πολύ περίεργο τρόπο που πιθανά να εξηγηθεί παρακάτω εμμέσως, πολύ περισσότερο από την απόλυτη ξεφτίλα της περιφρούρησης έξω από τη βουλή...

Από την άλλη τα γεγονότα της χτεσινής μέρας είναι ιστορικότατης σημασίας, και είναι αυτή τη στιγμή το ύψιστο ιστορικό καθήκον μας να κάτσουμε να αναλύσουμε, να μιλήσουμε και να κατανοήσουμε πλήρως την κατάσταση.

Θα μπορούσε να ακολουθεί τώρα μία πραγματικά τεράστια εξιστόρηση των εγκλημάτων των σταλινικών απέναντι στις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις. Από που να ξεκινήσουμε; Από την Κροστάνδη και την Καντόνα; Από την Ισπανία του '36; Από τη Βάρκιζα; Από την Ουγγρική επανάσταση του '56; Από το Πολυτεχνείο; Ωστόσο, μέχρι και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, όλες αυτές οι τακτικές υπάκουαν σε ένα πολιτικό σχέδιο, αυτό της γνωστής "οικοδόμησης του σοσιαλισμού" σε μία μόνο χώρα. Για να περάσουμε και στα δικά μας πρέπει να πάρουμε χαμπάρι όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται ποιος είναι ο ρόλος του ΚΚΕ στον ελλαδικό χώρο..

Δε θέλω να αρχίσω τώρα τις μαρξιστικολενινιστικές μαλακίες των επιστημονών του σοσιαλισμού περί ιμπεριαλισμού, θεωρίας των εξαρτήσεων που οδηγούν στο πολύ ευφάνταστο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα δεν μπορούσε να γίνει κομμουνιστική επανάσταση, ενώ μια χαρά μπορούσε να γίνει επανάσταση 30 ολόκληρα χρόνια πριν στην Ρωσία που είχε 2 πόλεις με βιομηχανία... Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ, είναι ότι αυτή η θέση του ΚΚΕ έχει ένα άμεσο πολιτικό συμπέρασμα και μια ολόκληρη πολιτική στρατηγική που συνοψίζεται στο ότι στην Ελλάδα αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνει το ΚΚΕ είναι να αγωνιστεί για μια αστικοδημοκρατία δυτικού τύπου και στην οποία δημοκρατία θα μπορεί να ελέγχει μερικά πράγματα. Αυτή η τακτική ακριβώς βρίσκεται πίσω από τη συμφωνία της Βάρκιζας, αυτή η τακτική κρύβεται πίσω από όλη την δράση του ΚΚΕ κατά την περίοδο της παρανομίας: η βαθιά του ανάγκη να είναι μέρος της αστικής δημοκρατίας. Αυτό που έδινε σαν αντάλλαγμα στην ελληνική αστική τάξη, ήταν ο έλεγχος της ταξικής πάλης [Σημείωση: όλα αυτά τα χρόνια το ΚΚΕ ότι ήταν στα αριστερά του το τσάκιζε με τον πιο σκληρό τρόπο, από την εποχή της ΟΠΛΑ όπου τη στιγμή που τους κυνηγούσε το ελληνικό κράτος, οι σταλινικοί του ΚΚΕ εκτελούσαν τροτσικστές μέχρι όλα τα χρόνια της εξορίας, που αν δεν ήσουν στο ΚΚΕ και ήσουν εξόριστος ή φυλακισμένος σχεδόν σε εξόντωναν με την στάση τους]. Το θέμα ήταν ότι μέχρι το '74 η ελληνική αστική τάξη δεν αγόραζε αυτό το προιόν. Το '74 πια αναγνώρισαν ότι μπαίνοντας πλέον σε μία αστική δημοκρατία δυτικού τύπου και θεωρώντας ότι 30 χρόνια ανελέητου κυνηγιού θα έχουν "βάλει μυαλό" στους κουμμουνιστές το έχουνε ανάγκη, προχώρησαν σε εκείνη την υπέροχη συμφωνία Καραμανλή-Φλωράκη... Το πολιτικό νόημα αυτής της συμφωνίας είναι ότι το ΚΚΕ μετατρέπεται πλήρως σε ένα αστικό κόμμα και ταυτόχρονα αναλαμβάνει την ευθύνη να ελέγχει στο βαθμό που μπορεί ότι κινείται στα αριστερά του. Δεν είναι εντυπωσιακό 40 χρόνια τώρα ένα κόμμα που ήταν πριν για 30 χρόνια στην παρανομία να μην έχει ούτε έναν φυλακισμένο για πολιτικούς λόγους; Να μην έχει δεχτεί σχεδόν ποτέ επίθεση κάποια διαδήλωση του από μπάτσους; Άμα στις 20/10/2011 πηγαίνε οποιοσδήποτε άλλος με κράνη και καδρόνια στη βουλή θα είχε φάει το ξύλο της ζωής του. Αυτό ακριβώς είναι και το αντάλλαγμα που έχει το ΚΚΕ όντας ένα αστικοδημοκρατικό κόμμα που πουλάει ενδιαφέρον για τους εργάτες. Και αυτό το αντάλλαγμα το χρησιμοποιήσε πλήρως τις δεκαετίες του '70 και του '80 για να αποκτήσει την πολιτική κυριαρχία στην αριστερά, πολιτική κυριαρχία η οποία πήγε περίπατο με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Τους κρανοφορους του ΚΚΕ δεν τους πείραξε ποτέ κανείς. Ίσα-ίσα που για την αστική δημοκρατία ήταν η εγγυήτρια δύναμη. Επίσης ας έχουμε υπόψην μας το εξής: στην Ελλάδα οι αριστεροί έχουν αποποιηθεί πλήρως την ανάληψη εξουσίας ακόμα και διαμέσου της εκλογικής διαδικασίας. Ποιος σώφρων πολιτικός άνδρας, ακόμα περισσότερο ποια εχέφρων ΚΕ θα έβλεπε τρία αριστερά κόμματα στις δημοσκοπήσεις να παίρνουν 25%, τα δύο κόμματα να καταβαραθρώνονται και δε θα έκανε το σκατό της παξίμαδι για σύμπραξη όλων αυτών σε μία κοινή εκλογική κάθοδο; Καμία! Πλην των δικών μας φωστήρων της αριστεράς.

Εδώ και περίπου μια δεκαετία το ΚΚΕ ακολουθεί μία τακτική πλήρους και απόλυτου διαχωρισμού από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Μόνο του παντού. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια και ακόμα πιο ειδικά ένα χρόνο τώρα το ΚΚΕ δεν ήταν ούτε σε μία σύγκρουση που δόθηκε ενάντια στα μέτρα που περνούσαν. Όποιος ήταν κάτω κατά το τρίημερο 15-27-28, το πιο πολύ που είδε ήταν το ΠΑΜΕ να κατεβαίνει, να πιάνει την κάτω μεριά της πλατείας, να κάνει αλυσίδες απέναντι στον προσυγκεντρωμένο κόσμο της πλατείας και με την πρώτη στρακαστρούκα να τα μαζεύει και να την κάνει.

Ας προσπαθήσουμε τώρα να κάνουμε και μια ερμηνεία της στάσης του ΚΚΕ στην χτεσινή ιστορία. Πρώτον, αυτό που έκαναν χτες ήταν να περιφρουρούν τη βουλή από την πορεία. Στο βαθμό που συνειδητοποιήσει κανείς βαθιά κάτι τέτοιο, τι σημασία που έχει στο μυαλό του κάθε διαδηλωτή, το πόσο αισχρό είναι στο μυαλό του οποιουδήποτε που ένα χρόνο τώρα έχει φάει τα χημικά της ζωής του, το γεγονός να βλέπει στη θέση των ΜΑΤ τους ΠΑΜίτες και αυτοί να είναι απέναντι του με ΠΛΑΤΗ στα ΜΑΤ, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσει να ξεμπλοκάρει τη σκέψη του και το μυαλό του και πιθανά τη δράση του.

Παύση. Είμαι στον α/α/α χώρο από το 1994, αυτό μας κάνει 17 ολόκληρα χρόνια. Από το '99 πλέον και δόθε δημόσια και ανοιχτά μέσα από συλλογικότητες, εγχειρήματα, έντυπα κλπ, έχουμε (και άρα έχω) ασκήσει την πιο σκληρή πολιτική κριτική στους θερμοκέφαλους ηλίθιους που θέλονται να λέγονται αναρχικοί, αντιεξουσιαστές ή οτιδήποτε άλλο. Είναι όλη αυτή η συζήτηση για τους γνωρίζοντες περί ειδικών της βίας. Ωστόσο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και κάτι ακόμα αν είμαστε σοβαρά πολιτικά υποκείμενα και λέμε ότι έχουμε στο μυαλό μας και δέκα παραπάνω πράγματα. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη της άγριας νεολαίας, αυτής δηλαδή που στο Παρίσι καίει 100 ΙΧ κάθε βράδυ, αυτή η νεολαία υπάρχει και εδώ και για μια σειρά λόγων αυτοπροσδιορίζεται σαν "αναρχία". Στην Ελλάδα, αυτή η άγρια νεολαία δεν αναγνωρίστηκε ποτέ σαν τέτοια. Τα ΜΜΕ από το '74 και μετά κάνουνε λόγο για αναρχικούς, όλη η αριστερά τους βρίζει για αναρχικούς, ε τι θα είναι και αυτοί; Αναρχικοί είναι... Εδώ έχουμε φτάσει στο επίπεδο σε υποκείμενα σαν το Μαζιώτη (σταλινικούς δηλαδή παλαιάς κοπής) να τους αναγνωρίζουμε το δικαιώμα να λένε ότι είναι αναρχικοί και να είναι και ένοπλοι μη χέσω. Τέλος πάντων, όλα αυτά δεν τα λέω για κερδίσω κανενός είδους νομιμοποιήση είτε πολιτική, είτε ηθική. Τα λέω για να επισημάνω δύο πράγματα: πρώτον ότι είμαι με τη μαζική ταξική αντιβία, και δεύτερον ότι δεν αναγνωρίζω απολύτως σε κανέναν να ασκεί βία αντί εμού, παρά μόνο αν έμπρακτα και ρητά του την έχω αποδόσει. Επομένως, η θέση μου απέναντι στην ηλιθιότητα είναι έτσι και αλλιώς εδώ και χρόνια θέση αρχής. Και όχι επίκαιρη ή εφήμερη θέση που είναι βολική για πολιτικαντισμούς. Τέλος διαλλείματος.

Μετά λοιπόν, από ολα αυτά δεν ξέρω τι έγινε και τι δεν έγινε χτες. Ποιος ήταν αυτός που έκανε πρώτος τη μαλακία ή ποιος πρωτοπείραξε το άλλο παιδάκι. Ξέρω τα εξής: το ΚΚΕ με τη στάση του επεχείρησε να κάνει ένα ενδοκινηματικό πραξικόπημα που αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκεται σε εξέλιξη. Το ενδοκινηματικό πραξικόπημα έγκειται στο ότι επεχείρησε χτες να φυλάξει τη βουλή απο 150.000 διαδηλωτές που ούτε κουκουλοφόροι ήταν, ούτε αναρχικοί ούτε τίποτα. Επιπλέον, και με άλλα λόγια το ΚΚΕ επιχειρεί αυτή τη στιγμή να πάρει τα ηνία της κοινωνικής και ταξικής διαμαρτυρίας που ένα χρόνο τώρα εκδηλώνεται δριμεία. Έχει φτιάξει το στρατό του όπως πολύ καλά είδανε και πιθανά νιώσανε όσοι ήταν κάτω και ακόμα χειρότερα να είμαστε βέβαιοι ότι αυτό το εργάκι θα το ξαναδούμε. Η κοινωνική και ταξική διαμαρτυρία πλέον ή θα είναι στα όρια που ορίζει η ΚΕ του ΚΚΕ ή θα έχει απέναντι της εκτός από τους μπάτσους και τα ΚΝΑΤ.

Αυτό είναι άλλωστε και το τελευταίο χαρτί που έχει το αστικοδημοκρατικό καθεστώς (μέρος του οποίου είναι και το ΚΚΕ) μπας και καταφέρει να διασωθεί. Το χαρτί αυτό ονομάζεται: καθορίζω με ενδοταξικούς και ενδοκινηματικούς όρους τα πλαίσια της αντίδρασης σας.

Επομένως, τώρα αυτό που θα επιχειρηθεί είναι αφενός μία εκκαθάριση του κινήματος απο αναρχικά, αντειξουσιαστικά, αυτόνομα στοιχεία και αφετέρου το καναλιζάρισμα όλης αυτής της έντονης κοινωνικής και ταξικής διαμαρτυρίας. Όταν μιλάω για εκκαθάριση δε μιλάω για κάποια νέα ΟΠΛΑ ή κάτι τέτοιο... μιλάω για εξώθηση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο του α/α/α χώρου στο περιθώριο, μιλάω για στημένες marfin με την απόδοση ευθυνών να βαραίνει όποιον άνθρωπο δεν είναι σε κάποια αριστερή οργάνωση, μιλάω για έναν παρακρατικό στρατό που θα κυνηγάει πλέον οποιαδήποτε άλλη φωνούλα που δεν συντονίζεται με τη Λιάνα Κανέλη.

Σε αυτή τη φάση είναι ο α/α/α χώρος.

Επιπλέον σε αυτή τη στημένη marfin θέλουν να επιτύχουν και κάτι ακόμα: να προκαλέσουν ρήξη εντός του κινήματος συνολικά. Το ΚΚΕ είναι με τα μπούνια σε αυτή τη φάση και όσο πρόλαβα και είδα διάφοροι αριστεροί κωλοτρίβονται ευχαρίστως σε αυτή τη γκλίτσα.

Μακάρι να ξεραν και αυτοί βέβαια...

Εν ολίγοις και για να σας λύσω όσοι έχετε την απορία. Δεν υπερασπίζομαι καμία πολιτική ταυτότητα, κανένα κόμμα και καμιά κωλοργάνωση της αριστεράς. Εγώ είμαι με τις 150.000 που ήταν χτες στο δρόμο και τις 300.000 που ήταν προχτές. Είμαι με κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται αυτόνομα, αντιιεραρχικά, αυτοοργανωμένα και αμεσοδημοκρατικά ενάντια σε ένα εκμεταλλευτικό σύστημα. Και χέστηκα αν λέει ότι είναι αναρχικός, κομμουνιστής ή ότι σκατά θέλει. Και δυστυχώς για σας κύριοι του ΚΚΕ και της αστικής σας δημοκρατίας αυτοί είναι πολλοί. Οι marfin σας τελειώσανε, οι φασίστες που ξαμολήσατε στο Σύνταγμα πάνε, ποιοι μέινανε; Η Παπαρήγα που τις δίνει συγχαρητήρια ο Πρετεντέρης.

...συνεχίζεται... όπως όλα άλλωστε.

Τι σου κάνει εντύπωση;

2011-10-21T01:17:00.000+03:00

Όχι λέω, άμα σου έχει κάνει τίποτα εντύπωση σήμερα...

ΥΓ. Οι πολίτες για τους οποίους μιλάει εδώ η Αυριανή είναι οι παλιοί καλοί "αγανακτισμένοι" πολίτες της αυτοδικίας και όχι αυτοί της πλατείας Συντάγματος ή διαδηλωτές.

Μία ακόμα μικρή μουσική ιστορία

2011-10-17T00:33:00.002+03:00

Την αγάπη μου για την αμερικάνικη φολκ οι συνεπείς αναγνώστες μου (sic) θα την ξέρουνε... Ψάχνοντας, διαβάζοντας, ακούγοντας ένα σωρό πράγματα από εργατικά τραγούδια μέχρι ιρλανδέζικη μουσική και απο στρατιωτικά εμβατήρια μέχρι εκκλησιαστικούς ύμνους έχω πέσει ουκ ολίγες φορές πάνω σε περίεργες συνάψεις. Αυτές τις περίεργες συνάψεις έχω προσπαθήσει κάπως μουσικά και πιο συντεταγμένα να τις παρουσιάσω σε αυτήν εδώ την εκπομπή. Είναι αυτές οι μικρές ιστορίες της μουσικής που ένας ρυθμός και μια μελωδία χάνονται στις απαρχές της λαικής μουσικής παράδοσης. Σε κείνη την εκπομπή είχα πέσει στο καταπληκτικό συμβάν που αφορά τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ όπου έμαθα ότι η μελωδία του προέρχεται απο ένα μπεκροτράγουδο (ή αλλιώς drinking song -δεν ξέρω πως αλλιώς να το μεταφράσω).

Προχτές λοιπόν το βραδύ θυμήθηκα αυτό το τραγούδι που λένε οι Dropkick Murphys και το έβαλα χωρίς κανένα άλλο σχόλιο, ήξερα ότι ήταν παλιό ιρλανδέζικο αντιπολεμικό, ήταν κάπως γνώριμη η μελωδία αλλά δεν έκανα το στοιχειώδες ψάξιμο. Ε, το έκανα τώρα που ο σύντροφος και συναγωνιστής και ακροατής Stormrider έκανε τη διαπίστωση.

Πρόκειται λοιπόν για δύο συγγενικά τραγούδια μιας και μοιράζονται την ίδια μελωδία. Το ένα είναι το Johnny I hardly knew you. H Wikipedia μας λέει ότι τραγούδι αυτό πρωτοεμφανίζεται κάπου στα 1820 και αναφέρεται στους ιρλανδούς στρατιώτες που πολέμησαν στην Σρι Λάνκα (Κευλάνη λεγόταν τότε). Το τραγούδι είναι αυτό:

Εδώ μας το λένε οι Clancy Brothers από τις πρώτες μπάντες που έκανε δημοφιλή την ιρλανδέζικη φολκ. Στη συνέχεια προφανώς η μελωδία αυτή πέρασε μέσα από τους ιρλανδούς μετανάστες στην αμερική και έτσι πλέον το συναντάμε σαν When Johnny comes marching home... και που είναι πλέον ένα τραγούδι του αμερικάνικου εμφυλίου που τραγούδαγαν και οι δύο μεριές... Πρόκειται περί αυτού (προσοχή ακολουθεί μιλιταριστικό τραγούδι).

Τα δύο τραγούδια συνέχισαν την πορεία τους, το ένα παρέμεινε ένα ιρλανδέζικο παραδοσιακό τραγούδι και το άλλο έγινε στρατιωτικό εμβατήριο. Έτσι λοιπόν, στη μια μεριά του Ατλαντικού το τραγούδι είναι πλέον στρατιωτικό εμβατήριο και στην άλλη αντιπολεμικό τραγούδι. Μοιάζει αστείο αλλά όπως όταν στον Αμερικάνικο Εμφύλιο το τραγουδούσαν και τα δύο αντίπαλα μέρη αυτό συνεχίζεται και σήμερα όπου πάλι το τραγουδούν δύο αντίπαλα μέρη. Ορίστε και το εμβατήριο (προσοχή ακόμα χειρότερο μιλιταριστικό τραγούδι).

Ευτυχώς που εμφανίστηκαν πριν καμια 30αριά χρόνια και οι Clash δηλαδή και φτιάξαν το κομμάτι, αν δεν το καταλάβατε ήδη πρόκειται φυσικά για αυτό εδώ:

Οι Dropkick Murphys λοιπόν δεν είναι παρά ένας από τους τελευταίους κρίκους σε αυτή την μακρά πορεία μιας μελωδίας και κάμποσων λαικών τραγουδιών. Εδώ μία ακόμα εκτέλεση απο τους Tossers...

Αυτά. Ελπίζω Stormrider να λύθηκε η απορία σου... ;)

Της μαλακίας το ανάγνωσμα

2011-10-15T15:08:00.001+03:00

Ξαφνικά το διαδίκτυο γέμισε με αναφορές ότι έχουνε φτάσει 1.000-5.000-10.000 στρατοχωροφύλακες της "Ευρωπαικής Δύναμης Καταστολής". Θα αφήσω κατα μέρους την ανάλυση του όλου θέματος, ότι δηλαδή δεν είμαστε στον 19ο αιώνα όπου οποιεσδήποτε στρατιωτικές δυνάμεις χρειάζονται μήνες για να κινητοποιηθούν και ότι αν τέλος πάντων χρειαζόταν άμεση καταστολή μπορούν να την έχουνε σε μερικές ώρες. Για να μην θίξω καν το προφανές γελοίο του πράγματος ότι αυτές οι δυνάμεις πέρασαν από την Ηγουμενίτσα. Μήπως πήρανε και το ΚΤΕΛ Θεσπρωτίας και σταμάτησαν και στο Αγρίνιο για σουβλάκια; Δηλαδή έλεος με ένα C-130 έχουνε πάει μυστικά όπου θέλουνε, απο την Ηγουμενίτσα θα πέρναγαν...; Τέσπα, όχι δε θα σταθώ σε όλα αυτά.

Θα σταθώ σε μία ανακοίνωση του Δικτύου Σπάρτακος η οποία με εξόργισε αφάνταστα, γιατί φανερώνει όλο τον πολιτικαντισμό που κουβαλάνε στον εγκέφαλο τους τα σκατοκέφαλα στελέχη της άκρας αριστεράς. Σε όλο λοιπόν αυτό το ανεπιβεβαιώτο κλίμα και μέσα σε όλες αυτές τις φήμες, τι διάολο θα περίμενε κανείς από ένα δίκτυο μέσα απο το στρατό; Από ένα δίκτυο δηλαδή το οποίο είναι το μόνο που θα μπορούσε να παράσχει την επιβεβαιώση ή όχι της φήμης αυτής που κυκλοφορεί; Τι άλλο από την επιβεβαίωση η όχι της φήμης αυτής. Με δεδομένου ότι αυτή η δύναμη υποτίθεται ότι στρατοπεδεύει σε ένα στρατόπεδο της Λάρισας, δεν υπάρχει ούτε ένας γνωστός φαντάρος εκεί ώστε να ψάξει να δει αν αληθεύει ή όχι η φήμη...;

Και όμως το Δίκτυο Σπάρτακος δεν κάνει τίποτα τέτοιο. Παίρνει τις φήμες αυτούσιες τις αναπαράγει μετά αποδέχεται τις φήμες αυτές ως γεγονός και συνεχίζει με τα γνωστά ξύλινα της άκρας αριστεράς (δηλαδή έλεος πια με αυτό τον γαμημένο κόσμο της εργασίας με τέτοια υποτίμηση που έχουμε φάει στη μάπα) για τις επερχόμενες απεργίες και διαδηλώσεις.

Τέτοιοι είναι οι αριστεροί μας. Με κάθε ευκαιρία πραγματική ή όχι μην δεν πούμε το κομματικό μας ποιήμα.

Κρίμα (και το εννοώ) αυτή η κατάσταση για το Δίκτυο Σπάρτακος που στα αλήθεια βγάζει προς τα έξω αντιπληροφόρηση και νέα από τον θαυμαστό κόσμο του ΕΣ.

Περίεργες συνάψεις

2011-10-15T01:31:00.001+03:00

Αφιερωμένο στο κάθε αγωνιζόμενο υποκείμενο αυτής της γαμημένης χώρας... Άντρα, γυναίκα ή πιτσιρίκι...

Κουρέματα - Οδηγός νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας

2011-10-13T14:33:00.001+03:00

Αγαπητέ αναγνώστη, μέσα από το ιστολόγιο τούτο σου παρουσιάζουμε ένα σύντομο οδηγό στις εκδοχές κουρέματος του χρέους με εικόνες έτσι ώστε να μπορείς να καταλάβεις τις δυσνόητες οικονομικές έννοιες που σε βομβαρδίζουν καθημερινά.

Κούρεμα ΠΑΣΟΚ

To κλασσικό κούρεμα 50%. Κόβουμε ακριβώς στη μέση το μαλλί, μένει το άλλο μισό να το καλλιεργούμε, να το χτενίζουμε, να το λούζουμε και να το κάνουμε περμανάντ... Το κούρεμα συνοδεύεται απο μία δωρεάν κάρτα μέλους του ΠΑΣΟΚ για ένα χρόνο και δώρο 3 κιλά γιαούρτι.

Κούρεμα ΝΔ

Το περίφημο κούρεμα του χρέους που ευαγγελίζεται ο Σαμαράς. Προσέχτε την προσεγμένη προσέγγιση στο πρόβλημα. Κόβουμε το απο πάνω που είναι άχρηστο τώρα που το χειμώνα φοράμε καπέλα, περιποιούμαστε την υπόλοιπη τρίχα και εκεί που την έχουμε μπόλικη κάνουμε και μια φούντα τύπου τσαρούχι για να τονώσουμε και το εθνικό αίσθημα.

Κούρεμα Ντόρας

Κούρεμα του χρέους σύμφωνα με τη Δημοκρατική Συμμαχία. Προσέχτε την πολύ βασική διαφορά: πιο νεανικό, πιο κυριλέ, πιο τρέντι και αγγίζει και λίγο τους χίπστερ. Ο κακεντρεχής παρατηρητής θα βρει τη μόνη διαφορά στη φούντα στο τέλος. Όντως βέβαια μόνο εκεί είναι η διαφορά, αλλά και τσαρούχι χωρίς φούντα είναι τσαρούχι;


Κούρεμα ΛΑΟΣ νο.1

Κούρεμα τύπου ΛΑ.Ο.Σ. Ξυρίζουμε όλα τα υπόλοιπα και αφήνουμε τον σταυρό. Απλό είναι. Επίσης κουρεύουμε και τα πακιστάνια με έναν ειδικό φόρο επειδή ζούνε στην πατρίδα μας. Προσοχή, δεν τα κουρεύουμε τελείως μη μας πουν και ρατσιστές.

Κούρεμα ΛΑΟΣ νο. 2

Και αφού τελειώσαμε με την δεξία πάμε στα αριστερού τύπου κουρέματα του χρέους. Με πρώτο και καλύτερο το τιμημένο ΚΚΕ.

Κούρεμα ΚΚΕ

Φυσικά ξυρίζουμε ΟΛΟ το κεφάλι αλλά αφήνουμε το μουστάκι. Τι διάολο; Θα κάνουμε έκπτωση στις κομμουνιστικές αρχές;

Κούρεμα Δημ.Αρ.

Η Δημ.Αρ. αρνείται να κουρέψει το χρέος, γιατί δεν είναι δικό μας. Τώρα, ποιος το έκανε το χρέος; Ποιανού είναι; Γιατί να μην το πληρώσουμε; Πως να μην το πληρώσουμε; Τι σκατά θα κάνουμε με τους μαλάκες που θέλουνε να το πληρώσουνε; Όλα αυτά δεν έχουνε καμία σημασία. Σημασία έχει το ίσωμα στο μαλλάκι το δικό μας...

Κούρεμα Σύρια

Σύριζα. Κόβουμε ελάχιστα για τα μάτια του κόσμου, αφήνουμε τη τζίβα γιατί είμαστε με τα κινήματα.

Κούρεμα Ανταρσύα

Κούρεμα Ανταρσύα. Φυσικά δεν κουρεύουμε τίποτα. Δεν είναι δικό μας το χρέος. Αντιθέτως φουντώνουμε το μουστάκι, το μακραίνουμε επιδεικτικά, και του φοράμε και καπέλο γιατί χωρίς καπέλο που πας;

Κούρεμα Αναρχίας

Κούρεμα αναρχίας. Μας ξυρίζουνε με το ζόρι το πλάι, για αντίδραση σηκώνουμε τα υπόλοιπα μοικάνα. Απλό δεν είναι...;

Η κατάσταση θα ήταν για γέλια αφού στην πραγματικότητα είμαστε έτσι...

Πραγματική τριχοφυία

ΥΓ. Thanx εδώ για την έμπνευση.

Είσαι μέλος; Γίνε φίλος...

2011-10-13T00:29:00.001+03:00

Ίσως να πετύχατε κάπου την είδηση για την αποχώρηση της ΠΑΣΚΕ των σιδηροδρομικών ακόμα και απο μέλη του κόμματος απο το ΠΑΣΟΚ. Η αλήθεια είναι ότι ρίγη συγκίνησης διαπέρασαν τη ραχοκοκαλιά μου μαζεύτηκαν χαμηλά στην λεκάνη και πυροδότησαν χημικές εκρήξεις αερίων που εξήλθαν του πρωκτού μου. Πάντως να μου το θυμηθείτε αυτοί όλοι που φεύγουνε τώρα από το ΠΑΣΟΚ θα πάνε μια μέρα στο ΣΥΡΙΖΑ και θα ξαναγίνουνε κυβέρνηση... (Τούτο δω το ιστολόγιο έχει προβλέψει όταν έγινε ο Τσίπρας αρχηγός ότι σε 10 χρόνια θα είναι πρωθυπουργός, έχω ακόμα 6 χρόνια να επβεβαιωθώ αν και φοβάμαι θα είναι πιο σύντομα.).

Τέλος πάντων καθώς το συζητάγαμε αυτό το θέμα με έναν νεαρό και άδολο σύντροφο μου θύμησε τότε που γινόταν εκλογές το 2009 και τρέχανε όλοι να γραφτούνε μέλη, θυμηθήκαμε ακόμα εκείνες τις μεγάλες στιγμές της συμμετοχικής δημοκρατίας (do you remember?) που κάνα μύριο υποτίθεται είχε ψηφίσει τον γκαπ! Εκεί στις μακρινές εποχές του 2007... Λέω υποτίθεται γιατί ο καυμένος νεαρός και άδολος σύντροφος τότε είχε δουλέψει 12 ώρες στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ για 45 ευρώ (πολλά λεφτά λέμε...) και αν τον ρωτήσετε θα σας πει ότι ψήφισαν όχι μόνο τα δέντρα, αλλά και οι θάμνοι και τα ποώδη φυτά...

Τέλος πάντων μας τα θύμησε όλα αυτά ο νεαρός και άδολος σύντροφος και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Εδώ ένα δημοσιεύμα από τις θρυλικές εποχές του 2007.

Εδώ ένα άλλο δύο χρόνια μετά. Πριν τις εκλογές του 2009 (αυτές τις θυμάστε έτσι δεν είναι;)

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βέβαια πέσαμε πάνω σε αυτή την είδηση...

Ποτέ δεν είναι αργά...

Αν και εγώ είμαι γενικώς της άποψης "λάλήστε τους" θα πρότεινα σε όλους τους σοβαρούς αγωνιστές αυτού του τόπου τώρα που φεύγουνε όλοι απο εκεί να πάμε εμείς, είναι η απόλυτη undercover κίνηση για να ρίξεις γιαουρτάκι σε πρωτοκλασσάτο στέλεχος...

YΓ. Τα credit φυσικά στον νεαρό και άδολο σύντροφο...

Η εκτροπή των εκδοχών

2011-10-12T20:24:00.001+03:00

Ο σύντροφος hobo εξέδωσε στις εκδόσεις "Κινούμενοι Τόποι" την παρακάτω μπροσούρα. Πρόκειται για μία σχετικά σύντομη θέση πάνω στα γεγονότα του καλοκαιριού και όχι μόνο. Πέρα απο συμφωνίες ή διαφωνίες είναι κάτι που θα πρέπει να διαβαστεί (πιστεύω...). Θα τη βρείτε σε στέκια, καταλήψεις και όπου αλλού γενικώς βρίσκονται τέτοια πονήματα (ξέρετε 'σεις...).

Επίσης την επόμενη Δευτέρα στο Αυτόνομο Στέκι έχει και την παρουσίαση αυτής της δουλειάς και φυσικά συζήτηση... Ακονίστε τα βέλη της κριτικής σας και ελάτε...

We are the 99%

2011-10-09T17:50:00.000+03:00

Εκατοντάδες ιστορίες εργατικής υποτίμησης... Υπομονή να έχει κανείς και χρόνο να τις διαβάσει. Εδώ.

Τι πάθανε αυτοί;

2011-10-09T14:03:00.001+03:00

Έτσι όπως το πάνε σε λίγο θα αποκαταστήσουνε και τον Τρότσκι...

Ξυδάκι μαλάκα...

2011-10-08T15:41:00.000+03:00

Στόχος άγνωστων έγινε και πάλι το βιβλιοπωλείο του Άδωνη Γεωργιάδη στα Εξάρχεια.

Τα ξημερώματα ομάδα περίπου 15 ατόμων αφού πρώτα έκοψε με τροχό τα κάγκελα από την πλευρά της οδού Λόντου, περιέλουσαν το κατάστημα με βενζίνη με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοσχερώς.

Η επέμβαση της πυροσβεστικής υπήρξε άμεση και η φωτιά δεν επεκτάθηκε στους υπόλοιπους ορόφους.

Το βιβλιοπωλείο γίνεται στόχος για 17η φορά.

Μα γιατίίίίίίί;

Αν...

2011-10-07T15:19:00.000+03:00

Αν είναι γλυκό 23%.

Αν είναι αλμυρό 13%.

Άμα είναι γλυκόξινο πόσο;

Άμα δαγκώσεις τη μπουγάτσα μέσα στο μαγαζί 23%.

Άμα τη δαγκώσεις έξω 13%.

Άμα δαγκώσεις το αφεντικό στο λαιμό πόσο;

Μπορώ να ταράζομαι;

2011-10-06T10:51:00.002+03:00

Κύριε Ξεκοκολάκη, μπορώ να ταράζομαι και γω συναισθηματικά όταν θυμάμαι τις κοινωνικές και ταξικές αδικίες εις βάρος μου;

Όχι, εεε;

Καλά δεν πειράζει...

Εγώ θα προσπαθήσω να διατηρήσω την ψυχραιμία μου.

Mr. Block goes Salonica

2011-10-05T20:33:00.000+03:00

Μόλις είδα αυτή την είδηση στο indymedia. Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που να μας εκπλήσει σε αυτή την ιστορία. Πριν 100 χρόνια ακριβώς ο Joe Hill αυτή τη φιγούρα αντιμετώπιζε στο Μr. Block.

Please give me your attention, I'll introduce to you
A man who is a credit to the ["Our] old Red White and Blue["]
His head is made of lumber and solid as a rock
He is a common worker and his name is Mr. Block
And Block [he] thinks he may be premier [President] some day

Chorus
Oh Mr. Block, you were born by mistake
You take the cake, you make me ache
[Go] tie a rock on your block and then jump in the lake
Kindly do that for Liberty's sake!

Yes, Mr. Block is lucky - he got a job, by gee!
The shark got seven dollars for job and fare and fee
They shipped him to a desert and dumped him with his truck
But when he tried to find his job he sure was out of luck
He shouted, "That's too raw! I'll fix them with the law!"

Block hiked back to the city but wasn't doing well
He said "I'll join the union, the great AF of L".
He got a job that morning, got fired by the night
He said, "I'll see Sam Gompers and he'll fix that foreman right!"
Sam Gompers said, "You see, you've got our sympathy."

Election day he shouted, "A Socialist for Mayor!"
The comrade got elected [and] he happy was for fair
But after the election he got an awful shock
[When] a great big socialistic bull did rap him on the block
And Comrade Block did sob, "I helped him get his job!"

Poor Block he died one evening, I'm very glad to state
He climbed the golden ladder up to the pearly gate
He said, "Oh Mister Peter, one thing I'd like to tell
I'd like to meet the Astorbilts and John D Rockerfell!"
Old Pete said, "Is that so? You'll meet them down below!"

Χρήζει πολύ ανάλυση το θέμα και ταυτόχρονα καθόλου. Δυστυχώς όσο βαθιά και να είναι κάποιοι στα σκατά θα είναι ευχαριστημένοι που κάποιοι άλλοι είναι ακόμα πιο πολύ στα σκατά από αυτούς. Δεν πειράζει έτσι και αλλιώς η ίδια μοίρα τους περιμένει και αυτούς όταν οι μισθοί πάνε 500 ευρώ και απολυθούνε όλοι για να ξαναπροσληφθούν μετά... αν και άμα... Η εποχή του "μακριά από τον κώλο μου και ας είναι και ένα μέτρο" έχει τελειώσει. Και για κάτι τέτοιες περιπτώσεις την καλωσορίζουμε!

Εσύ δε θες γραφίστα, εσύ θες κασκαντέρ...

2011-10-05T17:55:00.001+03:00

ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφίστας έμπειρος, εντύπων και web design , μοντάζ ήχου και εικόνας, κατασκευή και συντήρηση ιστοσελίδων, μη καπνιστής, με οικολογική-κοινωνική συνείδηση.

Απλό δεν είναι; Προσοχή όμως, υπάρχουν και χειρότερα.

ΓΡΑΦΙΣΤΡΙΑ πολύ έμπειρη και ως ιδιαιτέρα γραμματέα ζητείται από εμπορική διαφημιστική εταιρεία στο κέντρο της Αθήνας, από 25 - 35 ετών, εχέμυθη, ευπαρουσίαστη, ορθογράφος, καλλιγράφος με άπταιστα Αγγλικά να γνωρίζει άριστα Η/Υ και internet. Μισθός και ωράριο εργασίας συζητήσιμο, οδήγηση moto αξιολογείται

Δεν ξέρω αλλά αυτό το καλλιγράφος μου έχει κάτσει άσχημα. Αυτός δε θέλει γραφίστρια, αυτός θέλει την Beatrix Kiddo.

Για μας κελαιδούν τα πουλιά

2011-10-05T14:54:00.002+03:00

Για άλλη μια φορά τα τελευταία τρία χρόνια βλέπω να περνάμε το στάδιο "ο κόσμος κοιμάται" - "τίποτα δεν κινείται" - "όλοι είναι βολεμένοι". Εντάξει λοιπόν. Ορίστε μια ελάχιστη συμβολή ενάντια στην συνθήκη της μιζέριας αυτής.

Πότε θα μάθουνε επιτέλους οι διδάκτορες του μαρξισμού λενινισμού ότι η γνώση του διαλεχτικού υλισμού δεν έχει φερέγγυα προβολή προς το μέλλον; Ποτέ, γιατί πως διάολο θα σχεδιάσουνε την στρατηγική του κόμματος (η οποία άλλωστε πάντα επιβεβαιώνεται...). Οπότε ξεκολλήστε και αν δεν ξεκολλήσετε πάρτε και κάνα μάθημα από την μικρή και πρόσφατη ιστορία μας. Θυμηθείτε την κατάσταση πριν το Δεκέμβρη του '08 που τότε μόλις είχε ξεκινήσει η κρίση (και που γνώμη μου είναι ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη την πήγε ένα χρόνο μετά). Θυμηθείτε την κατάσταση την άνοιξη του '10 όταν πρωτοπήραν τα μέτρα. Θυμηθείτε το Μάη που μόλις πέρασε και το κλίμα πάλι που επικρατούσε τότε.

Ε, λοιπόν, για μια καλή: δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα για αυτή τη χώρα ότι τίποτα δεν κουνιέται και τίποτα δε γίνεται. Ειδικά για τα τελευταία τρία χρόνια αυτή η δήλωση είναι ανάλογο της εθελοτυφλίας. Και μιας και φυσικά αδυνατώ να δεχτώ ότι κάποιος δε βλέπει αυτό που συμβαίνει μπροστά του και θέλει να λέει ότι είναι επαναστατης, μαρξιστής ή ότι σκατά λέει βγάζω άλλο συμπέρασμα: η δήλωση τίποτα δεν κουνιέται είναι οχύρωση στο πολιτικό γκέτο και στην πολιτική ταυτότητα. Είναι μάντρωμα.

Εντάξει υπάρχει απογοήτευση. Λογικό είναι... Με την αριστερά να προπαγανδίζει το τέλος του καπιταλισμού, την έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα και να μην θέτει ούτε μία προοπτική για μετά τη φάση του Συντάγματος, τι θα δημιουργούνταν στον κόσμο; Φυσικά απογοήτευση, που είναι και αυτό που θέλει και η αριστερά. Απλούστατα επειδή οι αριστεροί αφού σύρθηκαν στην φάση των πλατειών ο μαναδικός τρόπος να κεφαλαιοποιήσουν την εμπλοκή τους ηταν αυτός: χάνουμε τη μάχη για το μεσοπρόθεσμο, απογοητεύεται ο κόσμος, προτείνουμε την συνέχιση του αγώνα μέσα από το κόμμα-οργάνωση. Δεν σκέφτονται έτσι οι αριστεροί; Δεν είναι έντιμοι οι αριστεροί; Το τελευταίο έντιμο στέλεχος της αριστεράς ήταν κλητήρας στις δίκες της Μόσχας.

Και για να το θέσω και ανάποδα, ακόμα και αν δεν πρόκειται για πολιτικαντισμό της αριστεράς: έχεις έναν αγώνα. Σε κάθε αγώνα, σε κάθε μάχη όσες και να είναι οι πιθανότητες να νικήσεις πάντα υπάρχει και η πιθανότητα της ήττας. Οφείλεις να έχεις πρόταση, σχέδιο, πλάνο και για την γαμημένη περίπτωση της ήττας. Από τον Ιούνη το λεγα και το ξανάλεγα: πρέπει να δούμε και το μετά. Η αριστερά -σχεδόν καμία αριστερή οργάνωση δηλαδή- δεν τροφοδότησε κάποιο σχέδιο, κάποια πρόταση, κάτι οτιδήποτε για το μετά. Βέβαια, να πούμε εδώ ότι το μόνο μετά που βγαίνει και που έβγαινε είναι ένα: κοινωνική στάση πληρωμών με αποκεντρωμένες δράσεις σε γειτονιές. Σιγά λοιπόν, μην σου βγει η αριστερά να πει κάτι τέτοιο όταν φαντασιώνεται ότι θα πάρει στις εκλογές 3% και θα μπει στη βουλή...

Είτε πρόκειται λοιπόν για αισχρούς πολιτικάντηδες είτε για ηλίθιους πολιτικάντηδες το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και είναι η πηγή από όπου εκβάλλουν οι πλέον αντιδραστικές απόψεις πάνω στην κοινωνική κίνηση όπου, ότι δεν χωράει στο κόμμα το πλεμάμε εκτός αν είναι πολυ μαζικό οπότε και σερνόμαστε πό πίσω για να το υποσκάψουμε και να κεφαλαιοποιήσουμε τον κόσμο... Με τέτοια αριστερά τύφλα να έχει η Όλγα Τρέμη.

Ίσως θα έπρεπε να κάνω και μια αναφορά στον χώρο αλλά δε νομίζω να έχει και πολύ νοήμα. Άλλωστε έχουμε και τη δίκη του Ε.Α. του οποίου οι αλληλέγγυοι ξαφνικά θυμήθηκαν τα κινήματα που τόσα χρόνια έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Πέρσυ τέτοιο καιρό είχα ξεκινήσει να γράφω μία σειρά άρθρων (η οποία δυστυχώς δεν τέλειωσε ποτέ) με τον τίτλο "Μετά την ήττα είναι γιώτα..." θέλοντας να δείξω ακριβώς αυτό: αγώνες υπάρχουν, κινήσεις γίνονται, αντιδράσεις και αντιστάσεις υπάρχουν παντού. Το να ισχυρίζεται κανείς το αντίθετο όχι μόνο δεν είναι σωστό, αλλά αντιθέτως απορρέει από τα πιο αισχρά κομματικά του συμφέροντα. Τελεσίδικα. Παλαιότερα θα έμπαινα στην διαδικασία να θεωρήσω αυτή την τάση ως αδυναμία να δει κάποιος τις αντιστάσεις και τους αγώνες, πλέον αφενός δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια αφετέρου εκτιμώ ότι πλέον είναι ξεκάθαρη επιλογή.

Άλλωστε, η κοινωνική και ιστορική κίνηση δεν κρεμόταν ποτέ από τα αρχίδια κανενός μεγάλου θεωρητικού.

Πραγματική αγγελία...

2011-10-03T19:54:00.000+03:00

ΑΤΟΜΑ με laptop και fb με άνω των 2000 φίλων απο ασφαλιστικό γραφείο στο Περιστέρι, αμοιβές μόνο με ποσοστά, μόνιμη εργασία, ωράριο 10:00 - 16:00

Η πραγματική οικονομία δίνει ρέστα λέμε.

Υπερπαραγωγή λέμε...

2011-10-03T11:17:00.000+03:00

...ένα προλεταριακό Μπεν Χουρ, ένα πολυμεσικό αριστούργημα στην υπηρεσία της κομμουνιστικοποιήσης της χώρας, μία λαμπρή στιγμή στην ιστορία του ραδιοφώνου, η εκπομπή που συγκίνησε τα πλήθη...

Πάτε εδώ να ακούσετε, λέμε...

...άλλως πως... to fan the flames of discotent.

Ποιανού είναι ρε γυναίκα η κρίση;

2011-09-28T21:42:00.001+03:00

<br><br><br>Ανα

Αναρωτιέσαι ακόμα άραγε; Ή μπας και ξέχασες; Ή είμαστε ακόμα κολλημένοι στο Μπένι και στον Τζέφρυ και στα υπόλοιπα καρτούν;

Τέσπα, ελπίζω να απολαύσατε την αξιαγάπητη γλίτσα απο πάνω...

Εγώ έπαθα κάτι συσπάσεις στο στομάχι και είμαι με χαμόμηλα.

ΥΓ. Χεστήκανε πατόκορφα οι περισσότεροι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ που δεν θα ξαναβγούν, έτσι και αλλιώς αυτοί στήνουνε τις διεθνείς τους καριέρες πλέον. Ξέρεις τι είναι για το βιογραφικό σου αυτό που κάνουνε εδω;

ΥΓ. Thanx Σίμο!

Μια χαρά τα λέει ρε...

2011-09-27T12:38:00.001+03:00

Ο κ. Παπανδρέου χαρακτήρισε την οικονομική επένδυση στην Ελλάδα, «επένδυση σε κοινές ευρωπαϊκές επιτυχίες, στο κοινό ευρωπαϊκό μέλλον».

...ακριβώς σε αυτό... στο κοινό μας ευρωπαικό μέλλον...

(και παγκόσμιο θα έλεγα)

To ότι ο κόσμος είναι ηλίθιος δεν είναι καινούριο...

2011-09-25T14:33:00.001+03:00

...το ότι συναινεί στην ηλιθιότητα θα με κάνει πάντα να εκπλήσσομαι (ως θέμα αρχής... αν δεν εκπλήσσομαι θα πρέπει να χάσω κάθε ελπίδα για την επανάσταση και να πάω να καλλιεργώ σαλιγκάρια...).

Εδώ η είδηση...

Οπότε μπράβο μαλάκα... τάιζε μόνος σου με δεδομένα τους νεκροθάφτες σου.

Απλά θέλω να ξέρω αν θα έχεις στο τέλος κάνα μυστικό να μοιραστείς με τον-την αγαπημένο-η σου.

Άσχετο. Αλλά γουστάρω πολύ αυτή τη διασκευούλα στον Africa Bambaata (Παραδόξως...)

Και με συγκίνησε απίστευτα η οπτική αναφορά στον Paul Robeson...

Απλός ντετερμινισμός - Φωτορομάντζο

2011-09-24T20:28:00.000+03:00

Ξέρετε αγγλικά; Δεν ξέρετε;

Αλλά το καλύτερο πρωτοσέλιδο εφημερίδας είναι αυτό:

Και θυμήθηκα έναν από τους καλύτερους ελληνικοποιημένους τίτλους ταινιών (πως αλλιώς θα πουλούσε ο Δράκουλας του Πωλ Μορισέι στην Ελλάδα) το ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ ΔΙΨΑΕΙ ΓΙΑ ΑΙΜΑ ΠΑΡΘΕΝΑΣ.

Και μετά θυμήθηκα το Δράκουλα:

Η παρθένα που σκατά είναι δεν ξέρω...

(Ναι ξέρω... ηλίθια σεξιστικά αστειάκια...).

Boom went the boom...

2011-09-22T20:57:00.003+03:00

Με αφορμή την ενασχόληση μου με την μουσική και ειδικότερα λόγω της ενασχόλησης μου με την αμερικάνικη φολκ τα τελευταία κάμποσα χρόνια ακούω και ξανακούω, διαβάζω και ξαναδιαβάζω πράγματα για τους αγαπητούς μας Wobblies... Πρόσφατα έπεσα πάνω σε αυτό το δίσκο (τον ακούτε και τον κατεβάζετε ~~νόμιμα και δωρεάν~~ [Update: Τι μαλάκας θεε μου που είμαι! Από πότε με νοιάζει εμένα το νόμιμο και δωρεάν; Τι άνοιγμα είναι αυτό στο Σύριζα χωρίς να το θέλω; Γαμημένο ασυνείδητο...])... Εκεί έχει το τραγούδι που σας έχω κοτσάρει εδώ... Ακούστε το με λίγα αγγλικά κάτι θα καταλάβετε. Το συγκεκριμένο είναι βασισμένο σε μία παλιά μελωδία και έχει ηχογραφηθεί το 1954...

Αυτό που έχω καταλάβει ότι γίνεται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι κάτι πολύ απλό: πλέον η εργασία δεν είναι σε θέση (με τους όρους που αυτή συνέβαινε) να παράξει κέρδη για τα αφεντικά. Άρα την καταστρέφουμε για να επανακαθορίσουμε αργότερα εν λευκώ τους όρους. Το ερώτημα εδώ είναι φυσικά γιατί η εργασία πια δεν αποδίδει την υπεραξία που θέλουνε...

Συγγνώμη αλλά βαριέμαι να απαντήσω αναλυτικά το γιατί... Πάντως μόνο τυχαίο δεν είναι ότι πριν από κάθε μεγάλη οικονομική κρίση υπήρχαν έντονες ταξικές συγκρούσεις (ρητές ή άρρητες...).

Ανάμεσα στα άλλα αυτή την εποχή αντιμετωπίζω και μερικά οντολογικά προβλήματα...

ΥΓ. Αν σας έχω λείψει πατήστε το κουμπάκι του radiodada... Είμαι κάπως πιο δραστήριος εκεί...

Καλοκαιρινό Ποτ Πουρί... (Τελευταίο)

2011-07-12T01:06:00.000+03:00

Πριν μερικές μέρες εκδόθηκε από τη ΣΚΥΑ αυτό εδώ το βιβλίο.

Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, αποτελείται από συνεντεύξεις πολλών αγωνιστών και αγωνιστριών του κινήματος που αναπτύχθηκε στην Αργεντινή μετά την χρεοκωπία της χώρας το 2001. Η μεγαλύτερη δύναμη του βιβλίου βρίσκεται κατά τη γνώμη μου στο ότι έρχεται να διαπραγματευτεί - και αυτό να το κάνει γειωμένα στο πρώτο πρόσωπο των ίδιων των υποκειμένων - ζητήματα που αν όχι στο σύνολο τους αλλά σε ένα μεγάλο μέρος τους απασχόλησαν και απασχολούν και εμάς εδώ. Βρείτε το και διαβάστε το. Αξίζει μία ανάγνωση.

Ακόμα στο ίδιο μέρος εδώ ένα κείμενο για όσα έγιναν αλλά κυρίως για όσα πρέπει να γίνουν.

ΥΓ. Μιας και σιγά σιγά την κάνουμε για καμιά παραλία να γεμίσει καμιά μπαταρία, και μιας και ακόμα βρισκόμαστε υπό την επήρεια του πιο τρολεταριακού πάρτυ της μητρόπολης όπου και τα ήθη και έθιμα χαλαρώνουνε σας παρουσιάζω το πιο καυτό flyer που έχει βγει για κινηματικό βιβλίο, πιστό στην καταστασιακή παράδοση των Αστουριανών ανθρακωρύχων. Ξέρω ότι κάποιοι-κάποιες θα τα πάρουνε αλλά ευτυχώς θα είμαι μακρυά έτσι και αλλιώς από πολιτικές ορθότητες και άλλες μαλακίες. Τα φιλιά μου λοιπόν, σε όσους ξεκουραστούνε και την αγάπη μου σε όσους λιώσουνε στη μητρόπολη...

To νέο hotspot του ταξικού ανταγωνισμού στη μητρόπολη

2011-07-01T11:04:00.000+03:00

Θα το βρείτε στο καγκελάκι της Αμαλίας, χτες δεν υπήρχε "αγανακτισμένος" ούτε για δείγμα και αν και έκατσα λίγο ελληνικές σημαίες δεν είδα, κάτι φασιστάκια-ασφαλιτάκια που κάνουνε overtime από την κανονική τους δουλειά πρέπει να γυρνάγανε αλλά τίποτα σοβαρό. Αντιθέτως κόσμος ήταν σχεδόν σκαρφαλωμένος στο κάγκελο και έριχνε μερικά τρελλά μπινελίκια στα γουρουνάκια που στρατοπεδεύουν.

Hint ψυχολογικού πολέμου: πάτε και παρακολουθείτε τον κόσμο να τους βρίζει, η αντίδραση των μπάτσων θα είναι τις περισσότερες φορές γελάκια και μαλακίες του στυλ "λέγετε εσείς μαλάκες"... Όταν δείτε χαμογελάκι να σκάει στις σκατόφατσες των ταγματασφαλιτών του ΔΝΤ δοκιμάστε το εξής όπλο: παραλλαγές του "στην Κερατέα καλά περάσατε ένα τριμηνάκι, εεε;", ή "στη Λαυρίου ήταν καλό το ταβλάκι;", ή "έκανε κρύο στην Κερατέα ή σας ζέσταιναν οι μολότωφ;". Τέσπα το πιάνετε το κλίμα. Θα δείτε το γελάκι να εξαφανίζεται από τα ντοπέ μαγουλάκια τους. Τσεκαρισμένο σε τρεις περιπτώσεις. Γενικώς αυτό που συμπέρανα, είναι ότι η αναφορά στην Κερατέα τους πικάρει αφάνταστα και γενικώς αποτελεί τεράστιο πλήγμα στο στρατιωτικό και πολεμικό κύρος τους... Δοκιμάστε το δεν θα χάσετε...

Τα Ιουνιανά και η Χούντα

2011-07-01T02:36:00.000+03:00

Ένα πολύ καλό κείμενο του συντρόφου πολυεργαλείο -τι σου κάνει η πολυειδίκευση εεε;- από τον ιστότοπο "για την κυκλοφορία των αγώνων"... Εδώ.

Η ειρήνη είναι μία στιγμή του πολέμου

2011-06-30T18:55:00.000+03:00

Δεν ξέρω στα αλήθεια αν χάσαμε και τι χάσαμε; Η μόνη απάντηση που έχω να δώσω εγώ είναι μία: τι άλλο είχαμε και έχουμε να χάσουμε εκτός από μια σκατοζωή πληρωμένη με ψίχουλα; Αυτό δεν το χάσαμε. Ότι μετρήσαμε σκληρά τα βήματα μας στην πλατεία τα μετρήσαμε, αλλά σάμπως δεν μετράμε το ίδιο σκληρό τα βήματα μας και χωρίς τα χημικά στο δρόμο για τη δουλειά ή για το ταμείο;

Χτες πέτυχα μία κοπέλα. Δεν την ήξερα. Μπήκε σε ένα σπίτι, ζαλισμένη, ήταν μία ώρα λιπόθυμη σε ένα κτήριο από τα χημικά, δεν είχε συνέλθει καλά καλά και την πήραν να της πουν για κάποιο φίλο με ανοιγμένο κεφάλι στο Σύνταγμα. Σηκώθηκε να φύγει χωρίς να κάνει ένα τσιγάρο. Λίγο πριν φύγει μας είπε ότι την απέλυσαν επειδή έχει ζητήσει μια μέρα τη βδομάδα να μην δουλεύει απόγευμα. Δούλευε τρεις μήνες σε ένα ψιλικατζίδικο.

Ούτε κλάμματα, ούτε βρισίδια... Ένα σκληρό ίσιο στόμα και ένα άγριο βλέμμα που δεν περίμενα να το δω σε ένα κοριτσόπουλο με φούξια ελβιέλες.

Είμαστε μια καταραμένη γενιά όλοι εμείς από 20 με 35... Το απόθεμα ψευδαισθήσεων τελείωσε, καλά τραφήκαν οι πατεράδες μας από αυτό. Δεν έχει άλλο.

Χτες μίλησα για ήττα που είναι μία από της μεγαλύτερες νίκες. Χτες μία κινητοποιήση με επίπεδο οργάνωσης πυρήνες όχι πάνω των 50 ατόμων (παρέες, οργανώσεις) κράτησε μία σύγκρουση για 8-9 ώρες. Χτες ο κόσμος δεν ήθελε να φύγει ήθελε να μείνει και η μεγαλύτερη χρήση χημικών σε πορεία, διαδήλωση, συγκέντρωση των τελευταίων 20 χρόνων που έχω δει η ακούσει, χρειάστηκε για να το καταφέρει. Στο χωριό μου όσο πιο σκληρό είναι ένα πράγμα τόσο πιο πολύ χτύπημα θέλει. Και μείς χρειαστήκαμε πολύ χτύπημα.

Ακόμα επειδή πολλοί μπορεί να μην έχετε εικόνα, να ξέρετε ότι οι μπάτσοι ΦΑΓΑΝΕ ΚΑΛΑ, (εξού και όλο το παιχνιδάκι με τους 5-10 προβοκάτορες σήμερα στα ΜΜΕ, έτσι ώστε να έχουμε την αίσθηση ότι η αντιβία του δρόμου ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ αλλά των μπάτσων). Να είστε όλοι και όλες σας περήφανοι για αυτή την αντιβία που ασκήσαμε άμεσα ή έμμεσα χτες. Και να μην ντρέπεστε να το δηλώνετε!

Εν ολίγοις, τα πάντα συνεχίζονται... Και θα συνεχίζονται όσο δε θα τα αφήνουμε να κυλάνε από τις χούφτες σαν νερό χωρίς να κάνουμε ούτε μια προσπάθεια να κρατήσουμε μία σταγόνα.

Και επειδή έχουμε εκατοντάδες χτυπημένους φίλους, φίλες, συντρόφους, συντρόφισσες, συναδέλφους, συναδέλφισσες... είναι πια αργά να κάνουμε πίσω. Εμείς το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι μια ζωή στο κάτεργο...

...και το μόνο για να μετρηθούμε μία ζωή στο δρόμο.

ΥΓ. Συγγνώμη για το ακατάσχετο των σκέψεων μου.

Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα...

2011-06-30T15:20:00.001+03:00

"Η Κερατέα ήταν η προπόνηση για το όποιο ενδεχόμενο είχαμε στο μέλλον"

Δήλωσε ο Παπουτσής σήμερα. Χτες όταν ο κόσμος έβριζε τους μπάτσους στο καγκελάκι, αυτοί γελάγανε. Ένας σύντροφος τότε του φώναξε: "Περάσατε καλά στην Κερατέα για τρεις μήνες εεε;". Τα γελάκια από την μεριά των μπάτσων κοπήκανε...

Γενικώς φέτος οι μπάτσοι έχουνε περάσει πολύ ωραία. Τρεις μήνες το αγιάζι στην Κερατέα, ένα μήνα το λιοπύρι στο Σύνταγμα... Κομμένα μαλάκες τα ταβλάκια στου Ζωγράφου, καιρός να κερδίσετε τις πρέζες και τα χάπια σας...

"Το Αστυνομικό Σώμα αποτελείται από 55.000 και εδώ και 15 χρόνια υπάρχει ελεύθερος συνδικαλισμός... Δεν υπήρξε κανένας από αυτούς που να είπε πως λειτούργησε ως προβοκάτορας ή να γνωρίζει κάποιον που είχε αυτή την εντολή..."

Ουάου!!! Η λογική τσακίζει κόκκαλα. Ως γνωστόν, οι προβοκάτορες και οι ασφαλίτες κυκλοφορούν με κονκάρδες που γράφουνε "ΔΩΣΕ ΚΟΣΜΟ ΤΩΡΑ, ΡΩΤΗΣΕ ΜΕ ΠΩΣ".

Για τους εκατοντάδες διαδηλωτές που αποκλείστηκαν χθες στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα ο υπουργός επικαλέστηκε μαρτυρίες "δικών μας ανθρώπων" όπως είπε που του είπαν πως εκεί βρισκόταν άτομα με μάσκες "ακριβότερες από αυτές της Αστυνομίας". Παραδέχθηκε μεν πως υπήρχαν και πολίτες με αναπνευστικά προβλήματα, οι οποίοι όμως είχαν στο μεταξύ διακομιστεί μέσω του μετρό σε νοσοκομεία.

Ένα γαμημένο κωλόπαιδο από αυτά που ταίζουμε με το αίμα μας κάθε μέρα, μπορεί να μου πει ΠΟΣΟ ΠΛΗΡΩΣΑ τα δακρυγόνα που επί ένα 24ώρο (αθροιστικά) έπεφταν στο Σύνταγμα. Και μην ανυσυχείς Παπουτσή μου. Την απόδειξη από τη μάσκα θα τη βάλω στην δήλωση του χρόνου...

Ο Χρ. Παπουτσής "είδε" χθες την προσπάθεια οργάνωσης συνθηκών που, όπως είπε, παραπέμπουν σε αντάρτικο πόλης. Επιχείρησε να τεκμηριώσει την άποψή του κάνοντας εκτενείς αναφορές στα καπνογόνα που όπως είπε ήταν μέρος του σχεδίου προκειμένου να μην έχουν ορατότητα οι δυνάμεις των ΜΑΤ.

Το μόνο που σου αρμόζει υπαλληλάκο του ΔΝΤ είναι αυτό εδώ:

ΥΓ. Α ρε γαμημένο κόκκινο νήμα τελικά μας συνδέεις όλους θέλουμε δε θέλουμε εεε;

Τα αποσπάσματα είναι από την Ελευθεροτυπία

Η τάξη βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά

2011-06-29T21:08:00.000+03:00

Υπάρχουνε νίκες στην ιστορία που είναι τεράστιες ήττες. Και υπάρχουνε ήττες που είναι οι μεγαλύτερες νίκες. Νίκη είναι το κάθε λεπτό στην πλατεία, νίκη είναι η κάθε σταγόνα μαλόξ στα μάτια του άλλου, νίκη είναι κάθε πέτρα που σηκώθηκε απέναντι στα γουρούνια, νίκη είναι κάθε βήμα επανακατάληψης της πλατείας, νίκη είναι κάθε ανάστημα που σηκώθηκε απέναντι σε αυτούς τους ελλεεινούς υπαλλήλους του κεφαλαίου.

Σήμερα γράφτηκε μία από τις πιο λαμπρές, όμορφες και σκληρές σελίδες στην ιστορία των αγώνων αυτού του τόπου, πληρωμένη με πολύ αίμα, πολλά σπασμένα κόκκαλα και κεφάλια και πολλή χημεία. Αλλά έτσι είναι σύντροφοι και συντρόφισσες (ας μου επιτραπεί να αποκαλώ έτσι όποιον έφαγε τόσο ξύλο και τόση χημεία μαζί μου σε αυτό το συμπόσιο σοσιαλιστικής καταστολής...). Καπιταλισμό έχουμε. Πρέπει να πληρώσεις.

Δώσαμε τη μάχη, συνεχίζουμε τον αγώνα.

Είναι κιόλας αύριο.

Καλή δύναμη σε όλους και όλες. Κανείς πια μόνος του.

ΥΓ. Θα ήθελα να ευχηθώ να είστε όλοι καλά. Αλλά με τόσους εκατοντάδες τραυματίες θα ήταν πολύ μαύρο χιούμορ ακόμα και για τα δικά μου γούστα.

ΥΓ.2 Αν υπάρχει ακόμα αριστερά σε αυτό τον τόπο, αν υπάρχουνε κάποιοι στο κοινοβούλιο αυτή τη στιγμή που θέλουνε να λέγονται αριστεροί, έχουνε ιστορικό καθήκον να παραιτηθούν. Οποιαδήποτε συνέχιση της παρουσίας τους υποστηρίζει τον κοινοβουλευτικό φασισμό.

Μπάτσοι - τιβί - νεοναζί

2011-06-28T17:53:00.000+03:00

Μόλις γύρισα, είμαι με 3 ώρες ύπνο, ήμουνα από το πρωί στο Σύνταγμα, πέρνω μια ανάσα και ξαναγυρνάω. Δεν έχω μπει να διαβάσω τίποτα και κανέναν, κανένα "ενημερωτικό" σάιτ κανένα, τσουτσέκι δημοσιογράφο. Επειδή λοιπόν ήμουνα από τις 12 μέχρι τις 4 παρά γωνία Αμαλίας και Όθωνος ορίστε τι έγινε, τι είδα και ποιο όμορφο συμπέρασμα βγάζω...

Ένα πρώτο: ήδη από τις 12 υπήρχαν 20 τύποι με μπλουζάκια "θα γυρίσουμε και η γη θα τρέμει" ελληνικές σημαίες και παπαριές. Η πρώτη μου εντύπωση ήταν πόσο μαλάκες είναι αυτά τα "φασιστάκια" που πάνε και κάθονται σε μια πορεία που ξέρουνε ότι θα σκάσουνε αναρχικοί και ΟΧΙ στο ψιλοστάνταρ σημείο που κάθονται συνήθως εκεί στη Μεγάλη Βρετανία.

Ένα δεύτερο: ο αναρχικός θα την πέσει στο "φασίστα". Αυτό είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ. Είναι κάτι σαν χημική αντίδραση και από τις πλέον απλές μάλιστα. Δεν ξέρω αν είναι καλό, σωστό, λάθος ή μαλακία: ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ.

Ένα τρίτο: εκεί που ήταν τα φασιστάκια είχε μια στοά. Η στοά βγάζει από πίσω από την Όθωνος στην Ξενοφώντος. Στην άλλη άκρη της στοάς είχε μία διμοιρία. Πρώτο νιάου.

Ενα τέταρτο: οι αναρχικοί την πέφτουνε στους "φασίστες", τους πάνε στη στόα μέσα, οι "φασίστες" ζορίζονται και βγάζουνε μαχαίρια, ενώ η διμοιρία από πίσω κινείται και φυσουνιάζει τους αναρχικούς που υποχωρούν.

Ένα πέμπτο: Μία άλλη διμοιρία έρχεται μετά από κάνα τέταρτο και όμορφα και ωραία πάει να πάρει θέση στην γωνία Αμαλίας και Όθωνος. Ο κόσμος τους κράζει και υποχωρούν. Άκουσα ότι ήρθαν για να απεγκλωβίσουνε τους φασίστες, και φυσικά σε καμία των περίπτωσεων δεν ξέρουμε τι ήρθανε να κάνουνε...

Το συμπέρασμα το δικό μου: Οι μπάτσοι παίρνουνε και χώνουνε 20 ασφαλίτες ντυμένους φαίστες για να προκαλέσουνε και τους αναρχικούς, οι αναρχικοί τους την πέφτουνε, οι μπάτσοι απαντάνε κλασσικά με πολλαπλάσια πυγμή (νομίζω ήταν προφανές και είναι προφανές ότι ουδείς θα κυνηγούσε τους μπάτσους πέρα από την πλατεία), και ταυτόχρονα συνεχώς προωθούνται ρίχνοντας συνεχώς δακρυγόνα, ασφυξιογόνα και κρότου λάμψης. Το στυλάκι λοιπόν, οι κουκουλοφόροι προκάλεσαν τους μπάτσους ή επιτίθοταν είναι κατευθείαν κομμένο και ραμμένο από το υπουργείο Προ.Πο. Μπορεί να μοιάζει πολύ περίπλοκο ή να είναι προιόν της καλπάζουσας φαντασίας μου, αλλά το θέμα είναι πολύ πιο απλό: έχετε δει εσείς ματάδες να υπερασπίζονται διαδηλωτές; Γιατί αυτό έκαναν αν θεωρήσουμε τους τύπους με τις ελληνικές σημαίες διαδηλώτες... Όχι. Ο ματάς υπερασπίζεται μόνο άλλον μπάτσο. Άρα οι φασίστες εκεί ήταν μπάτσοι. Και λειτούργησαν σα δόλωμα. Το μόνο λάθος κάποιων αναρχικών ήταν ότι τσίμπησαν το δόλωμα.

Από κει και πέρα, αυτό ήταν η αφορμή για τους μπάτσους και τα μήντια να αρχίζουνε να πουλάνε το γνωστό παραμυθάκι με κουκουλοφόρους και μπλα μπλα μπλα...

Από κει και πέρα οι μπάτσοι συνεχώς προωθούνταν και έριχναν συνεχώς χημικά. Όποιος ισχυριστεί ότι οι μπάτσοι κατέστειλαν τα επεισόδια και είχαν τέτοια πρόθεση είναι κοινός ψεύτης και μάλιστα φθηνός. Επί τρεις ώρες Αμαλίας και Όθωνος δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα και όλοι όσοι είμασταν εκεί δεν κινηθήκαμε καθόλου απειλητικά κατά των μπάτσων. Στις 3. και 30 περίπου μία διμοιρία κατέβηκε από τη Βουλή, πήγε απέναντι στη γωνία, και πολύ όμορφα και ωραία άρχισε να πετάει χημείες μέσα στον κόσμο. Τόσο απλά.

Αυτά τα ολίγα και ολίγον συγκεχυμένα...

Δίνουμε τη μάχη, συνεχίζουμε τον αγώνα.

Όλοι στους δρόμους.

2011-06-24T13:15:00.000+03:00

«Δεν μπορεί να ερχόμαστε κάθε λίγο με νέα μέτρα. Όμως δεν μπορώ να σας κάνω δήλωση ότι δεν θα ξαναεισηγηθώ να επιβληθούν νέα πρόσθετα μέτρα. Μπορώ, όμως, να σας διαβεβαιώσω ότι, μαζί με τους συνεργάτες μου, θα καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό χωρίς πρόσθετα μέτρα, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από τα αποτελέσματα της φορολογικής διοίκησης».

Αυτό τόνισε στην αρμόδια Επιτροπής της Βουλής, στην οποία ολοκληρώνεται την Παρασκευή και η δεύτερη ανάγνωση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

Δηλαδή αν κατάλαβα καλά (;) το Μεσοπρόθεσμο δεν είναι ούτε το το τελευταίο μέτρο (σιγά μην ήταν) αλλά και φυσικά έχουμε να δούμε και άλλα (σιγά μη δεν είχαμε)...

Δεν ξέρω αν η Τρίτη-Τετάρτη είναι "η μητέρα των μαχών" -για κάποιους αριστερούς, που αρέσκονται σε επικές εκφράσεις πιθανά να είναι- εγώ ξέρω το εξής:

Ακόμα και αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο η ζωή μας θα γίνει καλύτερη;

Πριν το μνημόνιο η ζωή μας ήταν μια χαρά;

Το θέμα πλέον θα είναι, και όσο περνάει ο καιρός θα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρο και απλό: καμία κρατική οργάνωση, κανένας κρατικός θεσμός, κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα, καμία πεφωτισμένη πρωτοπορία της εργατικής τάξης δεν είναι πλέον σε θέση να μας λύσει τα προβλήματα. Ο μόνος ο οποίος είναι σε αυτή τη θέση είναι ο ίδιος μας ο εαυτός -σαν συλλογικό υποκείμενο. Η τάξη μας πρέπει να ξαναφτιάξει τον εαυτό της.
Τρίτη-Τετάρτη δίνουμε τη μάχη και συνεχίζουμε τον αγώνα!

Καλή δύναμη σε όλους και όλες μας!

Party Hints and Communist Revolutions

2011-06-20T18:22:00.000+03:00

Δεν υπάρχει τίποτα για να πεις...

2011-06-16T13:58:00.000+03:00

...για αυτό εδώ...

...στο χάος και στο όνειρο απελπισιά χορτατός...

Δώδεκα ώρες

2011-06-15T22:37:00.000+03:00

Το φεγγάρι σήμερα χάθηκε, για να φανούν τα εκατομμύρια άστρα των εξεγέρσεων, των αντιστάσεων των επιθυμιών μας.

Η Ιστορία χαμογελά.

Αριστερέ...

2011-06-08T19:38:00.001+03:00

...κράτα γερά την κομματική σου ταυτότητα, μην κάνεις την παραμικρή αυτοκριτική, μην προσπαθείς να δεις γιατί η τάξη έχει χεσμένες πατόκορφα τις οργανώσεις σου, τα συνδικάτα σου και τις επιτροπές σου... Κάτσε να υπερασπιστείς το δημοκρατικό σου παρελθόν (ξέρεις αυτό που στήριζε γραφειοκρατικούς σχηματισμούς τύπου Κίνας και ΕΣΣΔ, αυτό που δεχόταν σφαγές των προλετάριων εκεί για να το παίζει δημοκρατικό εδώ...).

ΥΓ. Παρά ταύτα στην πλατεία ένα κομμάτι του Σύριζα και της Ανταρσύας έχουνε αρχίσει να παίζουνε ένα πολύ βρώμικο παιχνίδι... προσοχή...

Οι ειδήσεις των 11 - Κίνημα των 10

2011-06-07T01:56:00.001+03:00

- Απεργίες και πορείες. Να μην επιτρέπονται πορείες διαμαρτυρίας στο κέντρο τής Αθήνας, αλλά για αντάλλαγμα σε κάθε ομάδα που κάνει σχετική αίτηση να παραχωρείται χρόνος στην κρατική τηλεόραση για να εκθέσει και να υποστηρίξει τις απόψεις της. Παράλληλα, να μην επιτρέπεται η απεργία των δημοσίων υπαλλήλων, δεδομένου ότι εργοδότης τους είναι ο ελληνικός λαός και όχι η κυβέρνηση. Με την ίδια λογική να μην μπορεί να επιβληθεί η απεργία σε ελεύθερους επαγγελματίες, δεδομένου, ακριβώς, ότι είναι ελεύθεροι και δεν έχουν εργοδότη παρά τον εαυτό τους.

Διάβασα κάτι λίγα για το κίνημα των 10, όπως λένε ότι είναι τέλος πάντων, (γεμίσαμε κινήματα ξεχνώντας ότι ένα άλλο κίνημα έχει γαμήσει 30 χρόνια τη ζωή μας). Το κίνημα των 10 είναι μία κίνηση (;) διανοητών (;) ή τι σκατά με εξέχουσες προσωπικότητες του βόθρου της διανόησης που η φασαριά από της πλατείας δημιούργησε αναταράξεις με αποτέλεσμα να ξεχειλίζουνε οι δρόμοι με σκατά και ούρα που μιας και είναι καλοκαίρι, ειδικά για εμάς τους προλετάριους που δεν έχουμε ερ-κοντίσιον και βασιζόμαστε στα παράθυρα να δροσίσουμε τα αποκαμωμένα μας κορμιά, βρωμάει ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ. Στο κίνημα των 10 είναι και η αγαπητή σε όλους παίρνω-πίπες-απο-τους-εκδότες-και-είμαστε-όλοι-χαρούμενοι-γιατί-τους-κάνω-τη-βρωμοδουλειά Σώτη Τριανταφύλλου.

Το απο πάνω είναι απόσπασμα από τις θέσεις του Πλάτωνα Ριβέλλη (γνωστός φωτογράφος, μάλλον).

Δεν ξέρω ποια ακριβώς τρύπα του χωροχρόνου βρήκε ο τύπος και την κοπανησε από την ΕΣΣΔ της δεκαετίας του '60. Είναι εντυπωσιακό πάντως μιας και όλα όσα λέει σχεδόν ίσχυαν στη Σοβιετική Ένωση.

Αλλά λέει μαλακίες.

Εγώ λέω να απαγορευτούν τελειώς οι βόλτες στο κέντρο ακόμα και για αναψυχή, να απαγορευτούν τελείως όλες οι απεργίες γιατί όλοι δουλεύουμε για το έθνος οπότε με την απεργία μας το βλάπτουμε, να ησυχάσουμε τελειώς.

Ακόμα προτείνω όποιος εργάτης δεν κάνει καλά τη δουλειά του να στειρώνεται και να τον κουρεύουνε με την ψιλή.

Τέλος προτείνω να σκοτώσουμε όλους τους εργάτες μιας και είναι κωλόπαιδα και δεν τους αρέσει το μνημόνιο.

Απλό δεν είναι;

ΡΕ ΔΕ ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΔΙΑΝΟΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ.

(Φουλ σεξισμός το σημερινό ποστ, αλλά με τόσο κίνημα που καιρός για σεξ οπότε τα βγάζω εδω. Ελπίζω να με αγαπάτε ακόμα όλοι μετά από αυτό.)

Είσαι πολύ δυνατό αγόρι

2011-06-03T22:06:00.000+03:00

Δηλώσεις Μειμαράκη:

«Αυτοί που φοβούνται είναι οι ντιντήδες όπως είπε ο Φαήλος [σ.σ. Κρανιδιώτης], οι φλώροι που λέγαμε εμείς, οι φλούφληδες και οι σαλονάτοι, που λένε κάποιοι άλλοι. Όταν ασχολείσαι με τα κοινά δεν έχει φοβάμαι", είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό της ΝΕΤ ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος του ινστιτούτου "Κωνσταντίνος Καραμανλής".

"Πρόβλημα υπάρχει σε αυτούς τους οποίους προκαλούν, βλέπουν την πολιτική ως ένα τρόπο καλύτερης ποιότητας της προσωπικής τους ζωής", πρόσθεσε και σημείωσε ότι οι βουλευτές δεν πρέπει ούτε να φοβούνται, ούτε να ζουν προκλητικά.

Υποστήριξε ότι δεν είναι όλοι ίδιοι και διερωτήθηκε: "Και η λύση; Πού θα βρεθεί; Και πώς θα βρεθεί; Και από ποιους θα βρεθεί; Δεν πρέπει η λύση να είναι πολιτική; Από πού θα έρθει από τη δικαιοσύνη; Από τις ένοπλες δυνάμεις; Από τους επιχειρηματίες;".

Δίνοντας την απάντησή του, σημείωσε, "όχι βέβαια, θα έρθει και πάλι από τον κυρίαρχο λαό, ο οποίος θα μπορεί και πάλι να ψηφίζει και να εκλέγει πολιτικούς".

Φωτογραφία Μειμαράκη (μετά συνοδείας):

Ζούμε μεγάλες στιγμές, λέμε και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι.

ΥΓ. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν έχω τίποτα με τους φλώρους ή τους μαλθακούς, παρόλο που είμαι ευθαρσώς (sic) άφοβος μάτσο προλετάριος. Αντιθέτως συντρέχουνε δύο λόγοι που κάνω αυτή την ανάρτηση. Πρώτον, για να καταδείξω ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε σκληρούς πολιτικούς άντρες που χεριάζουνε και καμιά φορά άμα χρειαστεί (οπότε όσοι πάτε να γιουχάρετε το Βαγγέλα προσοχή), και δεύτερον επειδή βρήκα αυτή τη φωτογραφία σε ένα παλιό thread του ίντυ. (Μα δεν τα σπάει;;;!!!)

Ό,τι πιο αστείο διάβασα σήμερα λέμε

2011-06-02T19:33:00.000+03:00

Μιλάμε μετά τις δηλώσεις Πάγκαλου, που ενοχλήθηκε από την παρουσία μερικών πολιτών έξω από τη Βουλή (πως αυτή τη φορά τη γλύτωσε ο Σύριζα δεν ξέρω), είναι μακράν η πιο αστεία δήλωση που διάβασα σήμερα. Αστεία γιατί ακόμα αυτοί οι τύποι νομίζουνε ότι έχουνε ψευδαισθήσεις ότι είναι κάποιου είδους κάτι... Οπότε άντε γλύφτε και άλλο τον Γιωργάκη μπας και πάρετε καμιά επιχορηγησούλα να ενισχύσει το σημαντικό σας έργο. Ουστ ρε λαμόγια...

Απευθύνουμε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, σε όποια θέση και αν βρίσκονται: στον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και τον αρχηγό και τους βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους αρχηγούς και τους βουλευτές των άλλων κομμάτων. Τους καλούμε όλους να αλλάξουν νοοτροπία, να παραμερίσουν τις ιδιοτέλειες, τις προσχηματικές αντιμαχίες, εσωκομματικές και εξωκομματικές, τους υπολογισμούς, τους συμψηφισμούς, καθώς και τις αγκυλωμένες στο παρελθόν ιδεολογικές και πολιτικές περιχαρακώσεις και να αναλάβουν επιτέλους στο ακέραιο τις ευθύνες τους. Τους ζητούμε να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή. Όσοι αγνοούν προκλητικά τα σημεία των καιρών και, επιδεικνύοντας ασυγχώρητη ιδιοτέλεια, επιμένουν να επενδύουν στην κατάρρευση με οδηγό το δικό τους προσωπικό ή κομματικό συμφέρον, θα χρεωθούν στο ακέραιο την καταστροφή της χώρας. Υπάρχει ακόμη καιρός να σωθούμε, αν αυτοί που εκπροσωπούν τον λαό και παίρνουν τις αποφάσεις για λογαριασμό του, όπου κι αν βρίσκονται, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, είτε σε άλλους συλλογικούς φορείς ή όργανα, τολμήσουν να κάνουν το καθήκον τους.

Απέναντι σε όλο αυτό, χαιρετίζω την στάση της Λαικής Συνέλευσης του Συντάγματος που όταν ένας "νέος καλλιτέχνης" (άκου κει έκφραση να συστήσει κάποιος τον εαυτό του! Νέος καλλιτέχνης! Ρε δε μας γαμάτε όλοι οι "καλλιτέχνες" λέω γω...) ζήτησε να μιλήσει ομόφωνα όλη η συνέλευση απο κάτω του φώναζε "Να πάρεις νούμερο". Αυτό όσο περίεργο και να σας φαίνεται το θεωρώ σπουδαίο δείγμα και τεράστια ρήξη με μια ολόκληρη αστική και αριστερή παράδοση περί του καλλιτέχνη και του ρόλου του.

Για μια ακόμα φορά λοιπόν, είμαστε όλοι καλλιτέχνες.

ΥΓ. Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στην ιδιαίτερη μου πατρίδα για την μεγαλειώδη επιτυχία να φυγαδεύτουνε με καίκι κάτι βουλευτάδες! Κάποιος απο αυτούς φώναξε να πάνε στο Λαζαρέτο. Ας μου επιτρέψει ο συντοπίτης να αφήσει το Λαζαρέτο ήσυχο από κάτι τέτοια λαμόγια. Το Ιόνιο ας μην ξεχνάμε είναι αρκετά βαθύ και τους χωράει όλους.

The end of an ear

2011-05-31T16:20:00.001+03:00

Νομίζω, γενικώς ότι αυτές τις μέρες συμβαίνει κάτι αξιόλογο στο Σύνταγμα, το παρακολουθώ από όσο πιο κοντά μπορώ, είχα πολλές φορές την επιθυμία να μιλήσω στη συνέλευση αλλά με κράτησε το γεγονός ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσωπικά είτε μέσα από συλλογικά εγχειρήματα, είτε μέσα από ατομικές λύσεις ήμουνα πάντα σχεδόν στην ζωή μου απο αυτούς που μιλούσαν, οπότε σκέφτομαι, ότι καλύτερα να ακούσω και κάποιους που γενικώς δεν μιλάνε και ότι μάλλον το να πάρω το μικρόφωνο θα ικανοποιούσε την όποια προσωπική ματαιοδοξία παρά κάτι ουσιαστικό.

Επίσης, είμαι σε αυτούς τους λίγους ακόμα πολιτικά που εδώ και πάρα πολλά χρόνια είχαν εντοπίσει ένα μεγάλο ποσοστό της παθογένειας του α/α/α χώρου αλλά και της αριστεράς, στον πρωτεύοντα χαρακτήρα που έχει στο φαντασιακό της η πολιτική ταυτότητα. Η συνθήκη εκείνη δηλαδή, που αναγνωρίζει στην διακύρηξη πολιτικών αρχών, στον αυτοπροσδιορισμό κάποιου υποκειμένου ατομικού ή συλλογικού, μεγαλύτερη βάση, μεγαλύτερη ουσία από το τι πραγματικά κάνει κάποιος-α-οι-ες που αυτοπροσδιορίζονται σαν αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, καταστασιακοί και δε συμμαζεύεται. Για να το πω απλά είναι εκείνη η συνθήκη που μας αρκεί να λέμε ότι είμαστε αναρχικοί/κομμουνιστές παρά να κάνουμε πράγματα που κάνουνε οι αναρχικοί/κομμουνιστές. Σε κάποιες εκδηλώσεις αλλά και σε έντυπη μορφή κατα καιρούς έχουμε (μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας που συμμετέχω της Σ.ΚΥ.Α.) υπερασπιστεί και δημόσια αυτήν μας τη στάση. Λέγοντας και ξαναλέγοντας δημόσια και με όσους τρόπους μπορούμε: σημασία έχει τι κάνουμε και τι πράττουμε στους χώρους που κινούμαστε και αγωνιζόμαστε. Όλα αυτά δεν τα λέω εν είδη κάποιας διαφήμισης της πολιτικής μου συλλογικότητας, το λέω όμως εν είδη δείγματος κάποιων προβληματισμών που αφορούν και κάποιες συλλογικότητες και κάποιους αγωνιστές, αγωνίστριες, και άρα ούτε μόνος είμαι ούτε θέλω να υπονοήσω κάποιου είδους μοναδικότητας ή πρωτοπορίας. Είμαι μέρος, ως εκ τούτου μιας ευρύτερης άποψης (και η οποία δεν περιορίζεται στη συλλογικότητα που ανήκω για να ξηγούμαστε) που επιμένει να δίνει την πρωτοκαθεδρία και της πράξης και της θεωρίας στους αγώνες (κοινωνικούς και εργατικούς), και όχι στις διακυρήξεις αρχών, στα μανιφέστα, στις ατέρμονες θεωρητικές αναζητήσεις που τελικά καταλήγουν στην αδράνεια, στην καθαρότητα των δικών μας πολιτικών μας απόψεων που τελικά καταλήγουν κούφια πράγματα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Για την επιβεβαίωση απόψεων που μπορεί εγώ και οι κολλητοί μου να έχουμε χρόνια; Για να αποδείξω την ευφία είτε τη δική μου είτε της συλλογικότητας μου; Για να αποκομίσω τα πολλά υποσχόμενα ιστορικά οφέλη;

Όχι, τα λέω απλά και μόνο επειδή διαπιστώνω, μία κριτική απέναντι σε όλο το τύποις επαναστατικό κίνημα κάνουμε τόσα χρόνια συναντιέται με άλλους παρόμοιους προβληματισμούς. Την τελευταία εβδομάδα όλη η αριστερά σκούζει για την πλατεία Συντάγματος και τον απολίτικο της χαρακτήρα αλλά και την εχθρότητα απέναντι της. Έκατσε ποτέ αυτή η αριστέρα να κάτσει να δει αν έκανε ποτέ της έστω μια μαλακία; Έκατσε ποτέ αυτή η αριστερά να κάνει μία κριτική σε αυτά που λέει και σε αυτά που κάνει; Έκατσε ποτέ αυτή η αριστερά να κάτσει να συζητήσει τίποτα άλλο εκτός από τα θέσφατα του Μαρξ, του Λένιν, του Στάλιν, του Τρότσκι και του Μάο; Έχει συνειδητοποιήσει αυτή η αριστερά ότι σε λίγα χρόνια θα κοντέυουνε 200 χρόνια από τα πρώτα γραπτά του Μαρξ; Έχει αναρωτηθεί ποτέ αυτή η γαμημένη αριστερά τι κρατάει τον κόσμο μακριά από τις οργανώσεις της, τα συνδικάτα της, και τους αγώνες της; Όχι δεν έχει αναρωτηθεί, και δεν έχει αναρωτηθεί απλούστατα επειδή κανένα γκρουπούσκουλο δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι λάθος. Επειδή είναι αδιανόητο στο μυαλό της αριστεράς ότι η μη-οργανωμένη στην παράταξη της εργατική τάξη είναι ανώτερη πολιτικά, ιστορικά από την ίδια. Είναι ο παλιός καλός λενινισμός που μας λέει ότι η εργατική τάξη χρειάζεται όχι μόνο κόμμα αλλά και την καθοδήγηση του κόμματος. Είναι ο παλιός καλός λενινισμός που δεκαετία με τη δεκαετία διαμορφώνεται στην πλέον αντιδραστική και οπισθοδρομική ιδέα που έχει βγει από τα σπλάχνα του επαναστατικού κινήματος (μετά τον Κάουτσκι πάντα...). Το ίδιο σε πολύ μικρότερο βαθμό λόγω απουσίας κεντρικών πολιτικών οργανώσεων τέτοιου λενινιστικού τύπου ισχύει και για την αντιεξουσία.

Όλο αυτό μπορεί κανείς να το δει πολύ ενδεικτικά, αν βρισκόταν χτες στην συνέλευση στο Σύνταγμα στο πως βγήκε και μίλησε μια ομιλήτρια, μιας και είπε το όνομα της και μιας και είναι γνωστό στέλεχος της άκρας αριστεράς θα την αναφέρω με το όνομα της. Πρόκειται για την κυρία Φατούρου, που θαρρείς σε κάθε της βήμα σείεται το έδαφος από τον λενινισμό που κουβαλάει. Δε θα σταθώ σε αυτά που είπε, και τα οποία κατα τραγική ειρωνία είναι σε ένα βαθμό σωστά. Θα σταθώ πολύ περισσότερο στο ύφος της, ύφος διδακτικό, αυστηρό, συμβουλευτικό, υπεροπτικό, δασκαλίστικο με τις πλέον αρνητικές σημασίες τψν λέξεων αυτών. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι αυτά που είπε τα έχουνε πει πολλοί ακόμα και το Σάββατο και την Κυριακή. Το αποτέλεσμα από αυτό το ύφος της τοποθέτησης της ήταν στην καλύτερη μια αδιαφορία και στην χειρότερη μια αποδοκιμασία. Ως καταλάβουνε λοιπόν, αν είναι σε θέση να καταλάβουνε τίποτα, οι μαλάκες της αριστεράς ότι η αποδοκιμασία αφορούσε πρώτα και κύρια το ύφος της ομιλήτριας. Αυτό αν μη τι άλλο κατά τη γνώμη μου είναι μία τεράστια πρόοδος.

Ας αλλάξω όμως θέμα. Μία άλλη διαπίστωση που έκανα αυτές τις μέρες είναι ότι αυτό που συμβαίνει στο Σύνταγμα αποτελεί μια μικρογραφία αυτού που θα συμβεί σε περίπτωση που γίνει της Αργεντινής. Αυτό ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας και ας μην φανταζόμαστε τη φάση Ελλαδινάζο ιδεολογικά. Με αυτό θέλω να πω ότι έτσι και αλλιώς θα δούμε άγριες καταστάσεις στους δρόμους, έτσι και αλλιώς θα δούμε ξέκωλα και σκυλάδες, τρέντιδες και χουλιγκάνια, μικροαστούς με κοιλίτσες θειάδες και γιαγιάδες να κατεβαίνουνε στους δρόμους. Με αυτό επίσης θέλω να πω ότι και πολιτικά θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τις ιδεολογίες εθνικής προσοδίας, εθνικής μειοδοσίας, πατριωτισμού και ό,τι τέλος πάντων συνοδεύει και τώρα τον κόσμο που φτιάχνει την κερκίδα στην Αμαλίας. Ταυτόχρονα, και αυτό είναι το πολύ σημαντικό, και αυτό είναι το πολύ σπουδαίο θα δούμε την ίδια μας την τάξη να αυτοοργανώνεται, σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό, για να προσπαθήσει να βρει λύσεις στα καθημερινά πια προβλήματα. Θα δούμε όμως και ακραία φαινόμενα, σε κάποιες συνοικίες τους φασίστες να βγαίνουνε βόλτα να μαχαιρώσουνε μετανάστες καθώς και μία έκρηξη της λούμπεν εγκληματικότητας, την οποία το κράτος δε θα είναι σε θέση να διαχειριστεί και θα έχουμε να κάνουμε με την οργάνωση της αυτοδικίας. Αυτό το θέμα, είναι κατα τη γνώμη μου πολύ κεντρικό, επειδή θα δημιουργήσει και τους πρώτους πυρήνες οργάνωσης ακροδεξιών. Και αυτό το θέμα, αν θέλουμε να το περιορίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο θα πρέπει να το θέσουμε πολιτικά από τώρα. Το μεταναστευτικό, ως εκ τούτου είναι ένα εξαιρετικά κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Και θα πρέπει να δώσουμε μάχη, να μην εκτραπεί η οργή ή αγανάκτηση του σκυλά και του ξεκώλου στον εύκολο στόχο που θα τους προσφέρει το σύστημα.

Με αυτή την έννοια, αν όντως, και η συνέλευση της κάτω πλατείας είναι δείγμα μιας μικρογραφίας του τι μπορεί να γίνει στο μέλλον, αν μη τι άλλο αυτό είναι το πλέον αισιόδοξο στοιχείο για το δύσκολο αύριο που έρχεται.

Ωστόσο, θα πρέπει για άλλη μια φορά να σταθώ τόσο στα θετικά όσο και στα αρνητικά όλης αυτής της ιστορίας.

Ένα καθημερινό πράγμα το οποίο έχει συνέλευση 2000-2500 ανθρώπων και σε συνδυασμό με την τόση ανάγκη των ανθρώπων να μιλήσουνε έχει προφανώς δυσχέρειες και κενά, στο πολύ συν εδώ θα πρέπει να βάλω τις προσπάθειες πολλών συντονιστών να κάνουνε συντονισμό και όχι χειρισμό της κουβέντας. Ειδικά χτες, όλη η ομάδα συντονισμού σε γενικές γραμμές (και όχι φυσικά χωρίς προβλήματα ή λάθη), έδωσε μαθήματα του τι εννοούμε όταν λέμε συντονίζουμε. Γενικότερα, νομίζω πάντως ότι η όλη διαδικασία της γενικής συνέλευσης πρέπει να δώσει σιγά σιγά το χώρο της στις ομάδες εργασίας και ο κόσμος που μαζεύεται κάθε βράδυ εκεί να δυναμώσει αυτές τις ομάδες.

Σίγουρα παραμένει ακόμα μια τεράστια "εκπαιδευτική" κινηματική διαδικασία το πως και με ποιο τρόπο γίνεται ή μπορεί να γίνει μια λαική συνέλευση. Αυτό από μόνο του, ακόμα και αν αύριο τελειώσει η φάση είναι η πιο σπουδαία παρακαταθήκη για το μέλλον.

Χρειάζεται πάση θυσία το Σύνταγμα από κέντρο της μητροπολιτικής μηχανής να γίνει και κέντρο και διασταύρωση των άλλων αγώνων που υπάρχουνε στη μητρόπολη. Με αυτή την έννοια μπορεί η κριτική στον κομματισμό και τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό να είναι ολόσωστη, παρόλαυτα χρειάζεται να γίνει σύνδεση με άλλους κοινωνικούς ή εργατικούς αγώνες που αλληλοαναγνωρίζονται σαν τέτοιοι απο κοινού. Το Σύνταγμα, πολύ καλά θα κάνει να παραμείνει απολύτως εχθρικό σε καπέλωμα κάθε είδους, και ανοιχτό στην συνάντηση του με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια.

Και τέλος ένα από τα πιο σοβαρά προβληματικά σημεία είναι το ότι πολύ ομιλητές μιλάνε σε τρίτο πρόσωπο για τους φοιτητές, τους ανέργους, τους εργαζόμενους, κλπ. Θα το πω, λοιπόν για μία ακόμα φορά και θα το λέω μέχρι να πεθάνω μάλλον. Να μιλάμε, να πράττουμε, να σκεφτόμαστε στο α΄ πληθυντικό. Εμείς.

Υπάρχουνε φυσικά χιλιάδες άλλα προβλήματα, και πολιτικά, και πρακτικά και οργανωτικά. Αυτή τη στιγμή μιλάμε για την πλέον μαζική προσπάθεια αυτοοργάνωσης και αυτοδιεύθυνσης στον ελλαδικό χώρο εδώ και δεκαετίες. Το να περιμένει κανείς ότι όλα θα είναι μέλι γάλα, ότι όλα θα είναι πεντακάθαρα και ολόλευκα (ή ολοκόκκινα ή ολόμαυρα) είναι μάταιο. Η επανάσταση θα έχει προβλήματα και θα έχει πολύ σοβαρά προβλήματα να επιλύσει. Και το μισό ζητούμενο της θα είναι τι διαδικασίες θα έχει για να τα επιλύσει.

Αυτά.

ΥΓ. νο1. Δεν συμμετέχω στην οργάνωση ή σε κάποια ομάδα της κατάληψης του Συντάγματος, προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

ΥΓ. νο2. Οφείλω γενικώς κάποιες εξηγήσεις και για την απουσία μου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά και για το κλείσιμο του ιστολογίου. Ήθελα να πω διάφορα, αλλά αυτά μάλλον συμπυκνώνονται στο ότι είναι καλύτερα να αρχίσουνε σιγα σιγά έτσι και αλλιώς ολοένα και περισσότερα πράγματα να περνάνε από το εγώ στο εμείς. Αυτό το εμείς, που αφορά και εμένα θα το βρείτε εδώ. Πρόκειται για έναν ιστοχώρο που στα πλαίσια της συλλογικότητας που συμμετέχω προσπαθούμε πλέον συλλογικά να εντάξουμε την δράση και την σκέψη μας. Ο χώρος εκεί είναι ανοιχτός και για δημοσίευση και για διάλογο στις αρχές και στα πλαίσια που συλλογικά έχουμε προσπαθήσει να καθορίσουμε και που συμπυκνώνονται μάλλον σε μια προσπάθεια να είμαστε πιο σοβαροί και υπεύθυνοι σε αυτά που λέμε και κάνουμε. Είστε όλοι οι καλοπροαίρετοι, και όλοι οι κακοπροαίρετοι (στο βαθμό που σέβεστε τον κινηματικό διάλογο) να συμμετάσχετε. Επομένως, το ας το πουμε σοβαρό, ή πιο πολιτικό κομμάτι του ιστολογίου αυτού μεταφέρεται εκεί. Τι θα μείνει εδώ; Δεν ξέρω... Θα δείξει...

Where did the day go

2011-05-30T02:38:00.001+03:00

Αντίο Μαύρε Πάνθηρα. Γαμώτο ώρες ώρες κάτι βαθιά μέσα μου πονάει, και δεν ξέρω το λόγο.

The Revolution will be LIVE!